Memories5

ที่จะให้เธอจนกว่าเธอจะรับ บอกรักเธอจนกว่าเธอนั้นจะยอม 


วันที่ 3 กับค่ายอัตลักษณ์





ฮ่ะๆๆๆๆๆ..





สนุกจังเลย สนุกจังเลย



.

.

.

.

.

นอนไข้ขึ้นอยู่ในห้องพยาบาลสนุกจังเลย เย่









สนุกก็แย่แล้ว!! แม่แว๋ว ไข้รับประทานซิงไปแล้ว ฮื่ออออออ





วันนี้มันเป็นอะไรที่น่าเสียดายมากๆๆๆๆๆๆๆ เลยครับ เพราะนอกจากจะได้นอนเป็นผักแบบนี้แล้ว ยังอดเล่นโค้ดกับเพื่อนที่คณะด้วย ไม่น่าเลย เมื่อคืนไม่น่าซ่าออกไปเต้นอ๊บๆที่เซเว่นออกตะเลย ฮื่อ





ใส่เต็มจนลืมว่าตัวเองไม่สบายอยู่ ยาก็ลืมกิน ตื่นมารู้สึกเหมือนจะอ้วก แล้วก็อ้วกจริงๆครับ ออกมาแต่น้ำย่อย ไอแดน ไอจิน ไออู๋ ไอเจ แตกตื่นกันหมด ไอจินกับไออู๋ช่วยกันหิ้วปีกผมไปขึ้นรถพี่แบค แล้วพี่แบคก็บึ่งไปโรงพยาบาลเลย





หมอบอกว่าให้ผมนอนพักที่ห้องพยาบาลในยิมไปก่อน พักไปเลยทั้งวัน ไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น





จ้ะ หนูนอนเฉยๆตามที่หมอบอกเลยจ้ะT_T





ฮื่อ ได้ยินเสียงเพื่อนเล่นโค้ดกับสังคมด้วย แง







"ไอซิง"

"..."

"ไอซิง เป็นไงมั่งวะ"

"ใครอ่ะ..ไอแดนหรอ.."

"เออกูเอง เป็งไงบ้างมึง"

"มันเพลียๆอ่ะ แล้วนี่มึงมาได้ไงอ่ะ"

"กูบอกเจ้จีจี้ว่า กูต้องมาดูอาการเอง เพราะแม่มึงกำชับไว้ เจ้แกก็เลยให้กูมา10นาที"

"อือ..แต่กูยังไม่ได้บอกแม่เลยนะ"

"ก็กูโกหกเจ้แกมาไง"

"โกหกไมวะ"

"มึงอ้วกแตกขนาดนั้น กูจะนั่งลั้นลาเล่นโค้ดได้ไงวะ"

"คือไง เป็นห่วง?"


"เออ เป็นห่วง"

"..."

"มากๆด้วย"





เอ้า ไอเวงเอ้ย ละกูจะชี้โพรงให้หมีควายทำไมฟะ



.
.
.
มันก็คงเป็นห่วงตามประสาเพื่อนนั่นแหละ อย่าได้ใจไปไอซิง



จะการที่เอ็งใจสั่นแบบนี้มันต้องเป็นเพราะพิษไข้แน่ๆ ไม่ใช่เพราะไอหมีควายอย่างไอแดนหรอก







เป็นโชคดีของผมที่พอตอนบ่ายแล้วไข้ลดจนมันอยู่ในอุณหภูมิที่ปกติ(คุณพยาบาลที่มาดูแลผมน่ารักมาก) ตอนเย็นเลยขอเจ้จีจี้อยู่ดูคอนเสิร์ต แล้วเจ้แกก็ลากผมไปหาไอแดน แถมยังฝากฝังผมไว้กับมันอีก ทานโทษนะฮะ ทำไมทุกคนทรีตผมเหมือนเป็นสาวน้อยเยี่ยงนี้





แต่ก่อนจะได้ดูคอนเสิร์ตที่หอ10 ก็ต้องมีการวิ่งเข้าซุ้มชมรมก่อน แต่เจ้เจ้าเดิมก็บ่นผมว่าไม่ต้องวิ่งไปไหนแล้ว นั่งอยู่ๆเฉย เดี๋ยวให้เพื่อนทำให้



อือ ก็ดี ชีวิตสบาย







ก่อนย้ายทัพไปหอ10เจ้จีจี้ก็นัดให้พวกผมมาที่ออกตะกันก่อน เพราะที่หอ10มีพี่ๆจองที่ให้แล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะเดินชิวๆเข้าที่ละซุ้มได้ พวกเพื่อนผมก็ต้องวิ่งหน้าตั้งเหมือนกัน สภาพแต่คนที่มาถึงออกตะนี่ ยิ่งกว่าซอมบี้5555555



