" วันแรก .... ที่เราพบกัน "
"ไม่มีใครรู้อนาคตได้หรอก"

ยามที่ฝนตก เราไม่รู้หรอก
ว่าฝนจะตกอีกนานแค่ไหน

ยามที่แดดออก เราก็ไม่รู้อีกแหละ
ว่าฝนจะตกอีกเมื่อไหร่

ยามที่เราร้องไห้ เราก็คงไม่รู้
ว่านานแค่ไหน เราถึงจะยิ้มได้

ยามที่เรายิ้มให้กัน เราก็คงไม่มีทางรู้
ว่ารอยยิ้มจากคนข้าง ๆ

"จะอยู่กับเรานานแค่ไหน"

ฟ้าหลังฝน ย่อมสวยงามเสมอ

คำพูดนี้ ทำให้ผมถามกับตัวเอง
เราสนใจอนาคต .... มากเกินไปรึเปล่า ?

เราให้ความสำคัญกับอนาคต .... มากไปมั้ย ?

เราตอบได้ว่า 
อีก 5 ปีนับจากนี้ 
เราอยากทำอะไร

แต่เรากลับตอบไม่ได้ว่า 
อีก 5 นาทีต่อจากนี้
เราจะทำอะไร

ไม่เอาน่า

เลิกให้ความสำคัญกับอนาคต
เลิกให้ความสำคัญ .... ที่มากเกินไป
กับช่วงเวลาที่ยังมาไม่ถึงเถอะ

ผมว่า 'ไม่มีใครรู้อนาคตได้ล่วงหน้า' หรอก
แต่ทุกคนรู้ช่วงเวลาในตอนนี้ดี

เพราะงั้น 
ให้ความสำคัญกับตอนนี้
ให้ความสำคัญกับช่วงเวลานี้

และ

.... ให้ความสำคัญกับคนข้าง ๆ ในตอนนี้ ....

วันแรกที่เราเจอกัน
้เราก็ไม่รู้ ว่านับจากวันนั้น 5 ปี

"เรายังอยู่ด้วยกัน"

วันนั้น เราสนใจแค่
"เราอยากอยู่กับคน ๆ นี้นะ"

เรื่องในอนาคต 
ก็ให้ตัวเราในอนาคตเป็นคนจัดการ

แต่เรื่องในวันนี้ 
ตัวเราในตอนนี้
ต้องเป็นคนจัดการ

ใช้ชีวิตทุกจังหวะ
ให้เหมือนกับวันแรก
ที่เราพบกัน

แม้วันนี้เราจะต้องร้องไห้
แต่เมื่อมองกลับไป 'เราก็ยิ้มได้'

- 24.8.2017 -
#onceamoment
SHARE
Written in this book
Missing Time
Writer
-Thada-
writer
I'm a normal.

Comments