รหัสโทรศัพท์เก่าของฉันคือ 1689
1689 เคยเป็นตัวเลขที่กดเคยจิ้มจนชินนิ้ว เมื่อฉันต้องการปลดล็อคโทรศัพท์
เมื่อใช้คำว่าเคย นั่นหมายถึงตอนนี้รหัสโทรศัพท์ฉันได้ถูกเปลี่ยนไปแล้ว
แต่บ่อยครั้ง ด้วยความเคยชิน บางครั้งฉันจึงเผลอจิ้ม 1689 และพบว่ารหัสมันผิด

1 เดือนกับอีก 4 วันแล้วที่ฉันเปลี่ยนรหัสผ่าน รหัสผ่านที่ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องหมายของความสัมพันธ์
16 ที่มาจาก 2016
8 ที่มาจากวันพุธที่ 8
9 ที่มาจากเดือนกันยายน
การตั้งรหัสผ่านมักเกิดขึ้นเมื่อสิ่งๆนั้นเป็นสิ่งสำคัญ ฉันจึงเลือกเอาเลขที่ตรงกับวันสำคัญมาตั้งเป็นรหัสผ่านโทรศัพท์ และวันนั้นมันคือวันสำคัญของฉัน เพราะเป็นวันที่เราคบกันอย่างเป็นทางการ
ซึ่งหากดูให้ดี มันก็คือวันนี้ของปีที่แล้ว
ถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน มันก็ครบ 1 ปี
แต่ว่าเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว

ใช่ ฉันอดรู้สึกหดหู่ไม่ได้เลย ตอนฉันเขียนวันที่ในสมุดอันเป็นกิจวัตรประจำวันทุกเช้าแล้วพบว่าวันนี้เป็นวันอะไร
ฉันเผลอร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงร้องไห้ แต่สันนิฐานว่าคงจะคิดถึงเรื่องเก่าๆ เพราะเหตุการณ์ของวันนี้เมื่อปีที่แล้ว มันช่างชัดเจนแจ่มแจ้งเหมือนดูภาพยนตร์จากแผ่นบลูเรย์
เขาว่ากันว่า คนเราจะรู้ว่าทุกอย่างมันจบแล้ว เมื่อเราคิดถึงอดีตมากกว่าคนตรงหน้า
ข้อสันนิฐานจึงกลายเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเราจบกันแล้วจริงๆ

วันนี้เธอจะร้องไห้รึเปล่า เศร้าบ้างมั้ย จะจำวันนี้ได้มั้ย
แต่สิ่งที่ฉันขอวันนี้ คือขอให้เธออย่าจำวันนี้ได้ หรือถ้าเธอจำได้ ก็อย่าร้องไห้กับมันเลย
ทำเหมือนกับมันเป็นวันหนึ่ง เพราะอย่างไร วันไหนๆ ก็กลับมาเป็นเหมือนวันนั้นไม่ได้อยู่ดี
SHARE

Comments