ดูแลตัวเองดีๆนะ:)

สองวันก่อน
เจอเพื่อนของเเฟนเก่า
แฟนคนแรกและคนเดียวในชีวิต
...
จบกันไม่ดีเท่าไหร่
ทั้งๆที่ผ่านมามันก็โครตดีมากเลย
ตลกที่เราใช้เวลาคบกันนานถึง7ปี
แต่เลิกกันง่ายเหลือเกิน
เหมือนผ่านงานเลี้ยงแสนสนุกมาทั้งคืน
เผลอหลับไปแปบเดียว
ตื่นมาอีกทีก็ไม่มีใคร
ไม่มีเลย
เหมือนทุกอย่างก็แค่ฝันไป
...
ฝันนานมากถึง7ปี
กว่าจะผ่านมาได้ก็ยากเย็นเหลือเกิน
...
เพื่อนคนนั้นถามว่า
แล้วเราล่ะ แต่งงานหรือยัง
ระหว่างที่กำลังประมวลว่าควรตอบว่าไง
ปากก็ไวก็สมอง555
ยังเลย
พอถึงตอนนี้รู้สึกสงสารตัวเองหน่อยๆแหะ สงสารที่ไม่อยากให้ใครมาสงสาร
..
บ้าบอ!!
...
แล้วเขาก็เล่าว่าเธอก็เหมือนจะแย่นะ. แต่งงานได้ไม่นานก็เลิกล่ะ
...
เพื่อนทำท่าจะเล่าอีก แต่ก็รีบบอกว่าเราต้องรีบไปอ่ะ อะไรที่แล้วไปแล้วก็ช่างเถอะเนอะ
...
แล้วก็กลับมาจมกับความคิด ไม่น่าจะใช่ความคิดถึงหรอก เพราะมันนานเกินกว่าจะต้องมารู้สึกอะไร
...
เป็นแค่ความคิด คิดทั้งๆที่ไม่อยาก
...
ความทรงจำต่างๆมันประเดประดังเข้ามา เหมือนเปิดประตูที่อัดแน่นไปด้วยนี่นั่น บางเรื่องดีบางเรื่องเศร้า
เราบังคับให้รู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้เลย
...
จริงๆแล้ว
มีเรื่องอยากเล่าเธอเยอะแยะเลยนะ
จริงๆกว่าจริงๆ
เรื่องเหล่านั้นมันก็ไม่ได้ใหญ่โตสำคัญอะไรหรอก
แค่ต้องเธอเท่านั้น
ที่น่าจะเข้าใจ
....
น่าเสียดาย
ที่ต่อให้ได้เล่า
แต่เธอก็ไม่น่าจะใช่เธอคนนั้นอีกแล้ว
...
รักษาตัวเองนะ ถึงยังไง
เราก็อยากให้เธอมีความสุขอยู่ดี
ถึงยังไง เราก็หวังว่าเธอจะกำลังยิ้มหัวเราะอยู่ที่ไหนสักแห่ง 
สักแห่ง ที่ไกลจากกัน
SHARE

Comments