ปลายทางของรางรถไฟ
ชายคนหนึ่งผู้ไร้ซึ่งการวางแผนในการเดินทางของชีวิต เขาดำเนินชีวิตไปอย่างไร้จุดหมายโดยอาศัยเพียงเสียงจากจิตใต้สำนึกที่ดังก้องจากภายในจิตใจว่า... "แค่เดินไปตามรางรถไฟที่อยู่ตรงหน้า"การเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย อาจเป็นเส้นทางที่ทำให้ไปไม่ถึงจุดหมาย
หลังจากที่เขาโดนไล่ลงมาจากรถไฟ เขาไม่มีความรู้สึก ไม่มีความคิด ไม่มีความฝัน ชีวิตในแต่ละวันผ่านไปอย่างไร้ชีวิตชีวา ทุกวันและทุกคืนเขาไม่เคยหยุดเดินหรือแวะพักที่ใด 

เขาทิ้งสัมภาระที่ติดตัวมาแทบทั้งหมดไว้ข้างทาง เหลือเพียงรองเท้าหนังใหม่เอี่ยมคู่หนึ่งในกระเป๋าใบใหญ่ การเดินทางที่ไม่มีที่สุดนี้สักวันจะสิ้นสุดลง และมันจะพาตัวของเขาไปถึงยังปลายทาง ที่ที่เขาจะได้หยุดเดินเสียที ...เขาเชื่อแบบนั้น

เขาใช้เวลาเดินอยู่หลายสิบปี แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่เป็นไปดั่งที่คิดไว้ เพราะแม้แต่รางรถไฟก็ยังมีทางแยก เขาเห็นทางแยกนั้นแต่ไกลหลายกิโลเมตร เขาพบกับความสับสนและไร้ทางแก้ไข 

เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะเลือกเดินไปทางไหนต่อจากทางแยกทั้งสองทางข้างหน้า จิตใต้สำนึกของเขายังคงกล่าวแต่ประโยคเดิมๆ ซ้ำๆ ว่า... "แค่เดินไปตามรางรถไฟที่อยู่ตรงหน้า"

เขายังเดินต่อไปในช่วงจังหวะการก้าวและความเร็วเท่าเดิม ทางแยกใกล้เข้ามาทุกที เขาคิดอะไรไม่ออก มีแต่ความสับสนและตื่นตระหนก จนกระทั่งเขาหยุดเดิน นี่เป็นการหยุดเดินครั้งแรกของเขาตั้งแต่เริ่มออกเดินมา
บ่อยครั้งที่บททดสอบชีวิตเกิดขึ้นโดยไม่เคยคิดฝันเขาทำแค่เพียงหยุดอยู่ตรงทางแยกนั้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเส้นทางข้างหน้ายังมีทางแยกอีกเป็นสิบเป็นร้อย รางรถไฟสายเดียวที่เขาใช้เดินมาหลายสิบปีนี้จะแตกแขนงออกไปหลายเส้นหลายสายหลังจากทางแยกนี้

เขานั่งลงและกอดกระเป๋าใบใหญ่อยู่อย่างนั้น สิ่งใหม่ที่เกิดขึ้นกับเขาคืออารมณ์และความรู้สึก น้ำตาของเขาไหลอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย เขาพบกับความสิ้นหวังและหลงทาง

สำหรับเขาเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องที่ใหญ่มาก แต่เชื่อเถอะถ้าเขาผ่านมันไปได้เขาก็ยังจะเจอเหตุการณ์ในลักษณะเดียวกัน หรือไม่ก็เจอเหตุการณ์ที่หนักหนายิ่งๆ ขึ้นไป เรื่อยๆ และนี่แหละคือ ประสบการณ์

เขาเปิดกระเป๋าใบใหญ่แล้วหยิบรองเท้าหนังคู่ใหม่เอี่ยมออกมาใส่ รองเท้าหนังที่เขาเตรียมไว้ใส่เมื่อเขาถึงปลายทาง

รองเท้าหนังที่เขาเตียมไว้เป็นรางวัลสำหรับการประสบความสำเร็จของเขา

รองเท้าหนังที่เขาจะสวมใส่ในสถานที่ที่เขาจะหยุดเดินและเริ่มใช้ชีวิตของเขาเสียที

...หลายปีผ่านไปเขาก็ยังไม่เดินทางต่อ เขายังคงสิ้นหวัง จมสู่ห้วงอารมณ์แห่งความเศร้าและเอาแต่โทษตัวเอง น้ำตาของเขายังคงไหลอาบแก้ม รองเท้าหนังคู่ใหม่นี้ก็ยังคงใหม่เอี่ยมอยูู่ แต่แล้วเขาก็ได้สิ้นใจลงที่ทางแยกแรกบนรางรถไฟของทางรถไฟสายนี้

ทั้งที่เขาเดินทางมาได้ไกลแล้วแท้ๆ หรือนี่อาจเป็นปลายทางของเขาแล้วจริงๆ ...?
SHARE
Written in this book
โควตา ๘ บรรทัด
เรื่องสั้นหลายบรรทัด ไม่มีโควตาขั้นต่ำในการเล่า
Writer
Feliciano
Dreamer
Lost Boy from Neverland

Comments