"อย่าแสดงออกมากไป" ทำไมถึงมาพูดกันแบบนี้
     ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งในชีวิต...ขอโทษที่เข้าไปเป็นคนรู้จักที่แย่ๆ ที่แน่ๆไม่ควรรู้จักกันจะดีกว่า 
      รู้ว่าไม่มีสิทธิ์แสดงออกแบบนั้น รู้ แต่มันทำยังไงได้ล่ะ ก็มันรู้สึกนี่ เป็นคนนะรูู้สึกได้ เจ็บเป็น ไม่ใช่คนโตด้วยที่จะฝืนความรู้สึกตัวเองได้
    ขอโทษที่แสดงออกไปแบบนั้น "ไม่ได้ตั้งใจ" ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ขอไม่เจอะเจอกันจะดีกว่า อย่ารู้จักกันเลย ไม่อยากแม้แต่จะเป็นคนที่เดินสวนกันบนถนน ไม่อยากเลยจริงๆ
     ตอนนี้โตแล้ว โตขึ้นอีกหน่อย เวลาหนึ่งอาทิตย์ ทำให้ฉันโตขึ้นได้ ฉันสามารถ คุย ไหว้ และยิ้มทักทายตอบโต้กับเขาได้ ฉันเก่งไหม!?
    แต่ในใจ มันยากนะที่ทำแบบนั้น มันยากนะที่จะกดทับความรู้สึกตัวเองไว้ ความรู้สึกที่อยากจะพูดเคลียร์กันให้จบให้รู้เรื่อง 
แต่ทำยังไงได้ล่ะ เราไม่มีสิทธิ์อะไรขนาดนั้นนี่ 
    จงให้เขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาร่วมโลกคนหนึ่งพอ 
    จงอย่าให้ความรู้สึกกับเขา 
    จงอย่าพยายามเข้าใจและเห็นอกเห็นใจเขา
    จงมองข้ามเขาและโฟกัสที่จุดอื่นแทน 
    จงจัดเขาอยู่ในสถานะอากาศที่ไร้ตัวตน
    จงลืมเขาและเรื่องราวทั้งหมด ไม่เหลือแม้ความทรงจำดี ๆ เพราะเราไม่เคยมีมันด้วยกัน 
ไม่เหลือแม้แต่ความทรงจำเลว ๆ เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่มีค่าต่อการจดจำ
 ไม่เหลือ...อะไรสักอย่าง 

     แต่มันทำยังไงได้ล่ะ ก็มันรู้สึกนี่ 
เป็นคนนะรู้สึกได้เจ็บเป็น ไม่ใช่คนโตด้วยที่จะฝืนความรู้สึกตัวเองได้ 
ขอโทษที่แสดงออกไปแบบนั้น "ไม่ได้ตั้งใจ" 
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ขอไม่เจอะเจอกันจะดีกว่า อย่ารู้จักกันเลย ไม่อยากแม้แต่จะเป็นคนที่เดินสวนกันบนถนน ไม่อยากเลยจริง ๆ
    ตอนนี้โตแล้ว โตขึ้นอีกหน่อย เวลาหนึ่งอาทิตย์ ทำให้ฉันโตขึ้นได้ ฉันสามารถ คุย ไหว้ และยิ้มทักทายตอบโต้กับเขาได้ ฉันเก่งไหม!?
SHARE
Written in this book
พี่ชาย
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ "ผู้ชายคนหนึ่ง" ซึ่งมีจิตใจอ่อนโยนปาน "หญิงสาว" แล้วตกลง >>>เค้าเป็นอะไรกันแน่นะ<<< แต่ที่รู้ๆแน่ชัด "ฉันเลือกให้เค้าเป็นคน พิเศษ"
Writer
Juji
เทพารักษ์
รู้สึกดีสักพัก จะรู้สึกรักไปเอง ❤

Comments