My Love in U พบรักที่มหาลัยตอนที่ 5


ค่ายอัตลักษณ์วันที่1...



อยากจะบอกว่าผมยังอยากหลับอยู่เลย...


เมื่อวานที่ผมเเข่งดาวเดือนเสร็จ เเละไปร่วมคอนเสิร์ตที่พี่ๆเค้าจัดไว้ โคตรเหนื่อยเหลือเกิน เเต่มันก็ผิดที่ผมไปกระโดดเต้นอยู่หน้าเวทีนั่นเเหละครับ โทษใครไม่ได้





ไม่อยากปล่อยให้ไอ้เตี้ยยืนเต้นอยู่คนเดียวนี่หว่า..




เช้าวันเเรกของค่ายอัตลักษณ์ ก็มีงานเข้ามาที่ผมกับไอ้ดีเอล เพราะเป็นเดือนกับรองเดือน มันก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบอยู่เเล้ว เเต่เเค่ไอ้ดีเอลมันจะมีหน้าที่เยอะกว่าผมหน่อยตรงที่มันต้องเก็บตัวซ้อมประกวดดาวเดือนมหาลัย ส่วนผม ก็เเค่เป็นตัวเเทนของคณะลงไปทำพิธีข้างล่าง



พี่ๆนัดทุกคนให้รวมตัวกันเเต่เช้า ตรวจว่าไม่มีใครลืมพาสปอร์ตหรือของอื่นๆที่เค้าให้เอาไป ก่อนที่จะพาพวกเราไปที่ตึกอะไรสักอย่าง ที่ผมเห็นว่าเป็นโรงยิม1 ภายนอกดูไม่ใหญ่ มันจะบรรจุคนทุกคณะได้หมดจริงๆหรือ ผมได้เเต่ถามตัวเอง ก่อนที่จะหันไปมองไอ้เตี้ยที่เดินตามหลังมา ดูไม่เหนื่อยเหมือนคราวก่อนๆเเล้ว


"โอเคไหมมึง?" ผมถาม


"โอเคน่า เราไหวอยู่เเล้ว กันต์ไม่ต้องห่วง"


"เออ ดี กูว่า วันหลังจะชวนมึงไปวิ่ง ไปไหมมึง?"


"เดินได้ไหม? ถ้าวิ่งเราคงไม่รอดอ่ะ" นายยิ้มเเห้งๆ ผมขำ ก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆ


"เออ เดี๋ยวกูเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวให้มึงเลย"


"โห่ กันต์โหดใส่เราเเน่ๆ"


"เตรียมตัวไว้เลย" ผมขู่ เเต่นายมันดูไม่ได้กลัวผมเลย กลับขำออกมาหน้าตาเฉย จนผมอดที่จะยีหัวมันไม่ได้


ผมคุยเรื่อยเปื่อยกับไอ้นายระหว่างเดินไปที่ตึก จนอยู่ๆ ไอ้ดีเอลก็เรียกให้ผมไปกับมัน ผมจึงบอกให้นายมันไปก่อน ก่อนที่จะเเยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง


ทันทีที่ผมเข้าโรงยิม มันกว้างมากๆ เเละดูเหมือนคณะผมจะเข้ามาคณะสุดท้าย ทุกคณะที่อยู่ทั้งองครักษ์เเละประสานมิตรต่างมารวมตัวกันที่นี่ ดูเเล้วมันรู้สึกเเปลกๆ ผู้คนที่นั่งเรียงกัน รวมเป็นคณะต่างๆ คณะวิศวะนั่งข้างนวัตเเละตรงข้ามมนุษย์ ผมเเอบยิ้มบางๆเมื่อเห็นว่าเค้าเริ่มที่จะเล่นโค้ดกันเเล้ว


"วิดวะอยู่ไหน?!!"


เสียงของมนุษย์ตะโกนข้ามฝั่งให้คณะผมได้ยิม ก่อนที่ผมจะเห็นว่าพี่พราวเป็นคนสั่งให้ตอบกลับไป


"อยู่นี่ๆ!"


"วิดวะอยู่ไหน?!!"


"อยู่นี่ๆ!"


"มนุษย์ให้ใจ เอาไปเลยพี่ มนุษย์ให้ใจเอาไปเลยพี่ วิดวะอยู่ไหน?!!"


"อยู่นี่ๆ!!"



เสียงตะโกนะพร้อมเสียงตบมือดัง เเละท่าประจำคณะของวิศวะ ทำเอาทุกคนหัวเราะ ผมไม่อยากอธิบายเลยว่าท่าอะไร เเต่เค้าเรียกว่า 'เเจ๊ะๆ' พี่บีมอธิบายท่านี้ว่า


มันเป็นท่าเเสดงความรักนะน้องง นี้ไง ความรัก เป็นหัวใจไง หัวใจเต้นมันต้องขยับรัวๆ เเจ๊ะๆๆๆๆๆๆ
ผมนึกเเล้วขำ...


พอมนุษย์เริ่มเล่นโค้ดวิศวะเองก็ไม่เเพ้เหมือนกัน เริ่มตั้งท่าเเขนขนานพื้นทั้งสองเเขน ก่อนที่พี่พราวจะสั่งว่า


"รู้ไหมจ๊ะ3!4!"


