ไม่ใช่เรื่องเศร้า, แต่เป็นเพียงความโง่เขลาของหญิงสาวคนหนึ่ง
มุ้งฟ้าหลังใหญ่กลับกลายเป็นเทาทะมึนด้วยม่านหมอกความเศร้า มวลอากาศเย็นไม่คงที่ เคลื่อนเข้าแทรกทุกอณูซอกมุมของจิตใจ 
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ห่าฝนก็กระหน่ำซ้ำเติมลงมา ราวกับว่าจะเอากันให้ตายไปข้าง
'ถ้ามันจะตายก็ให้มันตาย'
เธอเชิดหน้าท้าทายกระสุนน้ำอย่างไม่หวาดหวั่น 

ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วจากศีรษะ ผ่านตา หู จมูก ปาก สู่คอ หล่อลงหัวใจจรดปลายเท้า เรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วนตั้งแต่วันที่เธอจำความได้จวบจนปัจจุบัน บีบอัดกันหนาแน่นในหัวสมอง จนไม่มีพื้นที่จะรับเรื่องใดเพิ่มอีก

'บึ้ม' ระเบิดความรู้สึกทิ้งไปซะ เธอคิด

'ไม่อยากมีแล้วความรู้สึก' 
ปิดสวิทซ์ความคิด ปล่อยวางความรู้สึก และปลดปล่อยปัญหาทั้งที่ยังคงเป็นปัญหา

หลอกลวงขับกล่อมตัวเองว่าบางเรื่องบางราว 'ความคาราคาซัง' คงเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของชีวิต

บางครั้งบางคราว แม้เจ็บปวดที่ต้องเป็นตัวเอง แต่นั่นก็เป็นความโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่ได้เป็นตัวเอง

โชคดีแค่ไหนแล้วที่ยัััังคงมีตัวตน

ในอ่างเก็บน้ำแห่งความคิด
เธอดำดิ่งในความทรงจำ หมุนวนอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ ย้ำๆ ซ้ำๆ

ว่ายเวียนสวนกระแสความสับสน ต่อสู้กับความหมองหม่นทะมึนเทา เธอเหน็ดเหนื่อยและกำลังหมดแรง เธอมองเห็นพื้นน้ำอย่างชัดเจน อีกเพียงไม่กี่อึดใจเธอกำลังจะได้สัมผัสมัน และเธอต้องว่ายขึ้นไปให้ทันก่อนหมดอากาศหายใจ

'ไกลเหลือเกิน' ห่างเพียงอาจเอื้อม แต่ความพยายามกลับกลายเป็นศูนย์ ตะเกียกตะกายเท่าไรก็ไปไม่ถึงเสียที

เธอเริ่มมองหารอบตัว เผื่อมีบางอย่างจะพาเธอขึ้นสู่ผิวน้ำได้ทันก่อนออกซิเจนเฮือกสุดท้ายจะหมดลง

เธอเห็นมือใครบางคนหยิบยื่นให้อยู่ไกลๆ หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ แต่เพียงได้เห็นหน้าผู้หวังดีอย่างชัดเจน เธอก็เลือกปฏิเสธมือนั้นอย่างไร้เยื่อใย

เบื้องหน้าเขาแจกจ่ายรอยยิ้มสาธารณะ เป็นคนดี เป็นที่ยอมรับของสังคม แต่ลับหลังเขาก็ไม่ต่างกับคนบางจำพวกที่ชอบเหยียบคนอื่น เพื่อให้ตัวเองดูสูงขึ้น

สำหรับเขาแล้ว เธอก็เป็นเพียงของเล่นราคาถูก ประโยชน์ใช้งานสูงแต่ไร้ซึ่งแรงดึงดูดให้ชื่นชม

เธอเปลี่ยนเขาไม่ได้ และเธอก็ไม่คิดจะเปลี่ยนเขาด้วย เธอชอบที่เขาเป็นแบบนี้ ชอบในความพยามทำตัวให้เป็นที่ยอมรับต่อคนรอบข้้าง ชอบความเชื่อมั่นในอุดมคติ ชอบการสร้างความสัมพันธ์ฉันท์มิตรเสมือนเข้าได้กับทุกคน

แต่เธอจะชอบเขามากกว่านี้ ถ้าเขาไม่หยิบยื่นมือคู่นั้นมา หรือใช้มือคู่นั้นกดเธอให้จมลงเสียเอง

ไม่ใช่.. นี่ไม่ใช่มือที่เธอต้องการ
นี่ไม่ใช่มือที่เธอกำลังรอคอย
...

แต่.. ไม่ไหวแล้ว ร่างกายของเธอชาดิก การเคลื่อนไหวไม่สามารถทำได้อย่างใจต้องการ ความรู้สึกเจ็บแสบเริ่มต้นที่ดวงตา ลามมาที่หู จมูก และคอ

ทรมาน

หึ เธอนึกขำความโง่เขลาของตัวเอง แค่เพียงไม่ต้องการให้ใครมาร่วมจมดิ่งไปกับความคิดเธอ เธอจึงปฏิเสธมือทั้งหมดที่ยื่นมา

แม้มือนั้นจะเปรียบเสมือนการขอ และการให้โอกาส เธอก็ไม่คิดขอรับมันไว้

แค่เพียงไม่อยากเป็นหญิงสาวผู้อ่อนแอในสายตาใคร เธอจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อก้าวต่อไป โดยไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เธอคิดและเชื่อมั่นว่าตัวเองเข้มแข็งพอจะฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ นานานี้ได้เพียงลำพัง
...

แต่เธอคิดผิด เพราะแท้จริงแล้วเธอก็เป็นเพียงหญิงสาวผู้โง่เขลา ที่เอาแต่เวียนว่ายอยู่ในอคติ และรอคอยความช่วยเหลือจากใครบางคนที่เธอไม่มีวันได้รับ

ไม่ใช่เธอเดินออกมาไม่ได้ แต่เป็นเธอเองที่ไม่ยอมเดินออกมา เป็นเธอเองที่ทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เขาหรือใครที่เธอใส่ร้าย

สุดท้ายเธอก็เลือกปล่อยร่างกายไร้เรี่ยวแรง ให้ดำดิ่งสู่ความโง่เขลานั้นอีกครั้ง

อีกครั้ง

และอีกครั้ง.
SHARE
Writer
134340q
not a writer
ฉันเขียน ไม่ได้หมายความว่ามันจริง

Comments