คนต๊กปลา

"มะขวิดน่ะ เอามาลองมะขวิดมันดีเค้าว่า"

"มึงนี่ขี้โม้ไปเรื่อย แต่เออ หอมว่ะ เอาลงเลยดิิ้"
มือปั้นเหยื่อใส่ตะกร้อจนแน่น "ตุ๋ง" เหยื่อล่อปลาถูกโยนลงน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆของรำ ขนมปัง และหัวเชื้อกลิ่นมะขวิดลอยมาเตะปลายจมูก

"แอ้ล มึงมานานยัง"
"พ้มเหรอะ มาเมื่อกี้ ปลากินดีจั้ด บ้อกแลว ให้มาพรอมกัน"
"มึง โมกู อีกล่ะ"
"หื้อ โมทีไหน๊ ปลาอยู่ในกระชังเลกน่ะ ไปดูดิ"

ปลาสี่ห้าตัวถูกใส่ไว้ในกระชังเชือกถักที่แช่น้ำ อากาศร้อนตอนบ่ายๆ หรือนักตกปลามือพระกาฬที่บ้านนอกจะเป็นฝ่ายชนะ การต่อสู้ได้เริ่มไปแล้ว และที่ทำได้ตอนนี้ก็เพียงแค่รอ

เบ็ดฝรั่งสองท่อนอีกคันถูกนำมาต่อรวมกันเตรียมเข้าสู่สังเวียนต่อสู้ หัวเชื้อกลิ่นมะพร้าว และรำคั่วถูกกำแน่นใส่ตะกร้อเตรียมพร้อมที่ตะใช้ในการต่อสู้

"มึง ผสมเหยื่อยังไงวะแอ้ล ดูมันเละเละ"

"เละ ไมเละไมรู พ้มได้มาห้าตัวแลว"

รอและรอ ทุ่นที่นิ่งเหนือน้ำสั่นไปมาเพราะลมที่พัดเข้าฝั่งและคลื่นน้ำเล็กๆ ราวกับทุ่นกำลังเต้นระบำ ซ้ายทีขวาที ขึ้นบ้างลงบ้าง เกว่งไปมาตามแรงลมและคลื่นในบ่อ ราวปลาตอดแต่ก็ไม่ใช่
เงียบฉี่....

"มึงเล่นไรไอแอ้ล เปาะแปะ เปาะแปะ ปลาไปหม้ด"
"พี่โมน ไม่เคยเล่นเหรอะ โตมากอนพ้มอีกน่ะ"
"กูเคยเล่น แต้กูรำคาญ ปลาเปลอไปหม้ด"
"หื้อ แค่นีปลาไม่ไปหรอก"
"เดี๋ยวกูจะวิดนามให้หมดบ่อเลย มึงจะได้เลิกเล่น"
" ฮ่าฮ่าฮ่า เอาดิ้วิดเลย พ้มถุยนามลายเอาก็ได้"
"เดี๋ยวนามลายมึงก็หม้ด แอ้ล"
"นี่เดี๋ยวพ้ม ทำไรให้ดู"

ดอกสีม่วงของต้นเป๊าะแป๊ะถูกเด็ดขึ้น แล้วเอาไปขยี้ในมือพร้อมฝักเล็กๆสีน้ำตาลของต้นเป๊าะแป๊ะ ไม่นานนักหลังขยี้ก็มีเสียงดัง "แป๊ะ" และมันคือคำตอบของคำถามที่ว่า ถ้าน้ำลายหมดจะทำยังไง

แดดร่มลมตก น้ำเริ่มนิ่ง คูข้างๆดูจะรกๆแต่ก็พอให้มีทางเพื่อตีเหยื่อปลอมลงไป เหวี่ยงไม่สุดแรง แค่ให้มันได้ตำแน่งที่ต้องการแล้วลากกลับให้เหยื่อดูเหมือนปลาอ่อนแรง สังเวียนการค่อสู้ของนักตกปลามือฉมังกับแดดร้อนใกล้จบลง ปลาในกระชังเล็กยังคงไม่เพิ่มจำนวน ยิ่งนาน ยิ่งต้องพยายาม การดิ้นรนคือสิ่งที่ควรกระทำที่สุดในตอนนี้

