ลิ้นชักชั้นที่ 10
ครั้งหนึ่ง ผมมีโอกาสได้คุยกับคน ๆ หนึ่ง เขาได้พูดประโยคนึงขึ้นมา ผมยังจำได้ขึ้นใจ...
"คุณคิดว่าอีก 20 ปี เราจะยังจำเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตได้อยู่งั้นเหรอ?"

ตอนนั้นผมก็ตอบได้ไม่เต็มปากว่าตัวเองจำได้ทุกเรื่อง
อย่าว่าแต่เฉพาะเรื่องราวนู่นนี่เลย แค่คนบางคน ผมเองก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ว่า "ลืม" ของผม ในที่นี้ไม่ใช่ว่า "ลืมสิ้น" นะ แต่คงแค่ไม่ได้เอาเรื่องๆ นั้น มาใส่ใจแล้วมากกว่า
เพราะงี้ ในหัวของผมเลยเกิดความคิดขึ้นมาว่า ไม่แน่นะ อีก 20 30 หรือ 40 ปี ผมอาจจะลืมเรื่องราวต่างๆ (ของเธอ) แล้วก็ได้

เข้าเรื่องเลยแล้วกัน...เพราะพอพูดถึงเรื่องนี้ มันทำให้ผมคิดถึงคนๆ นึงขึ้นมาซะงั้น พูดตามตรงคือก่อนหน้านี้ผมก็ลืมเธอไปแล้วแหละ อย่างที่คุณคนนั้นพูดเอาไว้้เลย มันคงเหมือนกับเรามีลิ้นชักในความทรงจำหลายๆ ชั้น แต่ละชั้นเป็นเวลาของแต่ละปี ยิ่งปีมาก ก็อยู่ลึกมาก ยิ่งลึกมากก็อาจจะยิ่งจำไม่ได้...

ชั้นของเธอคนนี้ คือชั้นที่ 10 (สิบปีแล้วสินะ) 

...แต่เพราะเรื่องราววันนั้น ณ สถานีรถไฟฟ้า
พอดีว่าผมต้องออกไปทำธุระ ทันทีที่ขบวนรถเทียบชานชะลาและประตูเปิดออก ผมก็รีบจ้ำอ้าวเข้าไปในขบวน โดยไม่ได้สนใจอะไรรอบข้างเท่าไร ผมตรงดิ่งไปที่ว่างตรงช่วงต่อของตู้รถ ซึ่งเป็นมุมประจำของผมเอง 

ขณะที่ผมกำลังใส่หูฟัง เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายบนขบวนรถอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีมือปริศนายื่นมาดึงหูฟังผมออกข้างนึง ผมตกใจ เลยหันหน้าไปมอง และเกือบสบถใส่ แต่ก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าของผมก็คือ...เธอ (คนที่อยู่ในลิ้นชักชั้นที่ 10) จังหวะนั้นผมสตั้นไปพักนึงเลย แต่เสียงทักทายของเธอก็ดึงผมกลับมา "เฮ้ย ** ไม่เจอกันนานเลยนะ เกือบจำไม่ได้แหนะ"

พอผมรู้สึกตัว ถึงได้ต่อบทสนทนากับเธอไป เราสองคนยืนคุยกันแค่แป๊บเดียว เพราะตอนนั้นจะถึงสถานีที่เธอต้องลงแล้ว ทุกอย่างมันปุบปับมาก ผมจับความได้แค่ว่า เธอยังคงเหมืิอนเดิมทุกอย่าง ทั้งคำพูดท่าทาง...แม้กระทั่งแววตาที่เธอมองผม ก็ยังคงเป็นแววตาคู่เดิม ที่ให้ความรู้สึกเหมือนเดิม...เหมือนเดิมจริงๆ

เฮ้ออออออออออออ...(ถอนหายใจครั้งที่ล้าน) 
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันนั้นมันจะเป็นสิบกว่านาที ทีี่ทำให้ลิ้นชักของผมที่อยู่โคตรรรรรรรรลึก เปิดออกมาอีกแล้ว ผมคิดว่ามันจะปิดตายไปแล้วด้วยซ้ำ

ผมไม่รู้หรอกนะว่าสำหรับเธอ ผมจะเป็นตะกอนความทรงจำไปแล้วมั้ย แต่ที่ผมรู้ก็คือ ผมตอบคำถามนั้นได้แล้วแหละ ว่าถ้าเป็นเรื่องราวของเธอคนนี้ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบยี่สิบปี ผมจำมันได้ (ทุกอย่างเลย) ว่ะ...

เธอหันหลังและเดินออกไป ส่วนรถไฟขบวนนี้ก็ยังคงวิิ่งต่อไปตามทางของมัน 
ตอนนั้น เหมือนมีีใครมากด restore ไฟล์จากถังขยะยังไงยังงั้น แต่ก็นะ คงเป็นเพราะผมที่ไม่ได้ลบไฟล์นั้นทิ้งไปแบบล้างโคตรเอง

ทำไมเรื่องของผมกับเธอ มักจะจบแบบนี้ทุกที...
//ใครก็ได้ช่วยมาปิดลิ้นชักนี้ที
SHARE
Writer
ktyn
your garden
ความรู้สึกที่พูดไม่ได้ แต่เขียนได้

Comments