Memories4

"สำนวนที่ว่า ช้าๆได้พร้าเล่มงามมันใช้กับเรื่องนี้ไม่ได้หรอกนะ"










วันที่ 2 กับค่ายอัตลักษณ์




4.00 AM



"ซิง ตื่น"

"อือ.."

"ไอซิง กูบอกให้ตื่น"

"อือ กูตื่นแล้ว มึงไปอาบน้ำก่อนเลย"

"ตื่นของมึงคือหลับตาคุยกับกูหรอ"

"แงแดน กูขออีก5นาที"

"งอแงจังวะ ลุก"

"กูลุกก็ได้!"





ในเมื่อสู้มันไม่ได้ก็ต้องยอมมันอ่ะครับ ฮึก ผมเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ไอแดนเพื่อจะดูเวลา แต่กดเปิดหน้าจอปุ๊ป ผมก็เห็นอะไรบางอย่าง ที่มันไม่น่าจะมาเป็นภาพล็อคหน้าจอของไอแดนได้







มันคือภาพของผมในวันfirst dateที่กำลังนั่งยองๆมองเจ้าหมาตัวอ้วนที่ชอบนอนอยู่ในตึกไข่ดาว





"แดน"

"ว่า?"

"มึงแอบถ่ายรูปกูหรอ?" ผมถามพลางยื่นโทรศัพท์ให้มันดู

"ก็ตอนนั้น มึงน่ารักดีอ่ะ เลยอยากถ่ายเก็บไว้"

"จะเก็บมึงก็เก็บไว้เส่ะ จะเอามาตั้งเป็นรูปล็อคหน้าจอทำไม"

"พอถ่ายออกมาแล้ว มันน่ารักไง กูเลยอยากดูทุกวัน"

"อยากดูหมา มึงถ่ายแต่หมาสิฟะ มาถ่ายกูทำไม โว้ะ"

"กูอยากดูมึ--"

"หยุด! พอ! กูจะไปอาบน้ำ!! คุยกับมึงละเสียเวลา!! ปลุกไอ3คนที่เหลือด้วย!!"







พอพูดเสร็จผมก็รีบ คว้าผ้าขนหนูแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันที ฟันเดี๋ยวกูค่อยแปรงตอนอาบเสร็จก็ได้วะ หาที่หลบภัยก่อน โดนไอหมีควายเล่นแต่เช้า




..
ละใจกูนี่จะหยุดเต้นแรงได้รึยัง!  มึงเต้นหยั่งกะไปวิ่งขึ้นบันได10ชั้นมา กูหายใจไม่ทันว้อยย







เนื่อจากว่าพี่ๆปี2ได้ฝากฝังให้ผู้ชายมารับผู้หญิงที่หน้าหอ พวกผมเลยต้องตื่นเช้าและต้องรีบแต่งตัวกันนิดหน่อย พวกผมควรจะรอพวกผู้หญิง เราจะได้เตรียมจัดแถวแล้วเดินไปที่ที่พี่เขานัดไว้ให้ทันเวลา





"ซิงๆ"

"ว่าไรจ้ะน้องเจ"

"มึงผูกเนคไทเป็นป้ะวะ?"

"เป็นสิวะ"

"เออดี มึงผูกให้กูหน่อยดิ กูผูกไม่ถนัดอ่ะ"

"เอ้า แล้วทำไมไม่เตรียมไว้วะหะ แปปๆ กูใส่เข็มขัดก่อน"





อ่ะ ไอเจ สร้างงานสร้างอาชีพให้กูอีกละ แต่ก็นั่นแหละครับมีอะไรก็ช่วยๆกัน จริงๆผมก็เห็นมันวุ่นอยู่กับเนคไทมันมานานละ แต่ทำไมต้องมาใช้งานกูฟะ ไอแดนนั่งกระดิกตีนสบายๆอยู่ข้างๆมึง ทำไมมึงไม่ใช้ม๊านนนนน





พอผมใส่เข็มขัดเสร็จ ผมก็เดินไปหาไอเจที่ยืนรอผมอยู่ ด้วยที่ต้องรีบผมก็เลยต้องใช้สกิลความว่องไวของผมและโฟกัสในการผูกเนคไทให้มัน





"อ่ะ เสร็จละ--"













เชี่ย..









