My Love in U พบรักที่มหาลัย ตอนที่ 4

ตื่นเต้น...

ผมพูดได้คำเดียวเลยว่าโคตรตื่นเต้น

ไม่ให้ผมตื่นเต้นได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้ผมกำลังยืนพร้อมกับเพื่อนอีก 9 คน ที่ประกวดดาวเดือนเช่นเดียวกับผม เเม้ผมจะรู้ดีว่าจะต้องทำเเบบนี้ เเต่พอมาอยู่ต่อหน้าทุกคนเกือบ 400 คนเเล้ว มันอดที่จะตื่นเต้นเเละประหม่าไม่ได้เลยจริงๆ


เพื่อนๆทุกคนต่างกริ๊ดเเละส่งเสียงเชียร์ให้กับผม เเปลกที่ผมควรจะยิ้มเหมือนที่พี่ๆเขาบอกหนักบอกหนาว่าใหยิ้มกว้างๆ เเต่ผมกลับหน้านิ่งซะงั้น ไม่รู้สิ ผมเป็นคนอย่างนี้อยู่เเล้ว ไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่


เเต่ทันทีที่ผมเดินไปยืนอยู่หน้าไมค์ เเนะนำตัว สายตาของผมก็ดันไปเห็นร่างเล็กที่นั่งเงยหน้าจ้องผมไม่กระพริบตา สีหน้าของมันทำเอาผมยิ้มออก สีหน้าที่ดูอึ้งๆเหมือนไม่เคยเห็น คงตกใจที่ผมเป็นอย่างนี้ เซ็ทผมเเละเเต่งตัวดูดี(ชมตัวเองหน่อย) ผมยิ้มเเละโบกมือให้มันเล็กน้อย นายมันก็ยิ้มกว้างเเละชูมือสองนิ้วให้กับผมเช่นกัน


ไม่ได้เจอกันเเค่สองสามวัน พอเจอกันอีก รู้สึกแปลกๆเเหะ เเถมเจอในสภาพที่ต้องทำตัวดีๆอีก เเม่งไม่ใช่ผมเลย


หลังจากที่เดินเเนะนำตัวทั้ง10คนเรียบร้อยเเล้ว ก็ถึงเวลาตอบคำถาม เอาจริงๆผมเองก็ไม่ได้อยากเป็นเดือนอะไรพวกนี้หรอก มันไม่ค่อยเหมาะกับผมสักเท่าไหร่ ถ้าได้เป็นคงต้องมีงานเยอะเเน่ๆ ซึ่งผมเองอยากอยู่เงียบๆ เเต่โดนจับตัวมาเเข่งเเบบนี้ คงมีคนรู้จักเยอะมากขึ้น
 

ผมฟังเพื่อนคนอื่นๆเขาตอบกัน บางคนตอบค่อนข้างดี ส่วนบางคน ก็ลนจนตอบไม่รู้เรื่อง เหมือนไอ้ ดีเอล เพื่อนอีกคนที่อยู่เก็บตัวซ้อมเดินที่คุยกับผมรู้เรื่องที่สุด มันอยู่สาขาไฟฟ้า หน้าตาหล่อเอาการ เเถมยังสูงกว่าผมเเละขาวกว่า คิ้วเข้มจนผมเรียกมันว่าไอ้ชินจัง ตอนมันตอบมือมันสั่นจนผมเห็นได้ชัด เเล้วยังตอบไม่ค่อยโอเค ตอนมันเดินมายืนข้างๆผม มันเเม่งจะร้องเเล้ว ผมตอบหลังมันเบาๆบอกว่าไม่เป็นไร โอเคเเล้ว ซึ่งไอ้ดีเอลก็ได้เเต่พยักหน้าเบาๆ


ตอนนี้ถึงเวลาผมตอบคำถามเเล้ว...


"เอาล่ะค่ะ น้องกันต์" พี่พราวหันมายิ้มให้ผม ผมเองก็ยิ้มบางๆจนพี่เค้าเขิน เเอบตีไหล่ผมเบาๆ "อย่ายิ้มให้พี่สิ พี่เขินนะ มาที่คำถามดีกว่า"


"คำถามมีอยู่ว่า..."


"น้องคิดยังไงกับการรับน้องหรือระบบโซตัสที่โลกโซเชียลต่างให้คำติชมเเละพูดถึงกันอยู่ มันมีข้อดี หรือข้อเสียยังไงคะ?"


