สมมติว่าเธอไม่รู้

"ตอนแรกที่เจอเรารู้สึกยังไง" บทสนทนาเอื่อยเฉื่อยถูกจุดขึ้น อากาศเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศและกลิ่นหนังสือที่ลอยแตะจมูกทำให้รู้สึกราวกับมีนิ้วมือที่มองไม่เห็นกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้

"ก็ยังไม่รู้สึกอะไรนะ" หญิงสาวตอบนัยน์ตายังไม่ละจากหนังสือเรื่องลึกลับในมือ; เธอมักจะเป็นแบบนี้เสมอ อย่างน้อยก็ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน

เธอบอกเขาว่าเป็นเพราะอยู่ด้วยกันเธอเลยไม่กลัวที่จะอ่าน - ถ้าอ่านตอนอยู่คนเดียวเธอเองก็กลัวเหมือนกัน

"แล้วต่อมาอะ" ชายหนุ่มยังคงไม่ลดละ หนังสือสนธิสัญญาฟลามิงโก้ในมือทำให้ความคิดของเขาฟุ้งซ่าน อย่างน้อยเขาก็เชื่อว่าการที่หญิงสาวแนะนำให้อ่านนิยายเรื่องนี้ของนักเขียนชื่อดังที่ทั้งเขาและเธอชอบไม่ใช่ความบังเอิญ

ทุกอย่างระหว่างเขาและเธอแทบไม่เคยเกิดขึ้นจากความบังเอิญ

หญิงสาวต้องรู้แน่; เหมือนที่เขารู้ รู้ว่าถ้าอ่านแล้วตัวละครในเรื่องจะสื่อถึงพวกเขาทั้งสอง - เหมือนเพลงหลายๆ เพลงและหนังอีกหลายๆ เรื่องที่เคยดูด้วยกัน

"รู้สึกตัวอีกทีก็ใช่หมดเลย" เธอว่ายังคงไม่ลดละความตั้งใจที่จะสนใจหนังสือในมือ; ถึงเป็นเช่นนั้นเธอก็รู้แน่ว่าหน้าตาของคนที่กำลังเอนตัวสูงๆ ลงมาเอนซบไหล่เธอกำลังทำหน้าตาเช่นไร

"รู้อะไรไหม" เขาพูดขึ้นมาเพื่อเรียกความสนใจจากเธอ; ที่จริงๆ แล้วก็กำลังให้ความสนใจอยู่; ให้หันมามอง "เราไม่เคยกลัวที่จะเจอคนเก่งกว่าเลยนะ" ชายหนุ่มว่า ปล่อยสายตาให้มองออกไปเรื่อยเปื่อย "เรารู้สึกสนุกและตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เจอ มันทำให้เรารู้สึกว่าเรายังต้องพยายาม เราต้องเก่งขึ้นอีก"

"งั้นหรือ" เธอว่าขึ้นมาบ้าง นัยน์ตาสีขนนกน้ำจ้องไปที่คนที่ดึงเข้าสู่บทสนทนาที่มีรอยยิ้มที่ดูตื่นเต้นอยู่เต็มแก้ม

"ไม่ใช่เพราะเราอยากจะเก่งกว่าใครหรอกนะ แต่เราชอบเวลาหันหลังกลับไปแล้วเห็น; เห็นในสิ่งที่ตัวเองทำมา/ผ่านมาทั้งหมด เห็นว่าตัวเองมาได้ไกลแค่ไหนแล้ว"

"อืม"

"เราเคยอ่านหนังสือเรื่องนึง เขาบอกเราว่าความพยายามของคน จริงๆ แล้วน่ะมันเป็นแนวราบ" นัยน์ตาสองคู่สบกัน คู่หนึ่งปรากฏความฉงน อีกคู่หนึ่งกำลังสั่นระริกอย่างตื่นเต้นและสนุกสนาน 
"หมายถึง; เวลาที่คนเราพยายามเพื่อที่จะก้าวหน้า เราไม่ได้กำลังพยายามปีนขึ้นที่สูง เรากำลังพยายามที่จะเดินไปข้างหน้า นั่นหมายความว่าเราไม่จำเป็นต้องเหยียบหัวใครเพื่อความก้าวหน้าไงล่ะ พวกเราทุกคนพยายามอยู่ในแนวระนาบเดียวกัน มีเพียงคนที่ไปถึงข้างหน้าก่อนและคนที่กำลังตามมาเท่านั้น"

"ยาวชะมัด" เธอว่าพลางย่นจมูก หนังสือในมือถูกหมางเมินไปเรียบร้อยแล้ว; สารภาพตามตรงความสนใจของเธอมากองอยู่ที่เขาตั้งแต่เสียงของเขาดังขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอนั่นแหละ

"รู้หรอกว่าชอบ"

"อืมก็ชอบ"

"เราน่ะเหรอ" ชายหนุ่มว่าพลางยิ้มทะเล้นตาหยี; ในแบบที่เธอไม่เคยจะเกลียดได้ลงสักครั้ง