ใกล้ไปบ่หนิ..







คุณพระคุณเจ้า หยั่งกะฉากในหนัง คือกูก็ไม่รู้ว่า กูเข้าไปใกล้มันก่อน หรือมันเขยิบเข้ามาเอง แต่ทำไมผู้ชาย179อย่างผมต้องมีโพซิชั่นเป็นสาวน้อยด้วยวะครับ ต้องโทษไอเจ ไอเจมันสูงเท่าเสาไฟฟ้า







แต่นี้ไม่ใช่เวลามาพิจารณาโพซิชั่น กูต้องเขยิบออกมาก่อน..





"ขอบ-"







"ใกล้เกินไปละมึง"





ในขณะที่ผมกำลังจะเขยิบออก แล้วไอเจกำลังจะพูดขอบคุณผม อยู่ๆก็มีแรงหมีควายมาดึงแขนผมให้ผมออกห่างจากไอเจ เออ ก็ขอบคุณอ่ะครับ แต่ถ้ามึงจะกระชากกูแรงเบอร์นี้!! ไอแดน!!





"อะไรวะแดน หวงรึไง"

"เออ เพรากูรู้ว่ามึงคิดอะไรไอเจ"

"หึ เพราะมึงก็คิดเหมือนกับกูใช่มั้ยล่ะ?"

"..."

"สำนวนที่ว่า ช้าๆได้พร้าเล่มงามมันใช้กับเรื่องนี้ไม่ได้หรอกนะ"

"เรื่องของกู"

"เอ้อ แต่ว่าขอบใจมึงมากนะซิง กูไปห้องไอกุนก่อนนะ"

"อ..โอเคๆ"







ว่าเสร็จไอเจมันก็เดินชนไหล่ไอแดนออกไปเลย เหลือไว้แค่ผม ที่ยืนเอ๋อกับเหตุการณ์เมื่อกี้ ไอแดนที่มองตามหลังไอเจจนเหมือนตามันจะหลุดออกมา ไอจินที่นั่งเล่นเกมไม่สนใจใคร และไออู๋ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ





"มีไรกันวะ?"

"ไม่มีไร ส่วนมึงไอซิง มึงมาผูกไทใหม่ให้กูหน่อย"

"ห้ะ"

"ผูกเนคไทใหม่ให้กูหน่อย กูว่ามันเบี้ยว"

"ก็ไม่เบี้ยวนะมึง"

"แต่กูว่ามันเบี้ยว"

"ไรของมึงวะ เออๆผูกใหม่ก็ได้"





เพื่อตัดปัญหา ผมก็เลยผูกให้มันใหม่ ปากผมก็บ่นไปด้วยว่า มันตรงอยู่แล้ว ผูกใหม่ทำไม เสียเวลาอะไรประมาณนี้แหละครับ





"เสร็จละ ตรงแน่นอนครับคุณชาย"

"หึ.."

"หัวเราะชั่วอะไรของมึง"

"กูว่ากูเข้าใจแม่งละ"

"เข้าใจไรวะ แม่งไหน"

"เปล่า คราวหลังอย่าไปเข้าใกล้ใครขนาดนี้นะ"

"ทำไมวะ พูดอะไรของมึงเนี่ยแดน"


"มันอันตราย.."



"..."



"กูไปห้องไอควันก่อนนะ ฝากมันด้วยไออู๋"

"เออ มึงไปเหอะครับคุณชาย เดี๋ยวข้าน้อยจะดูแลแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยครับ"





พอไออู๋รับคำเสร็จ ไอแดนมันก็เดินออกไปเลย เหลือแค่ผม ที่ก็ยังยืนเอ๋ออยู่เหมือนเดิน ไอจินที่มันเลิกเล่นเกมแล้ว เพิ่มเติมคือนอนยิ้มมองผมด้วยสายน่าขนลุก และไออู๋ที่ยืนใส่เข็มขัดอยู่





"มึงเข้าใจเหตุการณ์เมื่อกี้ป้ะอู๋"