"รู้ไหมจ๊ะว่าเราเป็นใคร? วิศวกรรมศาสตร์!!
เเล้วรู้ไหมจ๊ะว่ามนุษย์ของใคร วิศวกรรมศาสตร์!!
เเล้วรู้ไหมจ๊ะว่าวิศวะรักใคร มนุษยศาสตร์!!
เเล้วรู้ไหมจ๊ะว่าวิศวะเย็บอะไร ตึก ตึก มนุษยศาสตร์!!"


เสียงกริ๊ดเเละตบมือของมนุษย์ทำให้บรรยากาศเริ่มสนุกมากขึ้น ก่อนที่คณะอื่นๆจะเล่นตามกัน ผมเองก็เริ่มไปทำหน้าที่ตัวเองเช่นกัน คือเดินไปอยู่ที่ประจำตำเเหน่งของตัวเอง


เสียงประกาศบอกให้ลดเสียงลงเพราะจะเริ่มซ้อมเเล้ว ก่อนที่จะเริ่มซ้อมกัน ผมรู้สึกเบื่อๆนิดหน่อย เพราะว่าเป็นการเป็นงาน คนไม่ค่อยจะชอบหรอกครับ คิดดูสิ ถ้าเป็นพิธีจริงๆ จะไม่หลับกันเป็นเเถวเหรอวะ?


ผ่านไปผ่านเท่าไหร่ไม่เเน่ใจ(ก็พี่เค้าไม่ให้เอานาฬิกาเข้าไป) พวกเราก็ซ้อมเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ผมถอนหายใจเล็กน้อย มันไม่เหนื่อยกายหรอกครับ เหนื่อยใจมากกว่า มันเบื่อ เบื่อมากๆ ผมอยากขึ้นไปนั่งข้างบนกับไอ้เตี้ยเเละเล่นโค้ดพร้อมกับทุกคนอย่างสนุกสนานมากกว่า ไอ้เดือนคณะมันลงจากเวทีพร้อมกับวิ่งมาหาผมเเล้วพูดว่า


"มึง ไป ขึ้นไปนั่งข้างบนกัน"


"พี่เค้าให้ขึ้นเหรอวะ?"


"ได้ดิ มันถึงเวลาเเดกข้าวเเล้ว ไป กูหิวสัสๆ"


"เออ ไปๆ"



ผมยกมือไหว้พี่ๆเค้าทันทีที่เจอเมื่อขึ้นจะไปนั่งที่อัฒจรรย์ พร้อมกับหลบทางให้พีี่ๆ เเม้จะมีสายตามองมาที่ผมกับไอ้ดีเอลก็ตาม โชคดีที่มีที่นั่งเหลืออยู่ ผมขยับไปนั่งกับเพื่อนผู้หญิงที่ผมจำชื่อไม่ได้ เเต่รู้ว่าอยู่ภาคเดียวกัน ผมยิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนที่นั่งลงข้างๆ มองหาไอ้นายว่ามันนั่งตรงไหน เเล้วหันไปมองไอ้ดีเอลที่นิ่งจนผิดปกติ ผมขมวดคิ้ว อยู่ๆมันก็เเปลกไป เป็นอะไรของมันวะ?


 


(พาร์ท ดีเอล)




ทำไงดี...



เธอนั่งอยู่ข้างไอ้กันต์...



ตอนเเปลกผมก็คุ้นๆหน้า เเต่ไม่คิดว่าคนที่ผมเเอบมองตลอด พยายามดูป้ายชื่อว่าชื่ออะไร ตอนนี้กำลังนั่งห่างกับผมโดยที่ไอ้รองเดือนคั่นกลางอยู่ เหมือนไอ้กันต์จะสังเกตว่าผมเปลี่ยนไป เเต่มันไม่ได้ถามอะไรมาก ก่อนที่มันจะขอตัวไปห้องน้ำ ไอ้สัส มาปวดขี้อะไรตอนนี้วะ?!!!


ตอนนี้ก็ไม่มีคนคั่นกลางเเล้ว...


ผมขยับดีไหมวะ??


ผมเหลือบมองเป็นระยะๆ เห็นเธอยกมือปิดปากไอไม่ยอมหยุดจนผมเริ่มที่จะเป็นห่วง เเละเหมือนโชคจะเข้าข้าง พี่ปี2สั่งให้ผมขยับไปอีก เพื่อที่จะไม่ให้เเถวเเตก จนผมได้นั่งข้างๆเธอ



ป้ายชื่อที่เหมือนกับทุกคน มีเพียงตัวอักษรที่ไม่เหมือนใคร...



'กอหญ้า'


เเม้เเต่ชื่อยังน่ารักเลย...


ผมได้เเต่ยิ้มในใจ ในที่สุดก็ได้รู้ชื่อของเธอเเล้ว ก่อนที่จะรับข้าวจากพี่ๆที่เริ่มเเจกเมื่อถึงเวลา ผมหันไปยกมือขอโทษไอ้กันต์ที่เเย่งที่มัน โดยบอกไปตามความเป็นจริงว่าพี่สั่ง เเต่มันก็ไม่ใช่ เอ้า กูพูดความจริงไม่เชื่อจริง เห็นกูเป็นคนยังไง?


