สะพานอิลลู
"ผมเคยพบซาตานมาก่อน"

ระหว่างที่ผมกำลังเก็บจานของผู้ป่วยทางจิตท่านหนึ่ง เขาก็พูดโพล่งออกมาด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก

"เออ...ครับ?" 

ผมตอบรับเขาอย่างงงๆ ผู่ป่วยท่านนั้นไม่พูดอะไรต่อเหม่อมองท้องฟ้าที่ถูกเมฆบดบัง มือหยาบกระด้างเอื้อมเหมือนพยายามคว้าอะไรบางอย่าง

"ผมรู้สึกได้...อีกไม่นานคุณก็จะได้พบกับซาตาน"


ระหว่างทางกลับบ้าน ผมทบทวนในสิ่งที่ผู้ป่วยคนนั้นพูดอีกครั้ง

เขาก็แค่ผู้ป่วยทางจิตธรรมดาทั่วไปที่ชอบพูดเรื่องเพ้อฝันและไร้สาระ

แต่มันเหมือนมีมนต์สะกดอะไรบางอย่างที่ทำให้ตัวผมต้องเก็บมาคิด...


ผมเดินทอดน่องตามสะพานข้ามแม่น้ำอิลลู

ปล่อยให้ดวงจิตปลิวไสวไปตามสายลมและฝุ่นละออง

ผมกระชับหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดเมื่อครู่ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

...หน้าปกสีแดงที่มองเห็นตั้งแต่ระยะไกลและรูปภาพซาตานไร้ใบหน้าที่เป็นต้องสะดุดตา

ไหนจะตัวหนังสือสีทองที่สลักอักษรว่า ซาตาน

คำพูดของผู้ป่วยคนนั้นยังคงวนเวียนในหัว

ผมคิดหลายรอบ เดินวนไปมาระหว่างชั้นหนังสือจึงตัดสินใจหยิบหนังสือสีเลือดนี้มา

ความหนาของมันเทียบเท่ากับความสูงของนิ้วชี้ สงสัยคืนนี้ผมคงไม่ได้นอนแน่...


เช้าแล้วผมรีบแต่งตัวเพื่อออกไปทำงาน

หยิบกระเป๋าเป้ใบโปรด ยัดหนังสือสีแดงสดข้างหัวเตียงไว้ในช่องแคบ

ผมอ่านมันทั้งคืน ตั้งแต่จุดกำเนิดของซาตานและการทำพันธะสัญญาที่แลกด้วยดวงวิญญาณ

มันทำให้ผมสนใจและฉุกคิดบางอย่างได้

คนประเภทไหนกันที่ยอมแลกอิสรภาพเพื่อพรอันน้อยนิด?

แต่ถ้าเราไม่เป็นคนนั้นคงไม่รู้หรอก ผมคิด

ผมมาถึงโรงพยาบาลตามเวลาปกติ

ทักทายผู้คนที่เดินผ่านตัวผมไป ไม่เว้นแม้แต่ผู้ป่วยทางจิต

คนภายนอกชอบมองคนที่มาที่นี่ว่าเป็นพวกตัวประหลาด พวกเก็บกด และสติไม่สมประกอบ

แต่พวกเขาไม่เคยนึกถึงจิตใจส่วนลึกอันแสนเปราะบางของผู้คนเหล่านี้

คนพวกนี้เหมือนกับแก้วที่พังทลายลงเหลือเพียงเศษซากของความสิ้นหวัง

...ความสิ้นหวังที่แตกกระจายเหลือเพียงอิสระของความว่างเปล่า

อีกครั้งที่ผมต้องเข้าไปเก็บจานในห้องผู้ป่วยคนนั้น

ผมไม่กล้าสบตาเขา มันเหมือนมีรังสีบ่งบอกว่าผมกำลังเป็นที่จับตามอง

"วันนี้คุณจะได้พบกับซาตาน"

เป็นอีกครั้งที่เขาพูดจาแปลกๆ

เขาเริ่มพล่ามถึงวิธีที่จะได้พบซาตานและหนทางสู่ความผิดบาป


พลันบรรยากาศรอบห้องก็เปลี่ยนไป ผมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนรอบๆตัว

"ถ้าคุณจะขายวิญญาณให้กับซาตานแลกกับความปราถนา 1 ข้อ คุณจะขออะไร"

แขนผมกำลังสั่นไหวเหมือนกับว่าจิตใต้สำนึกอะไรบางอย่างกำลังปะทุขึ้นมา
ความปราถนา
ความคิดหลากหลายแล่นเข้ามาจนผมคุมสติไม่ได้

ปากผมสั่นด้วยความวิตก ผู้ป่วยคนนั้นแปลกไป..

ผมเห็นร่างของเขากลายเป็นสีดำทมิฐ มีเขาคล้ายเขากวางงอกออกมา ปีกค้างคาวแผ่ขยายกว้าง

"เจ้าต้องการอะไร!"

อดีตผู้ป่วยที่ตอนนี้กลายเป็นสัตว์ประหลาดในหนังสือสีแดงสดแผดเสียงออกมา

"ถามส่วนลึกของเจ้าสิ!"

เพียงแค่กระโดดเบาๆ เจ้าซาตานก็มาอยู่ตรงหน้าผม

ไม่...ไม่...ไม่...

ความทรงจำส่วนลึกผุดขึ้นมา อดีตที่แสนเลวร้าย

ภาพพ่อแม่ที่จมอยู่กลางกองไฟประจักษ์ตรงหน้าผม ผมเห็นสัตว์ประหลาดตนนึงที่คล้ายๆเขากำลังแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ใครฆ่าพ่อแม่เจ้า?"