"คนทั้งโลกเขาก็เข้าใจหมดนั่นแหละ ยกเว้นมึงอ่ะซิง"

"เอ้า ไหนอธิบายให้กูฟังดิ กูอยากเข้าใจ"

"ถ้ามึงหายโง่เมื่อไหร่ เดี๋ยวมึงก็เข้าใจเอง"

"เอ้า"

"รีบเตรียมตัวได้ละมึง เดี๋ยวต้องไปรับผู้หญิงอีก"

"จิน มึงก็ไม่คิดจะอธิบายกูหน่อยหรอ"

"ไม่อ่ะ ให้มึงรู้เอง"





อ่ะ เพื่อนชั่ว







7.30 AM.





ตอนนี้ปี1ทุกคนก็เริ่มทยอยเดินเข้ายิม ผู้ชายอย่างพวกผมก็นั่งที่เดิม เมื่อวานทำความรู้จักเอไอคนข้างๆมาละครับ ชื่อว่ามิณทร์ หล่อมาก หล่อแบบนายแบบอ่ะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ได้เป็นเดือนเอไอ



"ซิง"

"หะ?"

"เป็นไงบ้าง"

"เป็นไงไรอ่ะ?"

"ก็เมื่อวานเห็นไอค่อกไอแค่กตลอด ไข้ขึ้นป่าว"

"ไม่น่าจะขึ้นนะ คือเราจับแล้วไม่รู้สึกว่าร้อนอ่ะ"

"เดี๋ยวนะ จับเองแล้วจะรู้ป้ะ มาๆเดี๋ยววัดให้"

"เห้ย ไม่เป็นไรเว้ยมิณทร์ เราเกรงใจอ่ะ"

"มาเหอะหน่า แปปเดียว"





พูดเสร็จมิณทร์ก็ดึงผมเข้าไปใกล้แล้วเอากลังมือมาอังหน้าผากผมทันที แต่ก็แค่แปปเดียวเท่านั้นแหละครับ เพราะผมโดนกระชากกลับมาก่อน กูโดนกระชากอีกแล้วว





"นายเป็นใคร มายุ่งอะไรกับสมบัติของอีซีอียะ!"

"ชื่อมิณทร์"

"ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบ เพื่อนฉัน ฉันดูแลเองได้ย่ะ"



คนที่กำลังต่อล้อต่อเถียงกับมิณทร์อยู่คือ เพื่อนผู้หญิงที่ผมค่อนข้างสนิทเองครับ มันชื่อมาย ผมหันพูดขอโทษกับมิณทร์ แล้วไอมายมันก็ดึงผมให้เข้าไปใกล้มันมากกว่าเดิม



"แก! อย่าไปคุยกับคนแปลกหน้าสิ!!"

"แปลกหน้าที่ไหน เป็นเพื่อนกันแล้วว้อย"

"รู้ป้ะ ว่าแกเป็นที่ไม่ระวังตัวเองเลยอ่ะซิง  ฉันรู้ละว่าทำไมแดนถึงฝากให้ฉันดูแก"

"ไอแดน?"

"เออ ละนี่ไม่สบายหรอ ตัวแกอุ่นๆนะ"

"นิดหน่อยมั้ง เมื่อวานตากฝนอ่ะ"

"เคๆ ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ เดี๋ยวตะโกนบอกเจ้จีจี้ให้"







สำหรับวันนี้ มันคือวันที่ปี1ต้องใส่ชุดพิธีการครับ คือวันปฐมนิเทศ ที่ตอนเช้าก็มีทำบุญฟังพระสวดร่วมกัน บอกได้คำเลยครับ ผมหลับ5555555 และก็ไม่ใช่แค่ผมนะครับ ผมเชื่อว่าปี1และปี2บางส่วนที่อยู่ในยิมก็คงเป็นแบบผม



แล้วสแตนฝั่งนวัตคือดีสุด มีโต๊ะด้วย ใครนั่งก็ตรงโต๊ะก็หลับสบายเลยครับ ผมเห็น แต่ผมก็หลับจริงจังไม่ได้อ่ะครับ มันรู้สึกบาป55555555 คงต้องพยายามถ่างตาไปจนกว่าพระจะสวดจบ



