The silver dust of moonlight settled coldly on the night.
 
เขาว่ากันว่า ผู้ที่ยึดถือในสัจนิยม มักจะเป็นคนโรแมนติก 

เธอตัดผมสั้นตรงแสกกลางยาวประบ่า การดูแลได้ง่าย สะดวกคือเหตุผล เช่นเดียวกับเสื้อผ้าสีพื้นที่ดูทะมัดทะแมงเน้นการใช้งานเป็นหลัก ใบหน้าของเธอเปรียบเสมือนน้ำนิ่งในสระน้ำธรรมชาติ สเถียร เถรตรง แต่ก็ยากจะมองเห็นก้นสระหรือสิ่งที่เป็นไปใต้ผิวน้ำ เธอเลือกที่จะไม่เป็นจุดสนใจในหมู่คน แต่มีส่วนร่วมมากพอในทุกกิจกรรม

ที่สถาบันสอนภาษา ผมกับเธอเป็นชาวไทยเพียงสองคน เราจึงมีโอกาสได้คุยกัน

อารมณ์ขันจากเธอนับเป็นของหายาก แต่ก็มีบ่อยครั้งที่ผมนึกขำในสำนวนการสื่อสารที่แห้งกรัง ไร้ลูกเล่น ประสบการณ์ทุกอย่างถูกสรุปเป็นข้อเท็จจริงอย่างซื่อสัตย์ เรียงข้อ เข้าหมวดหมู่อย่างเรียบร้อย หยิบใช้ได้อย่างสะดวก

อีกอย่าง เธอใช้ปากกาเล่นเกมครอสเวิร์ด แถมแทบจะไม่มีจุดผิด เพราะเธอจะไม่เขียนอะไรลงไปในช่องคำตอบจนกว่าแน่ใจอย่างแท้จริงแล้วเท่านั้น ช่างสอดคล้องกับวิถีดำเนินชีวิตเสียเหลือเกิน

ตอนพักเบรกช่วงสายๆ เราสองคนที่เบื่ออาหารตะวันตกอย่างเต็มกลืน จะเดินอ้อมหลังตึกไปที่ซุปเปอร์มาร์เกตใหญ่ เลือกซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากอินโดนีเซียมาเวฟกินพอให้หายคิดถึงบ้าน ถึงรสจะจัดจ้านสู้ของไทยไม่ได้ แต่กลิ่นอายของอาหารเอเชียก็ถูกบรรจุไว้อัดแน่น

ทุกวันศุกร์ ตารางรถบัสของเธอจะมีรอบหนึ่งทุ่มเพิ่มขึ้น (จากปกติที่เป็น 15.40) ทำให้เราสองคนได้มีโอกาสได้ออกเดินเตร่ในเมือง สั่งซื้อไอติมรสท้องถิ่นมาบ่งความหนาว และพูดคุยกันตั้งแต่เรื่องสัพเพเหระยันเรื่องจริงจรังอย่างแนวคิดชีวิต อดีต ปัจจุบัน และอนาคต

เราเกือบจะได้ดูหนังด้วยกัน ที่ล่มเพราะเธอคำนวณดูแล้วค่าตั๋วแพงกว่าที่ไทยเล็กน้อย แต่ไม่รู้ทำท่าไหนถึงไปกินอาหารไทยกันแทน เธอโมโหเป็นฟืนเป็นไฟบ่นไม่หยุดถึงการเลือกใส่ถั่วลันเตาแทนมะเขือเปาะในแกงเขียวหวาน

มีแต่เรื่องเทือกนี้ที่จะทำให้อารมณ์ของเธอแปรเปลี่ยนได้

ผมเคยไปเยี่ยมที่พักเธอหนึ่งครั้ง

ส่วนเธอไม่เคยมาเยี่ยมผม

มันเป็นความสัมพันธ์ผิวเผินและลึกซึ้ง ของสองมนุษย์ที่สั้นเกินกว่าจะนิยามได้อย่างถูกต้องแม่นยำ

ในคืนวันศุกร์สุดท้าย เรายืนอยู่ที่หน้าอาคารสอนวาดภาพสีน้ำมันใกล้กับวงเวียนแปดเหลี่ยม

ตอนหกโมงเย็นเศษ ยื่นการ์ดใบเล็กให้กันโดยไม่ได้นัดหมาย

เธอบอกว่าไม่ถนัดเรื่องพวกนี้ แต่กับผมที่เป็นคนอ่อนไหวและเจ้าอารมณ์ขนาดหนัก เธอเลยอยากทำให้

เราเดินไปซื้อบะหมี่อินโดฯ มาแบ่งกันกินอยากให้เป็นอนุสรณ์ทางใจ แต่ซุปเปอร์เจ้ากรรมดันมาปิดซะได้

เธอยิ้ม บอกไม่เห็นจะเป็นอะไร ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันสุดท้ายเราคงไม่ได้แม้แต่จะเดินมาซุปเปอร์ในเวลานี้ด้วยซ้ำ นี่ก็ใกล้เวลารถบัสแล้ว เธอขอให้ช่วยเดินไปส่ง เหมือนกับทุกครั้ง

เสียงแท่นไฮโดรลิกดังฟู่ว เธอก้าวขึ้นรถอย่างไม่ลังเล เธอบอกดีใจ ที่ได้มีผมเป็นส่วนนึงในช่วงชีวิตหนึ่ง

ต่อจากนี้ขอให้โชคดี

___________________________

ผมนั่งนิ่งเงียบอยู่ในโรงหนัง ดูดน้ำอัดลมสูตรน้ำตาลเทียมดังซู้ด ถอดรองเท้า ถุงเท้า เหยียดนิ้วเท้าทั้งสิบลงบนพรมกำมะหยี่สีแดงเข้ม ในมือถือการ์ดรูปพระจันทร์ แทนที่จะเป็นครึ่งเสี้ยวสีเหลืองนวล กลับเป็นสีเท่าอมม่วงทรงกลมที่แต้มแต่งไปด้วยรอยหลุมบ่อจากอุกกาบาตที่พุ่งผ่านชั้นบรรยากาศอันเบาบางมาชน

สมจริงสมเป็นเธอ

ในการ์ดเขียนข้อความเอาไว้สั้นๆแต่ครั้งนี้ไม่แห้งกรังเหมือนก่อน
"เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนเจ้าบทเจ้ากลอน เหตุเพราะการบรรยายสิ่งต่างอย่างเท็จจริงเป็นสิ่งที่ชั้นสนุบสนุน แต่จะบอกอะไรให้อย่างนะ สิ่งที่ชั้นชอบที่สุดของการมาเรียนที่นี่ คือการได้เห็นพระจันทร์ชัดเจนกว่าที่ใดบนโลก ต่อให้กลางวันจะสว่าง ร้อน และหนวกหูวุ่นวายเพียงไหน ฉันก็มีเธอ (สาบานว่าบรรยายตามความรู้สึกอย่างเป็นจริง) ที่ทำให้ชั้นมีความสุข เป็นเหมือนอนุภาคสีเงินของแสงจันทร์ที่กระทบปกคลุมอย่างเยือกเย็นท่ามกลางราตรีที่เงียบสงัด" 
SHARE

Comments