เพื่อนรัก

ถึงแก
เรารู้ว่าแกคงไม่ได้อ่านข้อความต่อไปนี้ 
ถึงเราอยากจะเขียนให้แกได้อ่านก็เถอะ แต่ถ้าแกได้อ่านมัน เรื่องระหว่างเราไม่คงเหมือนเดิม ทำได้แค่เขียนระบายลงในนี้


เคยมีคนบอกเราว่า 1 ในความรักที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลยคือการรักเพื่อนสนิทตัวเอง เพราะเปอร์เซ็นต์ที่จะสมหวังมันน้อยกว่าที่คิด 

เราไม่เคยเข้าใจ การรักเพื่อนสนิทเป็นยังไง
เมื่อก่อนเราคิดว่า ตัวเองคงไม่มีทางรู้สึกแบบนั้นกับเพื่อนสนิทของตัวเองแน่นอน
ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะมีเพื่อนคนไหนให้มาแอบชอบ 
ไม่เชื่อด้วยว่าความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น

จนมาเจอแก....ไอบ้าเอ้ย แกแม่ง เปลี่ยนความคิดเราหมดเลยว่ะ

เราไม่ชอบการผูกมัด
เราคิดอยู่เสมอ ว่าเพื่อนในวัยนี้ แค่ผ่านมาแล้วจากไป เดี๋ยวมันก็จบ ทุกคนก็คงลืมเราไปจนหมด เราเองก็คงจะเป็นแบบนั้นเช่นกัน
เพราะแบบนั้น เราถึงคิดอยู่เสมอ ว่าอย่าเอาตัวหรือใจไปผูกกับเพื่อนคนไหนมากจนเกินไป

ใช่...เราควรรู้สึกแบบนั้น 

จนมาเจอแกนั่นแหละ ทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป

แกคือคนที่ดีมากจริงๆ
ดูแลเรา สอนเรา ยอมเราทุกอย่าง ดีจนคิดว่าอยากมีแกอยู่ในชีวิตทุกวันตลอดเวลา
เนี่ย เห็นปะ มีเพื่อนที่ไหนเค้าคิดกันแบบนี้บ้างปะ ก็ไม่อะ
เรายอมรับ เรารู้สึกเกินเลยมากกว่าความสัมพันธ์ในแบบที่เรียกว่าเพื่อน
3 ปีที่สนิทกันมามันไม่ควรมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นเลย ให้ตายเถอะ

เมื่อก่อน เราก็คิดเสมอเลย
ว่าแก คือเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา
แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่เราเริ่มคิดต่างไปจากเดิม
เริ่มไม่อยากพูดออกไปว่าแกคือเพื่อนที่ดีที่สุด
เริ่มรู้สึกเจ็บใจเวลาแกบอกว่าเราคือเพื่อนรัก
เราชอบแก จนไม่อยากให้เป็นแค่เพื่อนแล้วว่ะ
ขอโทษนะ ที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อความสัมพันธ์ที่แกให้มา
ถ้าจะมีใครผิด ก็คงเป็นเรา ที่ดันไปหวั่นไหวแกหวั่นไหวในทุกสิ่งที่แกมอบให้เรา 
หวั่นไหวกับรอยยิ้มของแก หวั่นไหวไปกับการกระทำของแก หวั่นไหวในสิ่งที่เป็นแกทุกๆอย่าง
เราไม่รู้เหมือนกันว่ะ ว่าเราเริ่มรู้สึกแบบนี้ตั้งแกเมื่อไหร่
รู้ตัวอีกที เรากลับรู้สึกเกินเพื่อนซะได้

เรารู้สึกดีเวลาที่แกจะยิ้มให้เรา
รู้สึกดีเวลาที่ดูแลเรา
รู้สึกดีเวลาที่แกกอดปลอบเราเวลาเราร้องไห้ 
รู้สึกดีเวลาแกบอกว่าเราพิเศษกว่าใคร บอกว่ามีแต่เราที่ได้เห็นมุมด้านในของแก 

อืม แกไม่ผิดเลยที่ทำท่าเหมือนให้ความหวังเรา
เพราะคงมีแต่เราเท่านั้นที่คิดไปเอง คิดไปเองว่าแกทำแบบนี้แค่กับเรา 
ทั้งๆที่แกก็ปฏิบัติแบบนี้เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ 
เหอะ น่าขำชะมัด รู้ว่าแกไม่รู้สึกอะไรกับเราแท้ๆ แต่เราก็ยังจะไปรู้สึกกับคำพูดกับการกระทำที่แกให้เราอีก 

