ดวงตะวัน คิดถึงฉันบ้างไหม ?
สวัสดีฉันคือ "นาบี" นาบี คือ ชื่อของฉัน ฉันเป็นผู้หญิงทำงานกลางคืน ฉันมีตัวตนในโลกของฉันเอง ฉันเองไม่รู้ว่ามีตัวตนในโลกของใครบ้าง ฉันมีแฟน ฉันมีบ้าน ฉันมีครอบครัว ฉันมีงาน ฉันมีเงิน แม้เงินมันจะน้อย แต่ก็ยังมี 
ฉันทำงานหนักบ้าง เบาบ้าง บ้างก็ไม่ทำเลย 
งานของฉันเรียกว่าอะไร ทุกคนมีอาชีพ แล้วฉันทำงานอาชีพอะไร 
ฉันเอง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียกชื่องานที่ทำอยู่ว่าอะไรดี 
งานมันอาจจะเหมือนกับหลายคน แต่ก็ ไม่เหมือนกับอีกหลายต่อหลายคน 
นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ค่อยมีเวลาทักทายดวงตะวัน บางทีมันก็นานมากเลย นานจนคิดไม่ออก เพราะฉันทำงานกลางคืน เป็นคนกลางคืน เดินห้างกลางคืน กินกาแฟกลางคืน 
.
ฉันไม่ได้อยู่บ้าน แยกตัวออกมาเช่าห้องพักอยู่เอง ตั้งแต่เรียนจบใหม่ ๆ มันก็หลายปีแล้วล่ะ จนตอนนี้ความมั่นคงของฉัน (ก็ยังไม่มีเลย) ฉันอายุ 26 ปี เป็นช่วงวัยที่หลายคนอาจจะมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้วมั้ง มีรถ มีบ้าน มีครอบครัว มีหลักประกันด้านต่าง ๆ ที่เรียกได้ว่า "ความมั่นคง" 
.
ฉันมีชีวิตของฉัน ชีวิตแบบที่ฉันเลือก ฉันเองก็ไม่รู้ว่า มัน ถูก หรือ ผิด ที่ไม่หางานบริษัท งานประจำทำเหมือนคนอื่นเขา แต่ว่ามันก็รู้สึกสบายดี ไม่ทุกข์ร้อนอะไรมากมาย ฉันเคยทำงานประจำนะ แต่ว่าก็ไม่มีความสามารถมากพอที่จะเป็นแขนขาให้กับบริษัทเหล่านั้นได้ ไม่ใช่บริษัทไม่ได้ แต่เป็นเพราะฉันเอง ที่รู้สึกไม่ดีกับ การตื่นเช้า ๆ นั่งวินมอไซต์ ต่อ BTS ต่อวินมอไซต์ อยู่แบบนั้นตลอดหลายวัน บนเส้นทางเดิม ๆ มันคือความน่าเบื่อหน่ายที่สุด แต่ฉันก็พอจะได้เห็นตะวันยามเช้าบ้าง ซึ่งพอตกเย็นเลิกงานกว่าจะกลับมาถึงห้อง ก็เป็นอันหมดแรง ไม่ใช่เหนื่อยงาน แต่เหนื่อยเดินทาง มันไม่ได้ไกล แต่มันรู้สึก มีความวุ่นวาย มีความแออัด มีความแน่นขนัด มากเกินกว่าจะรับไหว 
.
ฉันตัดสินใจออกจากงานประจำ และมาเป็นฉันเหมือนตอนนี้ และตอนก่อนหน้านี้ที่ฉันเคยเป็น 
ฉันจะตื่นเช้าก็ได้ถ้าอยากตื่น จะตื่นสาย ตื่นบ่าย ตื่นเย็น ตื่นตอนไหนก็ได้ตามใจฉัน ทุกวันนี้เวลาตื่นของฉันมันก็สลับกันไปแบบนี้แหละ 
.
ยอมรับก็ได้ว่าฉันไม่ใช่คนขยันขนาดนั้น แต่ก็ไม่ชอบการอยู่นิ่ง ๆ โดยไม่มีอะไรทำ 
ฉันตื่นมาอย่างแรกที่ฉันทำ (ถ้าฉันไม่ลืม) คือ การพับผ้าห่ม ถ้าลืมพับก็กลับมาพับเมื่อมองเห็น อย่างต่อไปคือ การเดินมาเปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค เครื่องนี้ใช้มาตั้งแต่สมัยเรียนเลย ก็ยอมรับความแข็งแรงทนทานของมันที่ทนอยู่กับฉันมาถึงทุกวันนี้ 
.
