เมื่อเติบโตจึ่งรู้ว่าการเป็นผู้ใหญ่ไม่ง่ายเลย
ผมจำภาพตัวเองสมัยสิบหกสิบเจ็ดได้เป็นอย่างดี
เด็กนักเรียนชายหัวเกรียนที่ต้องต่อสู้กับหนังสือกองโต
คำถามที่ต้องเริ่มตั้งแต่การตีความจากไทยเป็นไทย และเป็นภาษาที่ตัวเองเข้าใจ
จากนั้นก็อ่านตัวเลือกคำตอบ ก่อนจะพบว่า ต้องกลับไปอ่านคำถามอีกครั้ง
จนแล้วจนรอดแทนที่จะค้นพบคำตอบ ในท้ายที่สุดกลับเลือกที่จะใช้วิชาเด็ดประจำตัว
'วิชาเดา'
พอคะแนนออกมาก็คอตก ยิ้มทั้งน้ำตารับผลกรรม
และบอกกับตัวเองว่า เมื่อไหร่ฉันจะโตเป็นผู้ใหญ่เสียที
.
อาจฟังดูขี้ขลาดหรือกล้าหาญก็แล้วแต่มุมมอง
แต่หลังจากนั้นผมก็สามารถจับขาตัวเองให้เดินไปบนเส้นทางที่ 'ควร' จะเดิน
อย่างที่เพื่อนคนอื่นๆ เขาทำกัน
.
หนังสือกองโตน้อยเกินไปสำหรับคำจำกัดความต่อเอกสารที่ต้องรับผิดชอบในชีวิตมหาวิทยาลัย
แล้วผมก็บอกกับตัวเองอีกครั้งว่า เมื่อไหร่ฉันจะโตเป็นผู้ใหญ่เสียที
.
สิบหกปีที่ผ่านมาในที่สุดการต่อสู้ของผมก็ได้กระดาษรับรองความอดทนและมุมานะอย่างที่เด็กคนหนึ่งพึงกระทำ
ผมอาจไม่ได้เป็นคนที่เก่งที่สุด ผมอาจไม่ได้เลือกเส้นทางดั่งใจหมาย 
แต่อย่างน้อยผมก็ทำให้คนเป็นผู้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ภูมิใจ 
ซึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าเลยว่าผมก็ดีใจกับสิ่งนี้เช่นกัน
และแล้วก็ถึงเวลาที่ผมโหยหามาตลอด
.
ถึงเวลาที่ผมต้องเป็น 'ผู้ใหญ่' อย่างใจหวัง
.
ผมตัดสินใจก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ตัวเอง (คิดว่า) ต้องการ
เลือกทำงานที่ต่างออกไปจากเพื่อนคนอื่นๆ 
รู้สึกภูมิใจกับตัวเองที่ในที่สุดความเป็นผู้ใหญ่ก็หยิบยื่นอิสระภาพให้ผม
อย่างนี้สิคือสิ่งที่ตัวเองเรียกร้องมานาน
.
ทว่า ในทุ่งดอกกุหลาบไม่ได้มีเพียงกลีบดอกสีแดงกำมะหยี่และกลิ่นหอมอ่อนๆ ให้เชยชม
มันมีคมแหลมของหนามตามกิ่งก้านซ่อนอยู่ ที่หากไม่ระวังละก็เราอาจต้องเจ็บปวด
และเมื่อถึงเวลานั้น แม้ดอกกุหลาบดอกงามที่สุดในสวนก็ไม่อาจเยียวยาความรู้สึกนั้นได้
.
ผมกระโดดลงใปในกิ่งก้านเหล่านั้น 
ช่วงเวลาแห่งความเป็นผู้ใหญ่ที่เฝ้ารอได้มอบบาดแผลอันเจ็บปวด
อิสระภาพที่มากเกินไปมาพร้อมกับความอยากได้อยากมี 
จนเสียงฝ่ายค้านในสภาการตัดสินใจพ่ายแพ้ลงไปอย่างราบคาบ
.
หนึ่งปีผ่านไป ผมตัดสินใจลงทุนกับบางสิ่งด้วยเงินก้อนโตและละทิ้งงานประจำ 
ด้วยความคิดที่ว่า ต้องการอิสระภาพมากกว่านี้ประกอบกับความมั่นใจที่เหลือล้นของตัวเอง
ขาดการยับยั้งช่างใจและไม่ฟังเสียงเตือนของคนรอบข้าง
เพราะมัวแต่คิดเอาเองไปว่านี่คือช่วงเวลาของผม
และทุกอย่างมันควรจะเป็นอย่างที่เราคิดเอาไว้
.
ความเป็นผู้ใหญ่ในวันนี้จึงไม่ใช่แค่หลุดพ้นจากกองหนังสือ
ความเป็นผู้ใหญ่ในวันนี้จึงไม่ใช่แค่การต้องหาคำตอบของคำถามที่ยุ่งยากซับซ้อนเกินจำเป็น
ความเป็นผู้ใหญ่ในวันนี้จึงไม่ใช่แค่การต้องมานั่งหงุดหงิดที่ต้องทำตามคนอื่นๆ 
แต่ความเป็นผู้ใหญ่ในวันนี้ คือ ความรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองและคนรอบข้าง
นี่จึงแตกต่างจากความเป็นผู้ใหญ่ในแบบที่ตัวผมในวันสิบหกสิบเจ็ดคิดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง
ความรับผิดชอบ ภารหน้าที่ ความกดดัน ความเครียด และการต้องฝันฝ่าอุปสรรค
ถึงวันนี้ผมค่อนข้างเสียใจกับการไม่รู้จักหยั่งคิดของตัวเอง เอาความอยากและอารมณ์เป็นที่ตั้ง
จนผลของการกระทำก็ย้อนกลับมาเป็นหนามกุหลาบทิ่มแทงตัวเองจนเจ็บไปหมด
ดอกกุหลาบสีแดงในวันนั้นไม่หลงเหลือความสวยงามอีกเลย
.
แต่ถึงจะร้องไห้จนน้ำท่วมโลกบาดแผลเหล่านั้นก็คงไม่หายเร็วขึ้นหรอก
มีวิธีเดียวต่อจากนี้คือต้องเรียนรู้ ยอมรับ และก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ไปให้ได้
อย่างน้อยความปวดร้าวในครั้งนี้จะเป็นเหมือนแผลเป็นที่คอยย้ำเตือนตัวผมอยู่เสมอ
ว่าอย่างหลงระเริงไปกับอิสระภาพจนมากเกินไป เพราะมันอาจกลับมาเป็นโซ่ตรวนเอาได้
การเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่การที่เราต้องหยุดหรือวิ่งหนีจากสิ่งที่เราไม่ชอบ
แต่มันก็การที่ต้องรับมือกับปัญหาที่เข้ามา
เมื่อเติบโตจึ่งรู้ว่าการเป็นผู้ใหญ่ไม่ง่ายเลย
SHARE
Writer
MOSCHAN
Euphorian
I just write things from mind.

Comments