แกลลอรี่กับผู้เที่ยวชม
เมื่อผู้ชายกลายเป็นแกลอรี่ เมื่อสตรีกลายเป็นผู้เที่ยวชม
ภายใต้ความหลงใหล กลิ่นอายของศิลปะ ก็ประทับรอย ไว้ที่หัวใจของนางเสียแล้ว
แล้วเช่นนี้ จะมีงานศิลปะใด แทรกความประทับใจ แม้แต่ส่วนน้อย ลงในหัวใจนางนั้นได้อีกเล่า

ถ้าเป็นเช่นนั้น...
หากเธอเป็นกระดาษ ที่แปดเปื้อนรอยศิลปะ ฉันคงต้องเป็นสีดำทะมึน
จึงจะสามารถกลืนกินทุกรอยที่ประทับเธอไว้ก่อนกาลเวลานี้

หากเธอเป็นดินเหนียว ที่ถูกคลึงเคล้าเว้าโค้งเอาไว้
ฉันคงต้องเป็นน้ำ ที่จะละลายเธอเป็นสายน้ำโคลนขุ่น ร่างเดียวกับฉัน
เธอจึงจะปราศจากรูปลักษณ์จารึกแต่ก่อนเก่า และไหลรวมไปกับร่างกายฉัน

หากเธอเป็นงานไม้แกะ ที่ถูกสร้างสรรค์ด้วยปลายเหล็กแหลมคมไว้
ฉันคงต้องเป็นไฟเพื่อกอบกินเธอให้กลายเป็นธุลีเดียวกับฉัน

และจากนั้น..... เราจะไม่จากกัน..... ตลอดไป 
SHARE
Writer
LonelyShadow
ชีวิตกู ชีวิต
ชีวิตกู ชีวิต ใครๆ มันคงคล้ายกันบ้างแหละ เครียด สาระ บ้าบอ อินดี้ อินเหี้ย อินห่า

Comments

BETHNIA
2 years ago
เหตุใดหนอ... ถึงอยากหลอมรวมนัก
ทั้งที่จริงๆแล้วกลับไม่จำเป็นเลย
งานศิลป์ ก็คืองานศิลป์ ยอมรับในแบบที่มันเป็นไป เท่านั้นก็เพียงพอ
Reply
LonelyShadow
2 years ago
ใครๆ ก้ออยากเข้าไปนั่งเป็นที่หนี่งในใจ
BETHNIA
2 years ago
เป็นที่หนึ่งนั่นไม่แปลก แต่การทำลายตัวตน เราว่ามันคงไม่สวยงามสักเท่าไหร่
LonelyShadow
2 years ago
ไม่ได้หายนี่ แค่เปลี่ยนสภาพ
55555555555