bad day เพราะวันนั้นถึงมีวันนี้


...เด็กหญิงที่ใครต่างกลัวว่าเธอจะเป็นใบ้ ก็ด้วยความที่เธอไม่เอ่ยปากใด ๆ แม้กระทั่งตอนร้องไห้ ก็ยังได้ยินเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ ในลำคอ วันนี้ครบรอบห้าขวบ ปัดเศษบ้างเล็กน้อย สถานที่นอนกลางวันที่แปลกตา และคนขับกล่อมไม่คุ้นเคย
...เมื่อเช้า เช้ามากกว่าวันไหน ๆ ผู้เป็นแม่สะกิดต้นแขนเธอ และเรียกชื่อเบา ๆ เธอลืมตาน้อย ๆ เพื่อไม่ให้แสงผ่านเรติน่าเข้ามามากเกินไปจนกว่าสายตาจะชิน ไม่นานตัวเธอก็ถูกย้ายเข้ามาในห้องน้ำ ทำกิจธุระและแต่งตัวเสร็จสรรพ.. ณ ตอนนั้น เธอก็คิดแค่ว่า วันนี้จะไปวิ่งเล่นกับใครดี...
...เธอถูกอุ้มวางค่อมบนรถจักรยานยนต์คันเก่งของพ่อ มีแม่ปิดท้ายเพื่อกันตกจากรถ เส้นทางวันนี้แปลกตา เธอเคยมาแต่ไม่บ่อยนัก และหัวใจก็หวิว ๆ จนรู้สึกได้
...พ่อขับรถผ่านประตูบานใหญ่ มีข้อความตัวโต ๆ เขียนเอาไว้ชัดเจน แต่เธออ่านมันไม่ออก ข้าง ๆประตูมีผู้ใหญ่สองคนยืนอยู่ หน้าตาดูภูมิฐาน ยกมือพนมขึ้นไว้กลางอก พร้อมรอยยิ้มและทำปากขมุบขมิบบ่อย ๆ ...รถชะลอลงและจอดข้างหน้าอาคารสูงใหญ่ แม่อุ้มเธอลง และหันไปพูดคุยกับป้า ๆ ลุง ๆ แถว ๆ นั้น ...ที่นี่คนเยอะแยะ เธอไม่รู้จักใครเลย และเธอมาที่นี่ทำไม...
...แม่จูงมือเธอเข้าไปในตัวอาคาร และหยุดลงตรงประตูห้อง ๆ หนึ่ง ยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนพร้อมพูดคุยภาษาผู้ใหญ่ ที่เธอไม่เข้าใจนัก
...ไม่นาน เสียงเพลงก็ถูกส่งผ่านลำโพง เธอสะดุ้งนิด ๆ ด้วยความตกใจ แล้วหยุดฟังอย่างใจจดใจจ่อ ..."คนรักจากลา ตอนชะตาของพี่ตกต่ำ~ " กระเป๋าแบนแฟนทิ้ง ของเอกราช สุวรรณภูมิ ทำใจเธอห่อเหี่ยว เพราะเมื่อเพลงจบลง แม่และพ่อก็หายลับไปจากสายตา...
...เธอถูกหญิงกลางคนที่แม่พูดคุยด้วย ดึงตัวไปรวมกับคนอื่น ๆ อีกราวยี่สิบคน เข้าแถวเรียงหนึ่งแยกชายหญิง และร้องเพลงแบบที่เธอได้ยินบ่อย ๆ ในวิทยุช่วงเช้า
...เสียงอื้ออึงดังก้องข้างหูเธอ ทุกคนในที่นั้นร้องไห้ และวิ่งวุ่นเรียกหาพ่อแม่ ไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอเอง ...เธอไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรพ่อกับแม่ต้องพาเธอมาที่นี่ แถมยังหายไปไม่บอกกล่าว ทิ้งให้อยู่กับใครก็ไม่รู้ที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ามาเลยสักครั้ง ความคิดในหัวมันมืดดำ ไม่มีอะไรน่าสนุก หากวิ่งเล่นตอนนี้ ทางที่ผ่านก็คงเปียกแฉะด้วยคราบน้ำตา และมีสิ่งเดียวที่ชัดเจน คือเธอเกลียดที่นี่ และอยากกลับบ้าน แค่เท่านั้น...
...ปัจจุบัน ช่วงเวลาวันนั้นก็ยังสร้างความหดหู่ใจให้เธอทุกครั้งที่นึกถึง มันเป็นวันแรกของการเข้าเรียนอนุบาลที่แย่ทางความรู้สึก อาจเพราะเป็นครั้งแรกที่ต้องห่างบ้าน ห่างพ่อ ห่างแม่ มันเลยห่อเหี่ยว และทำให้เกลียดโรงเรียนไปด้วย แต่ถึงอย่างนั้น มันกลับนำเธอให้มาเดินบนเส้นทางที่ต้องพบเจอโรงเรียนเกือบทั้งชีวิต นั่นคืออาชีพครู แม้เพลงกระเป๋าแบนแฟนทิ้งของเอกราช สุวรรณภูมิ หรือบรรยากาศวันแรกของการเรียนจะเป็นเรื่องแย่ ๆ ที่เธอไม่เคยลืม แต่มันก็เป็นพื้นปูความเข้มแข็งให้เธอก้าวต่อเมื่อไกลจากอ้อมอกพ่อและแม่ ..."ไม่ลืมวันแย่ ๆ แต่ไม่ได้จมอยู่อย่างนั้น เก็บไว้เป็นแรงผลักดัน สักวันอาจต้องกลับไปขอบคุณ"

SHARE

Comments

Pimchan
2 years ago
สุดยอดมากเลยค่ะพี่ปลา
Reply
PlaRi
2 years ago
ขอบคุณจ้า^^