เปิดคอม ฯ เสร็จก็ไปเข้าห้องน้ำ ทำอะไรต่าง ๆ นานา ๆ แล้วมานั่งหน้าคอมเพื่อหาอะไรทำ ระหว่างนั้นสมองก็คิดว่าจะทำอะไรก่อนดีวันนี้ แน่นอนว่าอย่างแรกเลยฉันเปิดออนไลน์ Facebook เพื่อดูว่ามีใครทักแชทมาไหม ซึ่งไม่ค่อยจะมีมนุษย์คนอื่นทักทายมา ยกเว้นแฟนคนเดียวที่ฉันมีอยู่ ฉันตื่นแล้วจะทักข้อความว่า "รุนหวัดจ้า" ทุกวัน จะตื่นสาย บ่าย เย็น ฉันก็ยัง รุนหวัดเหมือนเดิม 
.
ฉันเข้าตอบแฟนเพจบ้าง ถ้ามีคนทักมาในเพจ แน่ล่ะมันคือแหล่งทำมาหากินหลักของฉันเลย อย่าถามว่ามีกี่เพจ คงนับไม่ได้แต่ที่ใช้งานเพื่อหาเงินจริง ๆ ไม่กี่เพจหรอก นั่นคือหนึ่งในงานของฉัน "การขายของออนไลน์" แต่ฉันไม่มีของสต็อกในตัวเองสักอย่างนะ เป็นตัวแทนจำหน่ายให้กับเจ้าอื่น ๆ ไม่ต้องคิดว่าเป็นผลิตภัณฑ์ความงาม ครีม สบู่ อะไรแบบนั้น ไม่ใช่เลย พวกนั้นไม่ใช่งานถนัด เพราะทุกวันนี้แป้ง กับ ครีม ฉันแทบจะไม่เอามาลงหน้า จะให้ขายพวกนี้คงไม่รอดมั้ง การขายแบบนี้ก็มีทั้งแบบดิวกับร้านโดยตรงกินกำไรแบบง่าย ๆ และการเป็น Affiliate จากหลาย ๆ เว็บใหญ่ ๆ ในเมืองไทย 
.
พอเริ่มหิวฉันก็ต้องคิดว่า วันนี้จะกินอะไรดี ?  อยากกินอะไรใหม่ ๆ แต่ก็จบลงด้วยอะไรเดิม ๆ ไม่เข้าใจเหมือนกัน 
ถ้าอยากจะเดินบริหารกล้ามเนื้อขาสักหน่อย ก็จะเดินไปร้านสะดวกซื้อเลข 7 - 11 หรือไม่ก็ร้านอาหารอีสานเพื่อสั่งเมนู เดิม ๆ อย่าง ตำป่า กับ ต้มเครื่องในเนื้อ บ้างก็ต้มกระดูกหมู ลาบ หรือวันไหนไม่อยากจะเผยตัวออกไปให้ลมข้างนอกสัมผัสฉันก็มีผักหญ้าปลาปิ้งสต็อกไว้บ้าง สำหรับทำกับข้าวกินเอง แน่นอน ไม่พ้น เมนู ไข่ คงจะเป็นไข่อะไรสักอย่าง บ้างก็ผัดคะน้า ตำถั่วฝักยาว ทำเสร็จก็เอามานั่งกินไปพร้อมดูการ์ตูน กว่าจะอิ่มและรอการ์ตูนจบก็คงกินเวลาสัก 3 ชั่วโมงได้ 
.
หลังกินข้าวอิ่มก็ เริ่มเซ็ตขาตั้งกล้อง เช็คแบต จัดฉากและเริ่มการถ่ายภาพ สินค้า หรืออะไรบางอย่างที่อยากจะทำ แน่นอนนี่คืองานอย่างที่สองของฉัน "เขียนรีวิวสินค้าทุกประเภท" อะไรก็ได้ขอให้มันถูกกฎหมายประเทศไทย พัสดุสินค้าที่ฉันจะต้องรีวิวมีส่งมาถึงฉันอยู่บ่อย ๆ โดยจะมีลุงผู้ดูแลหอคอยรับพัสดุไว้ให้ทุกครั้ง  
.
พอเริ่มเขียนงานรีวิวแล้วมันรู้สึก เบื่อ ๆ สักหน่อย ฉันก็จะเริ่มเปิดการ์ตูนดู เป็นคนที่ติดการ์ตูนงอมแงม อาจจะเหมือนเด็กนะแต่มันชอบนี่นา ทำยังไงได้ อยู่คนเดียว ไม่มีคนคุย ไม่ค่อยได้คุยแชท ไลน์ยิ่งแล้วใหญ่ถ้าไม่ใช่ลูกค้าทักมา ยากเลยที่ฉันจะเปิดเข้าไปอ่าน ถ้าไม่ดูการ์ตูนฉันก็จะอ่านหนังสือ ใน 1 วันฉันจะอ่านหนังสืออะไรสักอย่างประมาณ 1 - 3 ชั่วโมง อ่านทุกแนว นิตยสาร นวนิยาย จิตวิทยา ในห้องตอนนี้มองไปมุมไหนก็เต็มไปด้วยหนังสือ 
.
