Coincidence? (Episode 3)


3


@อ๊อกตะ , มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์


การถูกรุ่นพี่ปีสองเรียกประชุมตอนเย็นย่อมไม่ใช่เรื่องดี ฉันนั่งแถวหกคนที่ห้าโดยสวมเสื้อครอปสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น ฉันถูกทักตั้งแต่ออกมาจากหอเพราะมันดูชิวเกินไปแถมใครๆก็สามารถมองเห็นบราสีชมพูอ่อนได้จากระยะไกล อย่างไรก็ตามเมื่อได้เห็นชุดลำลองสุดแซ่บของพวกพี่ๆ ชุดของฉันก็ธรรมดาไปเลย..

ฉันไม่สนใจเรื่องชุดอะไรนี่หรอกเพราะการประชุมใช้เวลาไม่นาน

ฉันนั่งอยู่แถวที่หกลำดับที่ห้าเพราะถ้านั่งอยู่ข้างหลังจะไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงของสาขาอื่น ฉันนั่งตรงนั้นโดยไม่ได้ใส่ใจว่าด้านข้างเป็นใคร ด้านหลังคือใคร...จนกระทั่งฉันได้ยินเสียงหัวเราะของใครบางคนซึ่งนั่งถัดจากฉันไม่มาก


บังเอิญบ่อยเกินไปรึเปล่าวะ?


จีฮุนสวมเสื้อยืดสีดำและนั่งกอดเข่ายิ้มอยู่ข้างหลังฉันโดยมีเพื่อนคนหนึ่งในสาขากั้นกลาง... 
แดเนียล หนุ่มหล่ออีกคนนั่งอยู่ข้างหลังจีฮุน สองคนนั้นจึงหันไปคุยกันค่อยข้างบ่อยตลอดการประชุม 
นั่นถือว่าดีมากเลยล่ะเพราะฉันไม่กล้าอยู่ใกล้เขาหรอก ฉันไม่อยากให้ตัวเองหวั่นไหวไปมากกว่านี้ มันไม่ดีต่อหัวใจเท่าไหร่ด้วย ฉันชอบแอบมองจากระยะห่างแบบนี้มากกว่า อย่างน้อยก็ปลอดภัยจากการถูกล้อ 
ฉันเป็นโรคหัวใจเต้นแรงฉับพลัน...ซึ่งอาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่จะช๊อคตายได้หากอยู่ข้างเขา


"ควานลิน!!" พี่ว้ากร่างท้วมในชุดรัดรูปตะโกนเสียงดัง "บอกพี่หน่อยว่านิสิตชายต้องแต่งตัวยังไง"
พวกเรากำลังโดนเทศนาเรื่องแต่งกายผิดระเบียบ ฉันไม่แปลกใจนักที่ต้องถูกบ่นเรื่องนี้เพราะฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่ผิดระเบียบด้วย บางวันก็สวมรองเท้าผ้าใบสีดำ บางวันก็ไม่ห้อยป้ายชื่อ

"สวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวไม่โอโม่ สวมเข็มขัดมหาลัย กางเกงสีดำไม่เดป รองเท้าหนังไม่มีเชือก" ผู้ชายตัวสูงตะโกนตอบอย่างมั่นใจโดยไม่สนใจว่าสาขาอื่นจะได้ยินหรือไม่ "ครับ!!!" 




"พวกคุณได้ยินอะไรมาบ้างเหรอเกี่ยวกับเหตุการณ์วันนั้น? พวกคุณเล่าได้นะ ฉันเตรียมกระดาษไว้ให้แล้ว... ไม่ว่าพวกคุณจะลายมือแย่เหมือนไก่เขี่ยหรืออะไรก็ช่าง ฉันไม่แคร์เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นหรอก ขอแค่เขียนด้วยปากกาลูกลื่นก็พอ"
กระดาษถนอมสายตาสองแผ่นสุดท้ายมีไว้เพื่อการนี้... เขียนคำนินทาจากปากคนอื่น "ไม่ต้องถนอมมิตรภาพมากก็ได้เพราะยังไงซะฉันก็เป็นแค่อากาศ พวกคุณเดาไม่ออกด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนเขียนนิยายบ้าเล่มนี้"


สิ้นสุดการบันทึกเสียง
VOICE002-2017


TO BE CONTINUE...
SHARE
Written in this book
S L E E P L E S S
จี - ธนีดา เด็กสาวธรรมดาวัย18ปีคนหนึ่งที่เป็นติ่งเกาหลีแต่ชอบฟังเพลงสากล เจสัน เดรูโล่คือศิลปินคนโปรดของเธอรองลงมาจากวงเกาหลีสองสามวงที่เธอคลั่งไคล้ เธอเป็นนิสิตใหม่ซึ่งเก็บกุมความลับนับล้านไว้ภายในจิตใจ พฤติกรรมที่แสดงออกให้บุคคลอื่นเห็นเป็นเพียงการแสดง ภายใต้รอยยิ้มสดใสคือความหยาบกระด้าง รุนแรงและไม่แคร์โลก วันหนึ่งจีเผลอตกหลุมรักเพื่อนร่วมสาขา เขาเป็นผู้ชายร่างสูงซึ่งอาจตรงสเป็คของใครหลายคนรวมถึงจีด้วย นานวันเข้ายิ่งรู้ตัวว่าไม่สามารถหยุดพร่ำเพ้อถึงเขาได้ เธอจึงได้เขียนนิยายเพื่อส่งต่อให้เพื่อนทุกคน จีใช้เวลาช่วงที่นอนไม่หลับในการบันทึกเสียงของตัวเองเพราะคิดว่าอาจจะทำให้หยุดคิดถึงได้บ้าง แต่มันกลับทำให้แย่ลงเรื่อยๆ...
Writer
GREYSWEATER
romanticism
IMAGINATION IS THE REASON WHY I LIVE.

Comments