แปลกดีเนอะ เวลาเห็นแกเป็นห่วงเพื่อนสนิทคนอื่นเรากลับรู้สึกไม่ชอบใจซะงั้น
ทำไมเราต้องรู้สึกว่าอยากให้แกเป็นห่วงเราแค่คนเดียวด้วยก็ไม่รู้

เราที่มักจะได้กลิ่นตัวของผู้หญิงที่เป็นเสน่ห์แตกต่างกันไป สำหรับแก บางทีเราเผลอดมกลิ่นตัวของแกด้วย เราชอบกลิ่นที่มันมาจากตัวแกมากเลย กลิ่นจากตัวแกที่ไม่ใช่กลิ่นเสื้อผ้าหรือกลิ่นน้ำหอมฉุนที่เพื่อนคนอื่นฉีดกันนี่แม่งโคตรตราตรึงใจเราเลยอะ โรคจิตปะ เวลาเรากอดแกอดไม่ได้เลยที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆรับกลิ่นนี้ไป รับความรู้สึกดีๆนี้เข้าไปให้ได้มากที่สุด ไม่อยากให้ใครมาได้กลิ่นนี้ไปเลย 

เราไม่ชอบเลยว่ะ เวลาเห็นแกเดินจับมือกับเพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่เรา 
เราคิดแต่ว่า เราอยากไปอยู่ตำแหน่งนั้น ไม่อยากให้ใครมาแย่งจับมือแกไปจากเรา 

รู้สึกหวงชะมัดเวลาแกกอดกับคนอื่น
เพราะเราคิดแต่ว่า อยากให้อ้อมกอดนั้นเป็นของเราแค่คนเดียว
อ้อมกอดแกมันทั้งรู้สึกดีและอบอุ่นเกินกว่าที่เราอยากจะยกให้ใครจริงๆ

เราไม่ชอบเลย เวลาเห็นแกคุยกับคนอื่นนานๆ 
เราหวงแกว่ะ เรารู้สึกเจ็บไปหมดเวลาแกไม่หันมาสนใจเรา

เราอยากอยู่ใกล้แกตลอดเวลา
เราหวงมือของแก หวงกลิ่นของแก หวงรอยยิ้มของแก หวงตัวของแก หวงอ้อมกอดของแก หวง หวง หวงไปหมด
ได้แต่คิดซ้ำไปซ้ำมาว่าอยากเป็นคนพิเศษสำหรับแก 

เนี่ย แกมาทำให้เราเห็นแก่ตัวแบบนี้ได้ไง ร้ายกาจไปปะ

ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ที่เผลอแอบถ่ายรูปแกเก็บเข้าเครื่อง เพราะว่าอยากถ่ายเก็บไว้ ไม่ใช่ถ่ายเพราะอยากแกล้งเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันทีี่ไม่สามารถจ้องตากับแกตรงๆได้เกิน 10 วิ ไม่สิ ไม่เกิน 3 วิด้วยซ้ำ ยิ่งตอนเวลาเล่นเกมแข่งจ้องตากัน แน่นอนว่าเราพ่ายแพ้กับสายตาแกที่มองมา
เพราะหัวใจมันทำงานหนักเกินกว่าจะจ้องต่อได้ เต้นแรงจนกลัวว่าแกจะได้ยิน

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ยิ้มกว้างเสมอเวลาได้แชทคุยหรือโทรคุยกับแก แม้จะเป็นบทสนทนาสั้นๆก็ตาม 

แล้วตั้งเมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกัน ที่รู้สึกว่าไม่ว่าแกจะทำอะไร มันโคตรน่ารักในสายเราไปหมด
รู้ตัวอีกที สายตาเราก็เผลอจับจ้องแกทุกการกระทำ 
ไม่ว่าแกจะทำการบ้าน อ่านหนังสือ หรือแม้แต่ช่วงเวลาที่ฟุบหลับ แกโคตรน่าเอ็นดูเลยว่ะ
ยิ่งเวลาแกหัวเราะหรือยิ้มออกมาเพราะการทำตัวบ้าบอของเรา ช่วงนั้นเรารู้สึกว่าทุกอย่างรอบข้างดูจืดชืดไปหมด ยิ้มกับเสียงหัวเราะแกกลบโลกของเราไปหมดเลยให้ตายเถอะ
นี่แกทำสเน่ห์ใส่เรารึเปล่าวะ ทำไมต้องรู้สึกใจเต้นกับแกขนาดนี้ด้วย