ระหว่างที่ผมนั่งรอให้พี่ๆเเจกคนอื่น ผมเห็นว่ากอหญ้าทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย เหมือนจะยกมือบอกพี่ เเต่พี่ไม่เห็น เเม้จะนั่งเเถวหน้าๆก็ตาม เเต่คนมันเยอะ พี่เค้าคงดูเเลไม่ทั่วถึง ผมจึงทำใจกล้า เอ่ยปากถามไปว่า


"นี่ เป็นอะไรรึเปล่า?" กอหญ้าหันมามองผมพร้อมยิ้มบางๆ ก่อนที่จะพูดว่า


"พอดี เราจะขอยาน่ะ เราฝากพี่เค้าไว้"


"ไม่สบายเหรอ?" 


"อือ เเค่เจ็บคอน่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอก" เธอว่าพร้อมยิ้มให้ผมเเบบเป็นกันเอง 


คุณอาจจะว่าผมบ้าก็ได้นะ ผมไม่ว่า


เเต่ผมคิดว่า...


รอยยิ้มของเธอ น่ารักที่สุดสำหรับผมเลยล่ะ

"งั้น เดี๋ยวเราเรียกให้ๆ" ผมอาสาก่อนที่จะยกเเขนที่ยาว (เเน่ล่ะ ก็ผมสูง) จนพี่ๆสนใจ เเล้วขอยาให้กอหญ้าจนได้


"ขอบใจนะ ดีเอล"


"รู้ชื่อเราด้วย?"


"นายเป็นเดือนคณะนะ ใครจะจำชื่อนายไม่ได้ล่ะ" กอหญ้าว่าอย่างติดตลก ผมเองก็ยิ้มตามพลางเกาคอเล็กน้อย 


"ชื่อกอหญ้าเหรอ?"


"รู้ได้ไงเนี่ยยย?"


"ป้ายชื่อห้อยขนาดนี้ ไม่รู้ก็โง่เเล้ว"


"จริงด้วย เเฮะๆ"



ต้องเนียนๆหน่อยครับ...เดี๋ยวเค้าจับได้...






ไม่รู้ทำไม ข้าวที่พี่เค้าให้มามันถึงได้อร่อยขนาดนี้...



อาจเป็นเพราะคนที่นั่งทานข้างๆผมมั้งครับ



คุยไปด้วยทานไปด้วย เเกล้งเเย่งกับข้าวมากินเอง...



ผมว่า วันเเรกของค่ายอัตลักษณ์ ก็สนุกดีนะครับ //ยิ้มกว้าง


(จบพาร์ท ดีเอล)




(พาร์ท นาย)

"พี่ครับ ผมขอเข้าห้องน้ำได้ไหม?" ผมยกมือขออนุญาตพี่ที่คุมพวกผม รู้สึกปวดอยากจะเข้าห้องน้ำไม่ไหวเเล้ว โชคดีที่ตอนนี้พี่เค้าอนุญาตให้ไป ไม่เหมือนคณะอื่นที่ผมเห็นว่าจะลุกสักคนเลย


เวลาไปเข้าห้องน้ำ ต้องให้พี่ไปคุมอย่างน้อยหนึ่งคน เเล้วตอนนี้ มีเเค่ผมกับอีกกลุ่มหนึ่งไป เข้า ผมถอนหายใจทันทีที่ได้เข้าห้องน้ำ รู้สึกสบายท้องไปเลย ก่อนที่จะตรวจความเรียบร้อยเเล้วจะเดินออกมาเพื่อไปหาที่คุม เเต่ว่า...


พลึ่ก!


"เฮ้ย มึงเดินยังไงของมึงวะ?! ไม่เห็นทางรึไง?"


"เอ่อ...คือ..." ผมเริ่มติดอ่าง ทั้งที่เค้าต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินมาชนไหล่ผมเอง เเต่เค้ากลับทำตัวเหมือนผมผิดซะงั้น


"ยังๆ ยังไม่ขอโทษอีก มึงจะมีเรื่องกับกูใช่ไหม?"


"เดี๋ยวๆ เรายังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย"


"มึงว่ากูทำเหรอวะ?!!กูเเก่กว่ามึงตั้งหนึ่งปีนะเว้ย" เด็กซิ่วนี้เอง นักเลงมาจากไหนกัน เค้าก็อยู่คณะเดียวกับผมนะ เเต่หน้าตาโหดมากๆเลย จนผมรู้สึกกลัว มีคนเข้ามาห้ามเเละคนนั้นก็สะบัดหลุดตรงมาที่ผมทันที ผมหลับตาปี๊ ยกมือบังตัวเอง ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงใครล้มลง


"มึงผลักกูเหรอวะ?!!"


"กูก็ไม่อยากผลักมึงหรอก ถ้ามึงคิดจะทำเพื่อนกูก่อน"


เสียงนี่มัน...


กันต์นี่!!!


(จบพาร์ท นาย)


SHARE

Comments