ความกลัวในความเหงา


สวัสดี
ฉันชื่อความเหงาฉันอายุ 20 ปีแล้ว 
20 ปี ที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีแฟนหรือแม้แต่คนคุยเลย
วันๆหนึ่งของฉัน ฉันให้เวลาไปกับครอบครัวและเพื่อนซะมากกว่า 
ฉันได้แต่แอบชอบคนอื่นไปเรื่อยๆ ไม่คิดที่จะสารภาพกับใครสักคน ฉันเป็นคนไม่ทักใครก่อนต่อให้รู้สึกมากแค่ไหนก็ตาม น่าจะเพราะแบบนี้แหละที่ทำให้ฉันอยู่แบบเหงาๆถึงทุกวันนี้
เหงาหรอ? ไม่อ่ะ เอาเป็นว่าฉันถือคตินี้ดีกว่า 
            อารมณ์เหงาเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ             ในไม่ช้ามันจะหายไป
มันเป็นคติที่ฉันคิดขึ้นมาเองน่ะ เจ๋งใช่มั้นล่ะะะ

แต่...
ฉันก็รู้สึกเหงาเป็นเหมือนกันนะ 
แต่ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่เหงาเดี๋ยวก็หายหน่าาา
ฉันยังมีครอบครัว ยังมีเพื่อนที่อยู่ข้างๆฉันเสมอ

มันก็มีเพื่อนถามถามฉันนะ แทบจะตลอดเลยแหละว่า " ไม่เหงาบ้างหรอ? ไม่คิดจะคุยกับใครเลยหรือไง? "
คำตอบส่วนใหญ่ที่ได้จากฉันก็มักเป็นคำเดิมๆ "ไม่เหงาหรอก เดี๋ยวก็หาย หาอะไรทำไปเรื่อยๆก็หายล่ะ"
แล้วก็ยิ้มอ่อนส่งไป :) 



มันก๋็มีคคำถามอจากจากตัสวฉันนเองนะว่าไม่อยากมีคงจริงหรอ ทนความเหงาได้ขนาดนั้นเลยหรอ... 

หรือจริงๆแล้ว
คติที่ฉันตั้งขึ้นมามันเอาไว้หลอกตัวเองให้รู้สึกดี
ฉันรู้ตัวฉันดีว่าฉันเหงาในระดับไหน 
แต่ฉันกลับกลัวความรัก 
กลัวว่าความรักที่จะเข้ามาหายฉันมันจะดีมั้ย?
หากเข้ามาฉันจะเสียใจหรือป่าว?
ฉันเองจะดีพอสำหรับใครมั้ย?
มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้ฉันไม่อยากมีใครมาตลอด
คติที่ฉันสร้างขึ้นมันก็แค่การหลอกตัวเองให้สบายใจเท่านั้นเอง

แต่ฉันก็มีความสุขกับความเหงาของฉันนะ
ฉันได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น
ถึงจะ 20 ปีแล้วก็เถอะ 5555
ในอนาคตที่ฉันวาดฝันไว้ ฉันเองก็อยากมีแฟน อยากมีครอบครัวอยู่ในอนาคตของฉัน 
แต่ติดอยู่อย่างเดียวเลยยยย
ฉันกลัวการมีความรัก 
ฉันไม่รู้จะจัดการกับความกลัวเหล่านี้ได้มั้ย

บอกฉันหน่อยได้มั้ย ว่าทำอย่างไงฉันเลิกกลัวสิ่งที่ยังไม่เกิดสักที 


SHARE
Writer
Waririn
-waris
all about me.

Comments