"เก่งมากเด็กๆ มาทันเวลากันทุกคนเลย เดี๋ยวพี่จะแบ่งคนไปที่หน้าเวทีก่อนนะ ส่วนคนที่อยู่ตรงนี้ก็คอยส่งใบชมรมนะคะ"

"ค้าบ/ค่า"

"ซิง แกไหวแน่นะ"

"ไหวดิเจ้ ผมเป็นผู้ชายนะ"

"แหม ชั้นอยากจะให้แกดูสภาพตัวเองตอนนี้มาก"

"ขนาดป่วยยังหล่อ?"

"เหอะ ซอมบี้สุดๆ"

"วู้ว เอาหน่าเจ้ ผมไหวๆๆ ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวจะรีบบอกเลย"

"จ้ะ พ่อคนเก่งง"







ไม่ไหวแล้ว





ซิงมะหวัยแล้ว แม่แว๋ว



.

.

.

.

.

ซิงอยากกินทุกอย่างเลย!!



ฮื่อออออ อาหารระหว่างหอ3กับ10มันน่ากินมาก ช่วยน้องด้วยนะคับ ฮื่อ



"เจี๊ยบ กูอยากกินชีสบอล ฮื่อ"

"แวะสิวะ รอไรอ่ะ"



.
.
.



"มึง ข้าวเหนียวหมูทอดก็น่ากิน ฮื่อ"

"แดกอีกแล้วหรอ เอ้า ตามใจมึง"



.
.
.



"ฮื่ออ ไอจินๆๆ ชาเขียวปั่นนน"

"เวร ตัวแค่นี้กินอย่างกะพายุ"

"เออ นี่มึงไม่สบายจริงป้ะเนี่ย"

"กูหายแล้วไงงงง"



.
.
.

"หายไร ตัวมึงยังร้อนอยู่เลย"



"..."





แม่แว๋ว



.

.

.

ไอแดนมันทำแบบนี้อีกแล้ว!!



มึงวัดไข้กูได้ แต่มึงจะเอาหน้ามึงมาใกล้เบอร์นี้ไม่ได้!!



"อะแฮ่มๆๆ" ไอจินเพื่อนเรียน

"ใกล้ไปป้าวจ้าาา" ไอเจี๊ยบเพื่อนแหลก

"ขนาดกูกับเจ้นยังไม่ใกล้เบอร์นี้เลยอ่ะ" ไอควันเพื่อนเหล้า

"เว้ย ชาวเฟรนด์โซนอิดสาว้อย" ไออู๋เพื่อนนก

"ขยับเข้ามาได้มั้ย ขยับมาใกล้กันน" ไอเดวิดต่างด้าว

"ขยับความสัมพันธ์ มารักกับฉันนะเธออ" ไอกันเพื่อนออริล่า



.
.
.
.
.

"ว้อย หุบปากไอพวกสารชั่ว!"






หลังจากพี่เดินแวะซื้อของกินจนเพลิน ตอนนี้พวกผมมาอยู่ที่หน้าเวทีแล้วครับ และเพื่อความเป็นเอกลักษณ์ ให้รุ่นพี่หายเราเจอง่ายๆ พวกผู้หญิงต้องมัดแกละสองข้าง ส่วนผู้ชายก็จุกขึ้นไป



และพร็อบที่พวกเราเลือกซื้อมาใส่ที่คอนหอ10ก็คือ..



มงกุฎใบไม้



เขียวมาแต่ไกล แต่พอใครเห็นก็อ๋อทันที


อ๋าา ECE  นี่หน่า..



พอกับเวลาที่ร้องอ๊บๆแหละครับ เพราะนี้เป็นเพลงที่รุ่นพี่รุ่นแรกของคณะผมเป็นแต่งขึ้นมา



คือ ลักษณ์ของECE





"มึงไหวมั้ยซิง"

"ไหวๆ"

"ตอนนี้อาจจะไหว แต่พอคอนเริ่มไปนานๆมันต้องเบียดกันแน่ๆ"

"ไม่เบียดหรอกหน่า ถ้าใครเบียดกูจะทำเสียงซอใส่หน้ามัน"

"ไอควาย ใครเขาจะกลัวมึงวะซิง มึงตัวแค่เนี๊ย"

"แค่นี้อะไร!!"




!!!!!