ไม่ว่าแกจะทำอะไร สร้างรอยยิ้มให้เราได้ตลอดเลยอะ
ขนาดแกนั่งเฉยๆเรายังสามารถยิ้มได้อะ แค่เห็นหน้าแกเราก็ยิ้มแล้วนะรู้ปะ 
แกทำได้ไงวะ ทำให้คนๆนึงยิ้มคนเดียวได้เหมือคนบ้าขนาดนี้
เหมือนโรคจิตเลยเนอะ แอบมองแกแบบนี้ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

เราเคยลองนะ อยากกลับไปรู้สึกกับแกก่อนหน้านี้ 
ก่อนที่ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้น
ก่อนที่จะต้องมารู้จักกับแก 
ก่อนที่จะคิดไม่ซื่อแบบนี้
ขอโทษนะ...ทำไม่ได้จริงๆ
เคยอ่านเจอจากไหนไม่รู้
เค้าบอกว่าความรักแบบนี้ มีความสัมพันธ์เป็นเดิมพัน
ไม่ได้แฟน ก็เสียเพื่อน

อืม ก็จริงเนอะ ถ้าบอกไปแล้วแกไม่รู้สึกอะไร แกคงตีตัวออกห่างจากเรา แกคงมองเราไม่เหมือนเดิม คงไม่กล้าอยู่ใกล้หรือพูดคุยกับเราแบบปกติได้อีก ความสัมพันธ์ระหว่างเราคงเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลง 
แต่ก็ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ใจมันก็รู้อยู่แล้วว่าแกไม่มีวันตอบรับความรู้สึกเราได้ รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องผิดหวังกลับมา เราก็ยังอยากบอกความรู้สึกนี้ออกไป อยากบอกให้รับรู้ ไม่อยากต้องมาเสียใจทีหลังว่าทำไมไม่บอกไป
แล้วสรุป เราควรบอกดีมั้ยนะ?
นี่เป็นคำถามที่นั่งคิดมาตั้งแต่ปีที่แล้ว จนมาถึงปีนี้ ปีสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกัน ก่อนที่แกจะจากเราไป เราก็ยังไม่สามารถหาคำตอบนี้ได้

ด้านนึงบอกเราว่า บอกไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันแล้วนะ ไม่มีอะไรจะเสียหายแล้ว เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว จะได้เจอกันอีกมั้ยก็ไม่รู้ จะทำอะไรก็รีบทำ
แต่อีกด้านนึงกลับบอกว่า อย่าบอกเลย ถ้าบอกไปอาจจะห่างกันยิ่งกว่า พอจากกันแล้ว จากที่ห่างกันแล้วห่างกันมากขึ้นเพราะคงไม่ได้รับการติดต่ออีกเลย นั่นหมายถึงความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนจบลงใช่มั้ย? ยิ่งคิดแบบนั้นยิ่งทรมานใจเข้าไปใหญ่

ส่วนนึงในใจเราแอบหวัง หวังว่าพอบอกออกไปแกจะยังคงปฏิบัติกับเราเหมือนเดิม
ไม่รู้สิ...เราเคยคิดว่าเราเป็นคนที่รู้ถึงความรู้สึกแกมากที่สุด พอมาตอนนี้หัวมันตื้อไปหมด เดาไม่ออกเลยว่าแกจะทำยังไงถ้าเราบอกไป
แกจะยิ้มให้แล้วปฏิเสธแบบนุ่มนวลแล้วตีตัวออกห่างหรอหรอ? หรือว่าแกจะทำหน้าแหยๆแล้วบอกว่าเป็นเพื่อนกันแบบนี้ดีกว่า? หรือว่าแกจะนิ่งเงียบแล้วหนีหายออกไปจากชีวิตเราเลย?

