ขอโทษนะ
มันอาจจะดีกว่านี้
มองย้อนไป
หากเราไม่พบเจอกัน
หากเราไม่รู้จักกัน
หากฉันไม่คิดมากจนเกินไป
แต่หากมองกลับอีกด้าน
สุขครั้งนั้นทำให้
เราเปลี่ยนเป็นคนอีกคนนึงที่
เราไม่เคยเป็นมาก่อน
ทำให้เรากลายเป็นคน
ที่มีความสุขมากๆ กับความสัมพันธ์ที่ตัวฉันเองไม่อาจนิยามความชัดเจนได้ 
ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ณ ช่วงเวลานั้น
ที่มีเราทั้งสองและความรู้สึก
เป็นตัวเอกในเรื่องราว
ที่เกิดขึ้นจริงระหว่างคนสองคน
ซึ่งมันดีมาก ดีมากซะจน 
ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ทำให้เธอเริ่มเปลี่ยนไป เพราะเหตุผลปริศนาบางอย่าง 
ต่อมาไม่นานนัก เรื่องราวเหล่านั้นก็ได้ถูกทำให้หายไปทีละนิดทีละนิด แล้วก็จางหายในที่สุด ราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 
และตัวฉันเองที่มัวแต่จมปรักกับสุขชั่วคราว
ที่ถูกฉันคาดหวังไว้ว่าจะจีรัง
และอาจเป็นเพราะ
ฉันเชื่อใจเธอมากเกินไป รักมากเกินไป 
จนมองข้ามสิ่งที่คิดว่าจะไม่สำคัญไป
มัวแต่หลงภาพรัก ความรู้สึกรัก ที่ตัวฉันได้เข้าใจ
เพราะคิดว่าสุขนั้นเป็นรัก 
แต่หารู้ไม่ว่ารักที่เป็นสุขครั้งนั้น
ของความสัมพันธ์ที่เปราะบาง
ได้ถูกพยายามให้ดีขึ้น แข็งแรงมากขึ้น
ให้มีจริง ให้ดูสมจริงมากขึ้น แม้ว่าจะพร่าเลือน 
พอถึงจุดหนึ่งที่
เธอเหนื่อยเกินไปที่จะพยายามแล้ว 
และตัวฉันเองก็เอาแต่ไม่เข้าใจ
ถามซ้ำซ้ำว่าทำไมทำไม
พอสิ้นสุดประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความไม่เข้าใจ และความรู้สึกที่ไม่อยากจะสูญเสีย
สุดท้ายความเงียบงันที่ซ่อนตัวในที่สว่างระหว่างวัน กลายเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
ทั้งๆที่ไม่มีบทสนทนาใดใด

...ขอโทษนะขอโทษที่เป็นแบบนั้น
มันน่าจะดีกว่านี้
หากฉันไม่เผลอไปรัก
ความรู้สึกดีๆที่มีต่อความเป็นเธอ
ณ ช่วงเวลานั้น.
    การพยายาม บางทีก็นำมาซึ่งความล้มเหลวใน           เรื่องความมั่นคงของความสัมพันธ์                     อาจเป็นเพราะคนที่พยายาม                              เหนื่อยมากเกินไปแล้ว                  และผิดที่ตัวเราเองที่รักษามันไว้ไม่ได้



SHARE
Written in this book
เรื่องเก่าที่เรายังรู้สึก
แด่คนที่หายไป
Writer
Ahomebody
moonwalk
มนุดที่แวะมาเขียนปีละหน

Comments