เดี๋ยวนะ!! ไอแดน!! มึง!! มือมึง!! มึงมาโอบเอวกูทำไม!!!





"แค่แขนกูข้างเดียวก็คว้าตัวมึงได้ละ ผู้ชายไรวะ ตัวบางชิบ"

"เอามือมึงออกไป! กูอึดอัด!"

"อยู่แบบนี้แหละ กูกลัวมึงหาย :)"






ไอแดน! ไอนิสัยไม่ดี! มึงเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!! หน้ามึงตอนนี้คือหมียิ้มชั่วมาก!



ละกูต้องยืนท่านี้ไปอีกนานแค่ไหน เวรเอ้ย เมื่อไหร่จะห้าทุ่ม! พี่สแตมป์ ซิงไม่อยากฟังเพลงนี้!! เขินว้อย!



มันคงเป็นความรัก ที่ทำให้ตัวฉัน ยังยืนอยู่ตรงนี้




11.23 PM.



"เหนื่อยซิกหัย"

"เออแม่ง แต่สนุกว่ะ"

"พี่แตมป์ร้องเพลงเหมาะกับสถานการณ์มาก"

"สถานการณ์ไรวะไอจิน"

"เอ๊า ของสถานการณ์ของไอแดนซิงไงไออู๋"




อ่ะ พวกชั่ว กูนั่งอยู่เฉยๆของกู มายุ่งกับกูทำไม๊





"เออจริง ไอแดนแม่งกอดซิงไม่ปล่อยอ่ะ ขนาดช่วงสายย่อยังคว้าเอวไอซิงแน่นเลย555555"

"แม่งเป็นห่วงหรือแม่งหวงวะ กูแยกไม่ออ-- โอ้ย! ไอซิง"

"พวกมึงไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"ห้องน้ำไม่ว่าง! ไอแดนเข้าอยู่!"

"ไออาบห้องไอเจี๊ยบ ไอกันเลย!!"




มาถึงห้องก็โดนเลยอ่ะครับ ไอแดนมันร้าย มือมันยิ่งกว่าปลาหมึก! ชั่วนัก!!






หลังจากที่ผมไล่ให้ไออู๋กับไอจินไปอาบน้ำห้องอื่น บวกกับปาหมอนปาของใส่พวกมัน จนพวกมันทนไม่ไหว เลยต้องหอบของไปอยู่ห้องไอกันกันหมด เลยกลายเป็นว่าในห้องเหลือแค่ ผม เจ แล้วก็แดนที่อยู่ในห้องน้ำ




"ซิง"

"หะ"

"กูถามไรหน่อยดิ"

"ว่า?"




"มึงชอบไอแดนมั้ย?"




TBC



กรี้ดดดดดดด น้องมาแร้วค่ะ /เดินแบบซอมบี้ ตอนนี้เป็นตอนที่แต่งยากมาก เพราะวันนี้เรานอนอยู่ที่ห้องพยาบาลจริงๆฮื่อ ดันมาไม่สบายวันที่มีกิจกรรมเยอะ ไอเราก็อาศัยให้เพื่อนเล่าว่าวันนั้นทำอะไรบ้าง แล้วเราก็เก็บข้อมูลมาแต่งต่อ

อาจจะไม่ตรงกับความจริงมาก แต่เราก็พยายามดึงสถานการณ์จริงมาเด้อ ตอนที่แตมป์มา เราออกมาเข้าห้องน้ำพอดี เลยได้ยินเพลงมันคงเป็นความรัก

ปล1. ฟิคเรามีแท็กแล้วว #mmrเนียลอง นะคะ จะหวีดจะด่าอะไรก็ได้55555
ปล2. มีใครกดบัครมีตทันบ้างคะ เราไม่กดค่ะ ไม่มีตัง5555555555
ปล3. ป้ายโปรเจคยินดีกับการเดบิวต์ของวนววันขึ้นแล้วนะคะ ที่เอ็มสีลม แถวทางออกประตู1 ไปถ่ายรูปกันๆๆ
ปล4. เราไม่ค่อยว่างมาอัพอ่ะ อัพได้แค่เสาร์อาทิตย์จริงๆ จันทร์ถึงศุกร์กลับบ้านดึกตลอด ฮื่อ มีเข้าห้องเชียร์กับซ้อมหลีดTTT

SHARE
Written in this book
memories
ความทรงจำระหว่างที่เข้าค่าย และระหว่าง 'เพื่อนคนนั้น' :)
Writer
nameii
writer
ส่งแต้มบุญให้หนูทีค่ะ

Comments