If this is love, I don't want it

ฉันเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง 
ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในแต่ละวันหมดไปกับการเรียนและเพื่อนสนิท สนุกไปกับชีวิตในวัยเรียน มีเรื่องทะเลาะกับคนอื่นบ้างเพื่อเพิ่มสีสันให้ชีวิต มีความรักบ้างเป็นบางครั้ง พยายามใช้ชีวิตของตัวเองแบบเงียบๆอยู่ในโลกใบเล็กของฉัน โลกใบเล็กสีเทาๆที่ได้ดีเลิศอะไรมากแต่อยู่แล้วฉันสบายใจที่สุด

เธอคือเพื่อนร่วมห้องที่เรียนด้วยกันมาร่วม 4 ปี
เราพูดคุยกันบ่อยแต่ไม่ได้สนิทกันด้วยความแตกต่างมีที่อยู่เยอะมาก เธอเป็นคนมีเพื่อนเยอะ        ชอบการสังสรรเฮฮา เปลี่ยนแฟนบ่อยยิิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า เข้าร้านเหล้าบ่อยยิ่งเข้าห้องเรียน ชื่นชอบการเป็นจุดสนใจ โลกของเธอช่างเต็มไปด้วยสีสัน เป็นโลกในแบบที่ฉันไม่เคยมีและไม่อยากมี

หรือโชคชะตาจะเห็นชีวิตมนุษย์เป็นของเล่นคั่นเวลา
จึงได้นำพาคน 2 คนให้มาใช้ชีวิตในโลกเดียวกัน

โปรเจ็คห้องคือ อุปสรรคอย่างสุดท้ายของเหล่านักเรียนนักศึกษา 
ขึ้นชื่อว่า งานห้อง ต่อให้เพื่อนทุกคนจะเกลียดกันขนาดไหนก็ต้องช่วยกันประคับประคองให้มันผ่านไปให้ได้

...จากที่ไม่เคยคุยกันก็ต้องนั่งประชุมงานร่วมกัน...
...จากที่เกลียดกันก็ต้องพักรบส่วนตัวมาร่วมรบศึกใหญ่ด้วยกัน...
...จากที่เคยตั้งแง่ใส่กันก็ต้องลดทิฐิลงเพื่อเห็นแก่ส่วนรวม...

เหมือนที่ฉันและเธอต้องมาทำงานร่วมกันเป็นครั้งแรก

เราได้สร้างโลกของเราขึ้นมา โลกที่เกิดจากการรวมกันของสีสันสดใสและสีเทา ตอนแรกก็ดูแปลกๆ  เป็นโลกที่ดูไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่หนัก ตีกันมั่วระหว่างความรับผิดชอบของฉันและความติดสนุกของเธอ แต่เมื่อฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ร่วมกับเธอกว่า 2 เดือน ฉันก็พบว่าฉันหลงรักโลกแปลกๆใบนี้เข้าซะแล้ว และเธอเองก็ดูเหมือนจะถูกใจโลกใบนี้อยู่ไม่น้อย

เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ ฉันกับเธอยังคงอยู่ในโลกของเราต่อไปแบบนั้นเรื่อยๆ แม้โปรเจ็คห้องจะจบลงไปแล้วก็ตามที แต่แล้ววันหนึ่งเธอก็บอกกับฉันว่าเธอไม่อยากอยู่ในโลกของเราแล้ว

เธอได้กลับโลกของเธอไปและจะไม่กลับมาที่โลกของเราอีก
 ตลอดกาล

ฉันยังคงทู่ซี้อยู่มนโลกของเราต่อไป โลกของเราที่มันไม่มีเธอมันชักเหงาซะจริงๆ ฉันทนได้ไม่นานนักก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ ฉันพยายามยัดเยียดตัวเองเข้าไปในโลกของเธอ รู้สึกดีไปกับความสุขจอมปลอมทีได้รับมา ปลอบใจตัวเองด้วยความคิดที่ว่าขอแค่มีเธอ ทุกโลกก็กลายเป็นโลกของเรา ฉันสูญเสียความเป็นตัวเองช้าๆ ด้วยความที่โลกของเธอและฉันมันแตกต่างกันเกินไป
จนท้ายที่สุดแล้วฉันก็ทนต่อไปไม่ไหว

ถ้าฉันต้องคอยแต่คิดถึงเธอ เมื่อตอนที่เธอคิดถึงคนอื่น
ถ้าฉันต้องคอยพยายามอยู่ใกล้เธอ ทั้งที่เธอเองก็พยายามหนีฉัน
ถ้าฉันต้องทำตัวเรียกร้องความสนใจจากเธอ แต่เธอไม่แม้แต่จะชายตามอง

ฉันกลับมาที่โลกของตัวเอง โลกสีเทาๆใบเดิมของฉัน ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่กลับไปที่โลกของเธอหรือโลกของเราอีก ถึงแม้ว่าโลกของฉันจะไม่สนุกเท่ากับโลกของเราหรือโลกของเธอก็ตามแต่มันก็ดีกว่าพยายามเป็นในสิ่งที่ตัวฉันไม่ได้เป็น ถึงแม้ว่ามันจะปรับตัวยากศักหน่อยเพราะเคยชินกับการมีเธออยู่ในโลกของเราแต่ฉันก็จะทำ ต่อให้ต้องทนเหงาอยู่ในโลกสีเทาใบนี้คนเดียว... ฉันยอม 
SHARE
Written in this book
A Song To A Story
ฟังเพลงมากไปเลยเพ้อแบบนี้ไง
Writer
29th
Fine, thanks.
Try to be positive thinker even though I’m not.

Comments