แต่ไม่ว่าแบบไหน 
ใจเราก็ไม่พร้อมฟังคำปฏิเสธของแกมากหรอกนะ
แล้วทำไมใจส่วนลึกเราก็ยังดันทุรังอยากบอกความรู้สึกนี้ออกไปให้เจ็บเล่นด้วยวะเนี่ย

การแอบรักแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย จริงมั้ย?
แกแม่งมีอิทธิพลต่อใจเราเกินไปจนน่าหมั่นไส้จริงๆ
บ้าจริง ไม่น่าเผลอรับแกเข้ามาเต็มหัวใจขนาดนี้เลย



SHARE
Writer
Reveur
Dreamer
Be you. Find you. Be happy with that. :]

Comments

cactus14
6 days ago
อย่างกับตัวเองเขียนเองเลย 555 ตอนนี้เราหายหน้าจากเพื่อนคนนี้ไปไม่คุยไม่ติดต่อเองอะ เพราะรู้สึกผิด คิดว่าห่างกันมันอาจทำให้เราลืมมันได้ แต่ตอนนี้มีแต่คำว่า คิดถึง ขนาดเขียนยังคิดถึงอยู่เลย
Reply
Reveur
6 days ago
เราเชื่อค่ะ คุณคงคิดถึงมากจริงๆ ความจริง ความรู้สึกแบบนี้ต่อให้ห่างกันมันก็ไม่หายไปง่ายๆจริงๆนั่นแหละค่ะ มันอาจจะลดลงแต่ก็ไม่ช่วยอะไร เพราะความคิดถึงมันจะมาทรมานเราแทน กว่าจะหายเราเชื่อว่ายากน่าดู
เอาจริงๆ ถามว่ารู้สึกผิดมั้ยกับการรักแบบนี้ ผิดค่ะ ผิดมากด้วย ครั้งนึงเคยลองห่างจากเค้าแบบที่คุณทำโดยการตีตัวออกห่างไม่คุยด้วยเหมือนไม่รู้จักกันค่ะ แต่สุดท้ายก็เป็นเราที่แพ้ให้กับความรู้สึกตัวเอง กลับไปทำตัวเหมือนเดิม กลับไปตักตวงความสุขให้ตัวเอง เราปฏิเสธตัวเองไม่ได้เลยว่าเราไม่สามารถทำท่าทีห่างเหินทั้งที่อยู่ใกล้กันไม่ได้ เราอ่อนแอเกินไปจริงๆ 55555
สำหรับเรา ถ้าบอกไปแบ้วถึงเค้าปฏิเสธก็ไม่เป็นไรค่ะ เราแค่อยากคุยด้วยกันเหมือนเดิม ไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้จริงๆนอกจากถ้าเราบอกไปแล้วเค้าจะไม่หายไปจากเรา แต่คงเป็นไปได้ยาก เค้าคงอึดอัดเราไปก่อน 555 ตอนนี้ถึงได้ลังเลอยู่ว่าควรบอกดีมั้ยนี่แหละค่ะ ขอบคุณที่เล่าประสบการณ์ให้ได้รู้นะคะ :)
S_Machale
5 days ago
เป็นเรื่องที่สะท้อนความจริงของโลกดีแท้เลยค่ะ ฮะๆๆๆๆ มีทั้ง สุข เศร้า และมีความจริงของชีวิตเลยทีเดียว

เป็นเรื่องธรรมดาของช่วงชีวิตเราที่
จะมีอยู่ช่วงนึงที่เรามีความรู้สึกพิเศษกับคนสนิท
ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือใครที่เรารู้จักที่ไม่ใช่ญาติ
เพราะงั้นไม่ต้องกังวลเนอะตัว

ในฐานะที่เคยผ่าน อืมมมม เราแนะเป็นแนว [จะทำหรือไม่ทำตามก็ได้]
แต่แนะว่า ให้ลองหยั่งเชิง ถามพวกความชอบของเขาก่อน ว่าเขาชอบอะไร ชอบแบบไหน แล้วสไตล์คุณน่ะ คือใช่ของรึเปล่า
แล้วตัวคุณห่างไปสนิทกับคนอื่นดู
ถ้าเขาคิดเหมือนคุณ เขาน่าจะแสดงอาการผิดปกติมาบ้าง

หรือไม่ก็ลองให้เพื่อนคุณไปบอกเขาว่า เพื่อนคุณชอบคุณอยู่ ช่วยหน่อย
แล้วพูดยกยอคุณเยอะๆ พูดแนวกั๊กๆคุณไว้เยอะๆ แล้วให้เพื่อนคุณสังเกตดูว่ามีอะไรผิดปกติไปไหม ถ้าเปลี่ยน ก็อาจมีโชคตอนคุณบอกความจริงกับเขาก็ได้นะ
^~^ ยังไงก็ขอให้คุณโชคดีในการบอกความจริงกับเขานะคะ