"นั่นก็ด้วย" เธอว่า - ขณะ (พยายาม) ไม่สนใจรอยยิ้มทะเล้น หน้านิ่งๆ ของหญิงสาวร้อนไปหมด

มันจะต้องอุ่นขึ้นแน่ๆ - เธอคิดอย่างร้อนรนไม่น้อย

รู้ว่าเขาต้องจับพิรุธเพียงน้อยนิดที่ไม่เคยมีใครดูออกของเธอได้แน่ๆ

ราวกับเขารู้; ซึ่งก็ใช่เขาคงจะรู้อยู่แล้ว 

มือใหญ่โอบอุ้มมืออุ่นๆ ของเธอไว้จนมิด ー มือของเขาที่หนาวเย็นเพราะเครื่องปรับอากาศ เวลายังคงหยุดหมุนอยู่ ณ ห้วงเวลาแห่งนี้ เอื่อยเฉื่อย เชื่องช้า ราวกับเป็นใจให้เธอถูกกลั่นแกล้ง

"เขินล่ะสิ"

"ทำเป็นไม่รู้บ้างจะได้ไหมล่ะ"

"ก็มันรู้ไปแล้ว ใครจะรู้ทันเธอเท่าเราอีก ไม่มีหรอก"

เธอใช้ความเงียบเป็นคำตอบ ใช่ เขาพูดถูก ความถูกเผงที่น่าหมั่นไส้ ความมั่นใจที่ไม่เคยหมด นี่แหละเขาที่เธอรู้จัก

เขา ー คนที่รู้จักตัวเองดี รับรู้ถึงเสน่ห์และความร้ายกาจของตัวเอง ศูนย์รวมความอ่อนไหวและความเข้าใจยากทุกรูปแบบที่มนุษย์จะพึงมีได้

แต่ถึงกระนั้นความเอาใจใส่ของเขาก็ไม่เคยมีผู้ใดเอาชนะได้, ไม่มี

คงเพราะโลกใบนี้มีเพียงเขากับเธอ สมการมันจึงออกมาเป็นเช่นนี้

เธอต้องการให้โลกของเธอเป็นเช่นนี้

"อะ ถ้าอยากให้ไม่รู้งั้นเริ่มใหม่ก็ได้ เอานะ 3 2 1 เริ่ม" เขาว่าก่อนกลับไปนั่งแบบเมื่อครู่อีกครั้งหนึ่ง; แบบที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา 

มีเพียงนัยน์ตาสีเข้มแสนวิบวับจนน่าหมั่นไส้คู่นั้นเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความสนุกที่เขามี - ความสนุกที่มีทุกครั้งที่ได้แกล้ง

ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้ม เขากำลังยอมเธอ; ในแบบของเขา

การยอมที่แสนน่าหมั่นไส้ - มีอะไรในตัวของเขาบ้างที่ไม่น่าหมั่นไส้

"ก็ถ้าจะสมมติว่าเธอไม่รู้" เธอว่า

"อืม สมมติว่าเราไม่รู้" เขาตอบแล้วพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย; เขาเป็นในแบบที่เขาคนเดิมเมื่อปีก่อนๆ; ในช่วงแรกๆ ที่รู้จักกันไม่เคยเป็น

เขาผู้แสนเข้าใจยาก เจ้าอารมณ์; ผู้ซึ่งมักลงโทษเธอผู้เข้าใจอะไรได้ยากด้วยการไม่อธิบายเสมอ - เขาเปลี่ยนไปแล้ว

สิ่งหนึ่งในตัวของเขาที่ไม่เคยเปลี่ยนไปคือไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็ยังคงเป็นเขา, เขาที่เธอชอบและไม่เคยหยุดชอบได้เลยแม้ว่าเขาจะใจร้ายเท่าไหร่ก็ตาม

ฟังดูน่าตลก - เพียงแต่ความทรมานและน้ำตาจำนวนมากที่ได้เหือดแห้งไปไม่เคยเป็นเรื่องตลก เรื่องราวของเธอกับเขาเกี่ยวโยงเชื่อมเข้าหากันอย่างไม่มีทางตัดกันได้ขาด; เจ้าของทั้งสองของมันต้องการให้เป็นเช่นนั้นและมันเป็นเช่นนั้น

"เหม่ออะไร"

"คิดอะไรนิดหน่อย"

"คิดถึงเราล่ะสิ"

"อืม"

มือเย็นๆ ถูกอังเข้ากับความร้อนตรงแก้ม; ราวกับร้องขอความอบอุ่น

ดูเหมือนความร้อนจะเพิ่มขึ้นกว่าเมื่อครู่นิดหน่อย

แอร์ตรงนี้ร้อนชะมัด - เธอคิด


SHARE
Written in this book
คลื่น | ทะเล
เธอกับเรา
Writer
ibearinmind
Sea
Everything around myself.

Comments