ต่อมาก็มีให้วีดีทัศน์สวัสดิการแก่นิสิตมศว ว่าจะได้โน้นได้นั่นได้นี่ มีแนะนำคณะผู้บริหาร แล้วก็มีผู้ใหญ่มากล่าวให้โอวาท



ในส่วนของตอนเย็นก็มีพิธีบายศรีสู่ขวัญ ช่วงนี้เป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์จริงๆครับ และเหมือนทุกคนก็รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง ในพิธีแบบนี้ บรรยากาศในยิมเงียบสงบลงทันทีที่เริ่มพิธี แล้วพิธีบาบศรี ก็ผ่านไปได้ด้วยดี และจบด้วยการให้รุ่นพี่ผูกสายสิญจน์ให้



น่าเสียดายที่วันนี้ไม่ค่อยได้เล่นโค้ดเท่าไหร่ ไม่เป็นครับ พรุ่งนี้ยังมี ได้ปล่อยผีเต็มที่แน่!!







พอพวกผมออกมาจากยิม คราวนี้ก็เป็นช่วงกิจกรรมในคณะ พี่พบน้อง อาจารย์พบศิษย์ ในแต่ละจุดของแต่ละคณะ ซึ่งจุดรวมพลของคณะผมคือลานแปดเหลี่ยม เห็นเจ้จีจี้บอกมางั้นนะครับ



พวกผมได้เจอทั้งอาจารย์ และพี่ๆแต่ละฝ่ายอย่างเป็นทางการอีกครั้ง



สองวันมานี้มันทำให้ความคิดของผมเปลี่ยนไปเยอะอยู่เหมือนกันนะครับ ผมเริ่มเข้าใจคำว่า 'คนในไม่อยากออก คนนอกไม่อยากเข้า' แล้วล่ะ แหะๆ



เพราะก่อนมาผมค่อนข้างที่จะแบบ เห้ย หอมันจะเป็นไงวะ มันจะลำบากรึเปล่า บรรยากาศจะดีมั้ย แต่ได้มาอยู่แล้ว มันกลับให้ความรู้สึกที่แบบ เออ ไม่ก็ได้แย่ขนาดนั้น


เพราะอย่างน้อยเรามีเพื่อนที่ดี ไม่ว่าจะในคณะด้วยกันเอง หรือต่างคณะก็ตาม



ยิ่งพอเดินไปเซเว่นในออกตะ ก็จะเจอเพื่อนๆต่างคณะมากมาย มันดีนะครับที่ให้ทักทายเพื่อนต่างคณะ เพราะหนึ่งเลยคือเขาจะได้รู้ว่าเรรมาจากคณะอะไร แถมยังได้สานสัมพันธ์กับคนอื่นอีกด้วย





เฮ้อ เริ่มจะไม่อยากกลับซะแล้วสิ..







TBC

ว่องไวป้ะจ้ะ ตอนสี่มาร้าว 5555555 เพราะว่าใกล้จะเวลาแล้ว เราต้องรีบแต่ง มันจะได้ถึงช่วงพีคไวๆ มาม่าก็ได้ นิชชินอะไรก็ว่าไป

แง ไม่รู้จะแต่งจบทันป้าว แต่ถ้าไม่ทันก็จะแต่งต่อไปให้จบ เพราะคุณแดนเขาเพิ่งเริ่มรุกน้องซิงเอ้ง แงงง แถมยังมีป้อจายมาแอบเต๊าะน้องซิงอีก คิดว่าถ้าแต่งจบอาจจะมีตอนพิเศษเป็นพาร์ทคุณแดนดำเนินเรื่องนะคะ แต่เราต้องได้บั้ม เราถึงจะลงให้55555555555

ล้อเล่นจ่ะ ขำๆ แต่ที่บอกว่าจะมีพาร์ทคุนแดนให้ จะมีให้จริงๆน้า เราอยากให้คนอ่านได้อ่านมุมคุณแดนบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ♡
SHARE
Written in this book
memories
ความทรงจำระหว่างที่เข้าค่าย และระหว่าง 'เพื่อนคนนั้น' :)
Writer
nameii
writer
ส่งแต้มบุญให้หนูทีค่ะ

Comments