ต่อไปก็เป็นการถ่ายวิดิโอ รีวิว แนะนำ หรือวิดิโออะไรสักอย่าง ที่จะเอามาลงในช่องของตัวเอง และนี่ก็เป็นงานอย่างที่สามของฉัน "เป็นยูทูปเบอร์" ตอนนี้มีคนติดตามช่องเพียง 2284 คน ก็หวังว่าในอนาคตมันจะเยอะขึ้น บางคลิปคนดูหลักหลายหมื่น บางคลิปก็ 0 คน ทำไปเรื่อย ๆ ตราบใดที่ยังไม่รู้สึกว่าเบื่อมัน ยังสนุกกับมันก็ไม่สนใจหรอกว่าจะมีคนดูเยอะแค่ไหน 
.
ถ้ามันรู้สึกอยากจะออกไปข้างนอก ฉันก็มีบ้างที่จะต้องตื่นสัก 10 โมง เพื่อออกไปเจอเพื่อสนิท ที่มีน้อยมาก ๆ แต่ก็สนิทกันจริง ๆ ถ่ายรูปเล่นกัน ฉันชอบมากเวลาได้เเบกกล้อง แม้มันจะหนักก็ไม่เป็นบางทียอมแบกขาตั้งกล้องด้วยเลย ถ่ายโน่น ถ่ายนี่ ถ่ายนั้น พอกลับมาถึงห้องถ้ายังมีความขยันเหลืออยู่บ้างก็จะ เอาภาพออกมาแต่งต่อเพื่ออัพโหลดลงเว็บขายภาพ และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งงานของฉัน "ขายภาพถ่ายออนไลน์"  
.
ทุกอย่างที่กล่าวมาส่วนใหญ่ฉันทำในตอนกลางคืน เปิดเพลงฟังไปทำงานไป บ้างก็ดูการ์ตูนไปทำงานไปยังได้เลย ทำได้ยังไง ไม่รู้เหมือนกัน  บางทีก็ออกไปนั่งตากแอร์จืบกาแฟที่ร้าน กาแฟ 24 ชั่วโมง ที่ไหนสักร้านใน กทม. นี่แหละ ถ้าหิวก็ไปร้านเบอร์เกอร์ 24 ชั่วโมง หรือไม่ก็เดิมเข้าร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมง มีอะไรที่ตอบโจทย์ฉันได้ทุกอย่างแม้จะเป็นเวลาดึกดื่นเที่ยงคืนที่คนส่วนใหญ่ก็คงหลับกันไปแล้ว 
.
ยิ่งถ้าเมื่อไหร่เริ่มเบื่อเข้าเส้นเลือดเกินไป ฉันจะพับจอโน๊ตบุ๊คลง เก็บกระเป๋า แล้วออกเดินทางไปเที่ยวที่ไหนสักที่ ในต่างจังหวัด หรือต่างประเทศ แล้วแต่ว่า เงินในกระเป๋าตอนนั้นจะพาฉันไปได้ถึงไหนบ้าง  บ้างก็มีเพื่อนสนิทร่วมทาง บ้างก็ไม่มีใครหาเพื่อนเอาใหม่ข้างหน้า  แต่แม้ว่าฉันจะนอนตีพุงสบายอยู่ที่ไหนสักแห่ง งานฉันก็ยังต้องทำแบบเดิม เหมือนเดิม แค่ต่างสถานที่เท่านั้นเอง  มีคำถามหนึ่งที่ฉันได้ยินบ่อย ๆ เวลามีคนโทรหา หรือทักทายมาคือ "แกอยู่ส่วนไหนของประเทศ" อาจจะเป็นการเช็คว่าฉันยังมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ของใครสักคน  และการเดินทางมันทำให้ฉันและดวงตะวันได้เจอกันบ่อย แต่ว่าช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้ไปไหนเลย และยังรู้สึกไม่อยากจะเดินทาง ขอโทษนะดวงตะวัน เธอจะคิดถึงกันไหมนะ ฉันคิดถึงเธออยู่นะ เอาไว้แล้วฉันจะเก็บกระเป๋าใหม่แล้วกล่าวทักทายเธอ 
SHARE
Writer
konpentapang
writer
Hello,i'm Nabee

Comments

khaikung
3 years ago
สู้ๆฮะ :) 
Reply
konpentapang
3 years ago
ขอบคุณค่าา ^_^