แดดอ่อนลงเมฆเริ่มตั้งเค้า คล้ายฝนจะตก เมฆหมู่มากรวมกันเป็นก้อนดำครึ้ม สงครามใกล้จบลง และดูเหมือนนักตกปลามือพระกาฬจะเป็นผู้แพ้

"กู่ ว่าแลวไง วันนีสงสัยจะไม่มีปลาแกงส้ม"
"หื้อ นี่ไง มีแค่นีก็กินแค่นีแล่ะ"

ลมเริ่มพัด เมฆส่งสัญญาณเตือน เหยื่อมะขวิดที่เค้าว่าก็ยังไม่ค่อยเห็นผล ฝนใกล้ร่วงลงพื้นและสองนักตกปลาก็ใกล้จะร่วงลงไปกองเช่นกัน

"ป่ะ พ้มว่ากลั้บกันเถอะพี่โมน"
"ไอห่า โมไวซะดี อดแดก"

ไม่สงัด เสียงลมพัดผ่านน้ำเข้ามากระทบไหล่ ทุ่นเบ็ดขยับขึ้นลงเป็นระยะ ดังกริ๊งของเสียงรอกที่ถูกปลาดึงไปให้ไกลจากคันเบ็ด นักตกปลามือพระกาฬทั้งสองวิ่งชนกัน คว้าเบ็ดแล้ววัดสุดแรง เย่อกันจนเบ็ดงอ ม้วนสาย เย่อ ม้วน ปล่อย เย่อ ม้วน ดึง วัดแรงๆ แล้วสุดท้ายก็เข้าฝั่ง

การต่อสู้จบลง ผลคงเป็นที่ประจัก ฝนปอยๆเริ่มหล่นลง ฝ่ายคนได้รับชัยชนะ ชีวิตนักตกปลามือหนึ่งและสองของหมู่บ้านเล็กๆหนึ่งวันผ่านไป พระอาทิตย์เหมือนจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ กลับมาบ้านโดยสวัสดิภาพ พร้อมรอยยิ้มและเรื่องตลกขับขันที่เหลือเป็นเศษซากจากการต่อสู้ประจำวัน

ชีวิตคือการต่อสู้ ทุกวันคือการลงทุน ไม่มีวันหยุด มีแค่เวลาพัก มันอาจจะหนักหน่วงกว่าการนั่งหน้าพอตบนเก้าอี้ที่ออฟฟิตกลางเมืองใหญ่ แต่เราทุกคนคือนักตกปลามือฉมังบนทางที่เราเลือก เหวี่ยงเบ็ด เฝ้ารอ วัด ดึง และบางทีตอนที่รอเรทก็ต้องหาของเล่นเพื่อฆ่าเวลา และที่มากกว่านั้นคือการหาเหยื่อล่อใหม่ๆเพื่อหาปลาให้ได้มากกว่าเดิม

" ไอแอ้ล กูล่ะโค๊ตรข้ำเลย ไอ้ตัวซุดทาย มึงน่าจะปล่อยสายไปก่อน หลุดจนได้"
"โท พี่โมน พ้มอุตส่าโด๊ดตามลงไป ไอปลาเวร พรุ่งนีพ้มต้องแก้แคนมันคอยดู พ้มมีสูตรเหยื่อใหม่ล่ะ ดูยูทูปมาเมื่อกี้"
" ฮ่าๆๆๆ อี้กแลวเรอะ มึงไปกูก็ไป ทำไงได้ "

ก็เรามันคนต๊กปลา#thedo

SHARE
Writer
Thedo
live write life
การให้กำลังใจซึ่งกันและกันเป็นเรื่องธรรมดา การให้กำลังใจตัวเองไม่ใช่เรื่องแปลก

Comments

cestploy
2 months ago
ชอบคะ อ่านแล้วยิ้มๆ
Reply
Thedo
2 months ago
ขอบคุณครับ ^^