จากที่คุณเล่ามา ดูเหมือนคุณ
Reply
S_Machale
5 days ago
สังเกต แต่ไม่เคยลองหาของให้เขารึเปล่า*
Reveur
5 days ago
โหห ไม่น่าเชื่อว่าคุณหาสาระจากเรื่องนี้เจอ คือไม่ได้ประชดนะคะ แต่ตอนเขียนไม่ได้คิดหรอกค่ะว่ามันสะท้อนหรือให้สาระอะไรกับคนที่เข้ามาอ่านบ้าง ไม่คิดว่าคุณจะเห็นมุมมองในทำนองนี้ นับถือจริงๆค่ะ ตอนเราพิมพ์เหมือนไม่สติอะค่ะ ระบายอารมณ์ความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆเลย 5555

อันที่จริงก็เคยให้นะคะ แต่ให้ไม่บ่อย แม้จะอยากให้ก็เถอะ แต่มันมีเหตุผลหลายๆอย่างค่ะ lol

ยังไงก็ขอบคุณสำหรับการแนะแนวนะคะ ยังไงก็จะลองเอาไปใช้ดูค่ะ และก็ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรด้วยค่ะ ^^
Minsao101
3 days ago
อ่านเเล้วจุกอ่ะเหมือนเข้าตัวเองเลย...
สู้ๆนะไรท์
Reply
Reveur
3 days ago
ขอบคุณมากๆค่ะ <3
whiteearth
3 days ago
ผมก็เคยเเอบรักเพื่อนสนิทครับ ตอนอยู่ม.2 เเต่ตอนนี้ม.5เเล้วเรายังเรียนสายเดียวกัน ห้องเดียวกันด้วย ยังคุยหยอกล้อเฮฮากันเหมือนเดิมครับ ผมว่าเเล้วเเต่คนนะครับว่าจะหายหน้าหรือยังคุยกับเราเหมืิอนเดิม เพราะคำนิยามอย่างๆมันไม่ตายตัวหรอกครับ ถึงอย่างนั้น...ความรักยังคงสวยงามเสมอ :) ค่อยๆคิด สู้ๆครับ
Reply
Reveur
3 days ago
นั่นสินะคะ ขอบคุณมากนะคะสำหรับกำลังใจ :)
Cw_m
2 days ago
อ่านแล้วเหมือนเห็นตัวเองในเรื่องนี้เลยค่ะ5555 เข้าใจฟีลที่คุณเจอเลย เราเองก็เป็นปีสุดท้ายที่จะได้เจอกันเหมือนกัน สนิทกันมา3ปี ดันมาพีคตรงปีที่4ซะได้ ไอ้เรื่องดูแลไปรับไปส่งมันก็ปกติของเพื่อนกันใช่ไหมหล่ะ แต่มันพีคตรงที่ว่า มันเลือกที่จะทำแบบนั้นกับเราคนเดียว ทั้งคำพูด การกระทำ เป็นแบบนี้กับเราคนเดียว อืมมม ใครไม่หวั่นไหวให้มันรู้ไป แต่ไม่นานมานี้มันบอกเราว่าเออแก เราคบกับน้องคนนี้นะ อ้าวเห้ยยย! ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า แต่เราก็เอออ่อยินดีด้วยไปตามประสาเพื่อนสนิท5555 แต่ทุกวันนี้มันก็ยังทำตัวเหมือนเดิมกับเรานะ นี่เราท่องศีลข้อ3ในใจทุกวันเลย5555 น้องคนนั้นก็เป็นคนน่ารัก นิสัยดี ก็คิดว่าดีแล้วที่มันได้เจอคนดีๆ แล้วก็ตัดสินใจว่าจะไม่พูดอะไร ขอรักษาความสัมพันธ์แบบเพื่อนอย่างนี้ต่อไปดีกว่า 
ป.ล.กระแทกใจทุกประโยคที่อ่านเลยค่ะ ผ่านช่วงเวลาตรงนี้ไปให้ได้นะคะ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์แต่อย่างน้อยเราก็ได้กับรู้จักความรัก ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนก็ตาม สู้ๆค่ะ
Reply
Reveur
2 days ago
ฮือออ อ่านเรื่องของคุณแล้วรู้สึกเศร้าแทนเลย ยังไงก็ขอให้สมหวังในความความรักสักวันนะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ <3