วันที่ฉันแพ้ให้กับ"ความคาดหวัง"
                         "เมื่อเราเริ่มคาดหวัง เราก็จะเริ่มผิดหวังด้วยเช่นกัน"
      การที่เราคาดหวังสิ่งหนึ่งสิ่งใด ว่าเราต้องได้ เราต้องมี หรือเราต้องเป็นแบบนี้ๆ แน่นอนว่าใจเรามั่นใจแล้วว่ามันจะเป็นไปตามคาด 80% เลยทีเดียว เมื่อเราได้ในสิ่งที่เราต้องการ เราก็จะดีใจในระดับ 100% แต่เมื่อใดที่ไม่เป็นไปตามที่เรา"คาดหวัง"ไว้ มันก็จะผิดหวังในระดับมากถึงมากที่สุด จนเราขึ้นมาจาก "หลุม" ความผิดหวังนี้ไม่ได้
     -----> และนี่คือต้นเหตุที่ทำให้เรื่องต่อไปนี้เกิดขึ้น ]]]]]]]
      เมื่อปีก่อนได้มีโครงการอบรมปิโตรเลี่ยม ฟรี!!!!! เปิดรับสมัคร ซึ่งแน่นอนว่าเขาเปิดโอกาสให้กลับคนไม่มีทุน ที่ต้องการทำงานด้านนี้ และเพื่อนก็ส่งมาให้เพราะเห็นว่าเราชอบด้านนี้ เราสมัครไปและผ่านเข้ารอบสัมภาษณ์ซึ่งแน่นอน ฉันดีใจสุดๆเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะผ่านและไม่ได้"คาดหวัง"ไว้มากนัก และวันไปสัมภาษณ์ก็ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับปิโตรเลียมไปอย่างดี แต่เขาไม่ถาม กรรมการถามทั่วไป ถามเกี่ยวกับชีวิตเรา แน่นอนเขาถามเรื่องเงินด้วย เพราะที่นี่ไม่มีเงินเดือนให้ แถมต้องอบรมหลายเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ดี เลยตั้งใจใหม่สมัครอีกในปีนี้               
        แน่นอนว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ฉันเฝ้ารอการเปิดรับสมัคร อบรมนี้อย่างใจจดใจจ่อ ซึ่งรายละเอียดโครงการในปีนี้คือวิศวกรรมเกือบทุกสาขา อายุห้ามเกิน 25 ปี เกรดเฉลี่ย 2.75 อัพ!!!! ซึ่งสูงกว่าปีที่แล้ว
       สรุป ในปีนี้ฉันไม่มีคุณสมบัติข้อไหนเลยที่ผ่าน แต่ฉันก็ส่งใบสมัครไป เพราะปีก่อนก็มีคนคุณสมบัติไม่ผ่านก็ได้เข้าสัมภาษณ์เหมือนกัน ฉันเลยมันใจระดับล้าน%ว่าตัวเองจะผ่านเข้าเข้าภาษณ์ และถ้าเกิดได้เข้าอบรมเขาจะมีระยะเวลาให้เราเตรียมของ และเตรียมใจก่อนเข้าอบรมแค่ 2 อาทิตย์ และฉัน"มั่นใจ"มากถึงมากที่สุดว่าจะได้เข้าอบรม ฉันได้เตรียมการวางแผน การลาออกจากงาน เก็บของกลับบ้าน และยกเลิกกิจกรรมต่างๆที่วางแผนไว้ และมันมีแวปหนึ่งที่เราไม่อยากไปอบรมถ้าเกิดว่าได้คือ 
      หนึ่งเลยคือเรื่องเงิน เพราะครอบครัวมีฐานะยากจน ถ้าเราไม่หาก็จะไม่มีรายได้เข้าบ้าน และเราก็จะไม่มีใช้
      สองคือเรื่องงานที่ต้องออกแบบทันทีเลยถ้าได้ และตัวเองเป็นคนขี้สงสาร สงสารว่าใครจะมาทำแทน ถ้าเราออกไป ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีผลกระทบกับองค์กรเขาหรอก แค่เราคิดไปเอง 
      สาม เรื่องงานหลังจากอบรม จะได้งานจริงๆไหม หรือหลังจากอบรมเสร็จก็มาเดินเตพฝุ่นอยู่บ้านเหมือนเดิม 
      และสี่ คือยังอยากเรียนรู้งานที่ตัวเองกำลังทำอยู่ ยังไม่อยากไป แต่เพื่อนก็บอกว่าถ้าได้ก็ไป เพราะมันเป็นสิ่งที่เราอยากทำ และโอกาสมันไม่ได้หากันง่ายๆเลย 
      ฉันกังวลกับเรื่องนี้มาเกือบสองอาทิตย์ แทบไม่กิน ไม่นอน กังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิด กังวลทำการวางแผนชีวิต กับวลกับการตัดสินใจ และทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะบนบานสารกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ฉันก็ทำ เพื่อให้ได้เข้ารบรม และมีคนบอกว่าฉันได้เข้าอบรมแน่นอน ทำให้"ความคาดหวัง"ของฉัน ทะลุ ร้อยล้าน% ฉันมั่นใจมากว่าจะมีชื่อในวันประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าสัมภาษณ์
       และแล้ววันที่ฉันรอคอยก็มาถึง แน่นอนว่าวันนั้นครึ้งวันเช้าฉันยิ้มรอเลยเพราะ "คาดหวัง "เอาไว้มากเหลือเกิน" เวลาบ่ายสามโมงฉันเปิดเว็บไซต์เข้าไปดูรายชื่อ เลื่อนดูรายชื่อจากไฟล์ PDF เลื่อน 4-5 รอบก็ไม่มีชื่อตัวเอง หน้าเริ่มเสีย จิตใจล่องลอย จะเสียใจก็ไม่เสียใจ จะร้องไห้ก็ไม่ร้องไห้ ความรู้สึกตอนนี้คือ "เสียดาย" มากกว่า
       ฉันทำอะไรไม่ได้เลยวันนี้ เหมือนร่างไร้กระดูก ยืนแทบไม่ไหว คิดไรไม่ออก คิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าจะเอาไงกับชีวิตนี้ นั่งร้อง โทษตัวเอง และกินเหล้า ในหัวตอนนั้นคือต้องการลืมเรื่องนี้ ต้องการลบมันออกไป กินมันเข้าไป กินให้มันเมา กินให้มนหลับ เพราะความ"ผิดหวัง" มันช่างมากเหลือเกิน มากเกินจะเยียวยา
       ฉันเป็นเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณในการไปทำงานแต่ล่ะวัน ไม่อยากตื่น ไม่อยากไปทำงาน ไม่อยากเจอผู้คน ไม่รู้จะทำไปทำไม ไปทำงานแต่ละวันก็ไม่ได้งาน กลับห้องมาก็นอน ไม่สนใจ ไม่ตอบไลน์ ไม่รับสายใคร ไม่รู้จะเอาไงต่อดี ชีวิตแย่ลงๆ สภาพร่างกายก็แย่ลงด้วย เป็นอยู่แบบนี้ 3 อาทิตย์ ได้ ไร้จุดหมาย ไร้เป้าหมาย ไร้จิตใจ เฉยชากับทุกสิ่งไม่อินกับอะไรเลย รู้แค่ว่าอยากหนีไปไกลๆ ไปในที่ๆไม่มีใคร ไปในที่ๆมีแต่เรา นอนมองฟ้า สมองคงไม่คิดไร แต่ก็ทำได้แค่อยาก เพราะไม่มีเงินพอที่จะหยุดงานไปเที่ยว เพราะความจนจึงทำให้ต้องก้มหน้าทำงานต่อไป โดยที่สมองไม่สังการใดๆเลย
       ชีวิตช่วงนี้เหมือนดิ่งลงเหว ร่างกระแทกหิน แหลกสลายไม่มีชิ้นดี อีกทั้งไม่มีคนรับฟัง ไม่มีคนพึ่งพิง ความเลวร้ายจึงทะวีคูณเป็นร้อยร้านเท่า บางครั้งก็ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้ต่อไป เพราะความไร้ค่าในตัวเอง โง่แล้วยังไม่พัฒนาตัวเอง แต่กลับอยากได้ชีวิตดีๆ นี้แหละเขาเรียกว่า"คนไม่เจียมตัว'' รู้ทุกทางในการพัฒนาตัวเอง แต่ก็ไม่ทำ
       โครตสงสารพ่อแม่เลยที่มีลูกแย่ๆแบบนี้ ลูกที่ไม่เอาไหน ลูกที่ไม่สามารถเลี้ยงพ่อแม่ให้สบายได้ ลูกที่แย่ไม่ชอบคุยกับพ่อแม่ ลูกที่โครตแย่ในทุกๆเรื่อง
       บางที่ก็คิด ว่าเราไม่ควรอยู่บนโลกนี้ต่อ!!!! 
เกียจตัวเอง!!!!!
เกียจตัวเองที่ไม่มีปัญญาทำเรื่องแค่นี้ให้สำเร็จ!!!!
เกียจตัวเองที่ยังย่ำอยู่ที่เดิม
ฉันเกียจตัวเอง!!!!!
         --------------------------------------------------------------------------------------- 
SHARE

Comments