ซาตานเอ่ยถามผม ผมกำมือแน่นด้วยความโกรธที่พวยพุ่งรอบๆตัว

"ซาตาน..."

พลันทุกอย่างก็วูบดับลง ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือ รอบประทับตราตรงหลังมือของผมเอง


ผมตื่นขึ้นมาอีกครัั้ั้งในห้องสีขาวสะอาด

กึก กึก

"?"

ผมเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อลำตัวของผมถูกล็อคกับเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"นี่มันเรื่องบ้าอะไร!?"

ผมสบถออกมาด้วยความหัวเสีย ประตูถูกเปิดออหพร้อมกับร่างสีดำน่าเกลียดน่ากลัวของซาตานก็ปรากฎตรงหน้า

"ใครฆ่าพ่อแม่เจ้า?"

ซาตานถามคำถามเดิมอีกครั้ง ร่างประหลาดค่อยๆก้าวเข้ามาคร่อมตัวผมไหว ผมพยายามดิ้นหนีแต่ไม่เป็นผล ลมหาใจร้อนดั่งเปลวไฟกระทบกับใบหน้าจนผมแทบจะเป็นบ้า

"หึ...สิ่งที่เจ้าควรกลัวคือตัวเองต่างหากพ่อหนุ่ม"

ร่างกายของผมหยุดนิ่งให้กับคำพูดที่กำกวมของซาตาน

"อีกครั้ง...ใคร ฆ่า พ่อ แม่ เจ้า"

ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของเจ้าปีศาจพลัยก็ปรากฎภาพเปลวไฟและเหตุหฝการณ์ในวันนั้น

ภาพซาตานตนหนึ่งมองพ่อกับแม่ของผมจมกองไฟอย่างมีความสุข ปีศาจตนนั้นหัวเราะอีกคราด้วยเสียงทุ้มต่ำ ผมกำหมัดแน่นด้วยความโกรธและเคียดแค้น

ฉับพลันเสียงหัวเราะของเจ้าซาตานกละบกลายเป็นเสียงเด็กผู้ชายตัวน้อย ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวและกลับกลายเป็น...

ใบหน้าของผมแทน

ผมหลับตาลงเมื่อความจริงมันปรากฎต่อหน้าผม ผมรับรู้ได้ว่าซาตานตรงหนเากำลังยิ้มเยาะให้ผม

"ผะ ผมเป็นคนฆ่า..."

"ใช่แล้วเด็กน้อย...เจ้าเป็นคนฆ่าพ่อแม่เจ้า ไม่ใช่ข้า"

"..."

"ข้าเพียงแต่มองดูเหตุการณ์ที่แสนรื่นรมที่เด็กคนหนึ่งพึงกระทำจากจิตใต้สำนึก"

"..."

"และตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ที่เด็กคนนั้นจะดำเนินเรื่องราวอันแสนรื่นเริงอีกครา..."







"นี่ๆเธอรู้หรือยัง ว่าผู้ชายคนนั้นน่ะตายแล้ว"


"ใคร?...ใช่คนที่ตอนเด็กๆเคยมารักษาที่นี้เปล่่?"


"ใช่ๆ คนที่ตอนเด็กที่ส่งตัวมารักษาที่นี่เพราะจู่ๆก็เกิดบ้าจุดไฟเผาพ่อแม่ตัวเอง"

"เห็นว่าก่อนเขาจะฆ่าตัวตาย จู่ๆก็เกิดคลั่งในห้องที่เขาชอบเข้าไปแล้วบอกว่ามีคนใช้ให้เอายาไปให้ผู้ป่วย ทั้งๆที่ไม่มีใครสั่งเขาเลย!"

"...ซึ่งห้องนั้นเป็นห้องที่เขาเคยอยู่รักษาแต่พอหลังจากที่เขาหายแล้วทางโรงพยาบาลก็ไม่ให้ใครมาใช้อีกเลยเพราะมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น"


"นี่ฉันเริ่มขนลุกแล้วนะ!"

"แกต้องขนลุกยิ่งกว่านี้อีก...ก่อนที่เขาจะฆ่าตัวตายเขาก็เข้าไปในห้องนั้นและส่งเสียงกรีดร้อง พอมีคนเข้าไปดูก็พบว่าเขากรีดหลังมือตัวเองเหมือนเป็นตราอะไรสักอย่าง"

"..."

"พวกหมอก็วุ่นจับเขาล็อคไว้กับเตียงแต่พอกลับมาดูอีกทีเขาก็ไม่อยู่แล้ว เจออีกทีเขาก็จุดไฟเผาตัวเองตายตรงสะพานอิลลู"


"สะพานอิลลู? สะพานที่เขาบอกว่าเป็นที่ฝั่งร่างของซาตานอ่ะนะ!?"


"ไอ้สะพานฝั่งซาตานจริงหรือเปล่านี่ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่เขาลือกันว่าผู้ชายคนนั้นเกิดจากที่พ่อแม่ของเขาไปขอลูกกับซาตาน ซาตานเลยให้ทายาทของตนชั่วคราว...พอครบกำหนดซาตานก็มาเอาคืน"

บางทีนะ...ตอนนี้เขาอาจกลับไปเป็นซาตานแล้วก็ได้ ในสะพานอิลลูนั่น...

SHARE
Written in this book
Story from WHITEBEAR
ถ้าหากหมีขาวหยุดเล่นกับเจ้าก้อนสีขาวที่แฝงด้วยความหนาวเย็นและลองแต่งเติมตัวอักษรให้กับมันแทน :)
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments