ฝันในวันนั้น
ผู้ สร้าง ฝั น
ที่ กำ ลั ง
พ ร่ า เ ลื อ น.
เราทุกคนต่างคนต่างมีความฝันที่เราต่างคาดหวังให้ฝันนั้นเป็นจริง ครั้งหนึ่งฝันนั้นอาจจะถูกจุดประกายจากคนรอบข้าง สิ่งแวดล้อมใกล้ตัว ความยากลำบากในชีวิต สิ่งที่เราสนใจ หรืออาจจะเป็นสิ่งที่เราชอบ ช่วงฝันที่ชัดเจนที่สุดอาจเป็นช่วงที่ไฟเรายังติดอย่างลุกโชน แรงกล้า 
แม้ในวันที่เหนื่อยล้าที่สุดเราก็ยังคอยบอกตัวเองว่า เพราะเรารักมันเราถึงตัดสินใจทำมัน ทำไมจะล้มเลิกง่ายๆแบบนี้ อดทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป คำพูดเหล่านี้ที่เราบอกกับตัวเอง นานไปเราก็จะชินกับการปลอบใจตัวเองด้วยถ้อยคำเหล่านี้ มันไม่เหมือนช่วงแรกๆ ที่ยังพออดทนได้สู้ได้ จุดเทียนส่องทางเดินเองได้ แต่บางวันความรู้สึกเหล่านั้นกลับกลายเป็นข้อโต้แย้งในความคิดเราเอง ทำไมต้องทำ เหนื่อย เบื่อ รำคาญ ซ้ำซาก จนเราลืมความรู้สึกดีดีช่วงแรกๆกับฝันเหล่านั้นที่เราเคยมี  มันไม่มีอีกต่อไป 
ในห้วงนี้ของชีวิต เราล้มเลิกอะไรหลายๆอย่างได้ง่ายมาก โดยไม่ต้องการคำยินยอมจากใครเลยนอกจากตัวเราเองแต่บางทีก็โชคร้ายไปหน่อยที่จู่ๆไฟนั้นก็ได้หายไป
โดยปราศจากการพยายาม..แล้วเปลี่ยนเป้าหมายอย่างถาวร..




SHARE
Written in this book
เรื่องเก่าที่เรายังรู้สึก
แด่คนที่หายไป
Writer
Ahomebody
moonwalk
มนุดที่แวะมาเขียนปีละหน

Comments