เสียงของเพื่อนๆต่างเงียบ รอฟังคำตอบจากผม คำถามที่เหมือนดาบสองคม หากผมตอบไม่ดี ผมนี่เเหละที่จะตาย ผมยืนนิ่งเล็กน้อยก่อนที่จะยกไมค์ที่อยู่ในมือจ่อปากเเละเริ่มพูด


"การรับน้องมันมีทั้งข้อดีเเละข้อเสียของมันครับ จะดีหรือเสียขึ้นอยู่กับผู้ใช้ครับ" ผมเว้นวรรคเล็กน้อย "ระบบโซตัสที่ผู้คนพูดถึงอาจจะดูโหดเเละมีข้อเสียอยู่เยอะ เเต่มันก็มีข้อดีเช่นกัน ในเรื่องของความสามัคคีเเละการได้เพื่อนใหม่ ให้เราได้รู้จักกันเเละไม่มีความเขินอายในการเจอเพื่อนใหม่ๆ เเละปรับตัวเข้ากับสังคมได้ สำหรับคนใช้ระบบนี้เเบบพอประมาณ หรือไม่โหดจนเกินไป เเต่ถ้าหากคนใช้ระบบนี้ทำเกินไป ก็จะได้รับผลที่ไม่ดีมากนักอย่างที่เราเห็นๆกันอยู่ ขอบคุณครับ"


หลังจากที่ผมตอบเสร็จ เสียงของเพื่อนๆต่างดังเเละกริ๊ดเหมือนไม่เคยกริ๊ดกันมาก่อน ผมยกมือขอบคุณเล็กน้อยก่อนที่จะเดินกลับไปยินที่เดิม ไอ้ดีเอลยกนิ้วให้ผมเเละบอกว่าผมตอบโอเค ผมส่ายหัวเบาๆก่อนที่จะหันหน้ามองตรงไป เห็นไอ้นายมันตบมือไม่หยุดเเละยกนิ้วโป้งให้กับผม

 
ไม่รู้ทำไมผมถึงยิ้มอีกทั้ง เมื่อเห็นมันส่งกำลังใจมาให้เเบบนี้


ไม่รู้ดิ รู้สึกดีมั้ง?


อะไรของกูวะ?


หลังจากนั้น ก็ถึงเวลาประกาศ ผมไม่อยากจะอธิบายเยอะ สรุปนะครับ...


ผม...



ได้...




ที่...




...


(บอกมาสักที!)


โอเคๆ บอกก็ได้ครับ 


ผมได้ที่สองครับผมมมมมมมม


สรุปเเล้ว ผมได้เป็นรองเดือนของปีนี้ ตอนเเรกก็ดีใจครับ เเต่เอาจริงๆก็ไม่ค่อยอยากได้ตำเเหน่งอะไร ไม่อยากทำงาน ผมยืนถ่ายรูปรวมก่อนที่จะเเยกย้ายกันเตรียมจะกลับ เเต่พี่ๆบอกว่าไปร่วมคอนเสิร์ตก่อนที่จะกลับได้ ผมจึงถอดเนคไทเเละเดินไปหาไอ้เตี้ยที่ทำหน้างงๆหน่อย 


คุณเคยเห็นไอ้เตี้ยคนนึงที่ทำท่าอะไรของมันก็ไม่รู้ จะเดินเข้าไปยืนหน้าเวที เเละกลับไม่กล้าเเทรก ผมขำก่อนที่จะเดินไปสะกิดมัน


"มึง"


"กันต์? มาได้ไง?" มันทำหน้าตกใจทันที


"กูประกวดเสร็จเเล้วนี่หว่า ไง กูเท่ไหม?"


"เท่"


"..."


"กันต์เท่มากๆเลย"


"..."

"ที่จริง เราว่า..." นายมันยิ้มเเละขำเบาๆ "กันต์เหมาะที่จะเป็นเดือนมากกว่าดีเอลอีก เเต่ก็นะ ไม่เป็นไร เเค่นี้นายก็ทำได้เเล้ว"

"..."


ผมคงไม่ได้คิดไปเอง


ว่าหนึ่งคะเเนนที่โหวตผมจะมาจากมัน...


ให้ตายดิ


ตอนนี้ผมหุบยิ้มไม่ได้ว่ะ...


ผมต้องเป็นบ้าไปเเล้วเเน่ๆ



(พาร์ท ดีเอล)



ผมตอบคำถามไม่ดี...


ผมได้เเต่คิดในใจ ทำไมกัน ความตื่นเต้นมันทำให้ผมลนจนไม่มีสติ พูดจาไม่รู้เรื่อง ตอบคำถามไม่ตรงประเด็น ทั้งที่คำถามมันง่ายจะตาย 


ผมพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร โอเค ทำดีเเล้ว ไอ้กันต์มันก็ปลอบผมเหมือนกันว่ามึงทำเต็มที่เเล้ว เเต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผมกำลังจะร้องไห้ ผมพยายามกระพริบตารัวๆ พยายามไม่เป็นที่สังเกต เเต่ผมดันไปสบตากับใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างเวทีเละมองมาที่ผม 

เธอเป็นผู้หญิงที่ธรรมดา เเถมยังมีเเก้มเยอะ เธอมองผมอยู่อย่างนั้น คนที่นั่งมีเธอคนเดียวที่สังเกตุเห็นว่าผมกำลังน้ำตาซึม ผมรีบยกมือเช็ดน้ำตาที่ซึม รู้สึกอายที่ขี้เเยต่อหน้าคนอื่น เเต่ผมก็ชะงักเมื่อเห็นเธอยิ้มเเละส่ายหน้าเบาๆเเละขยับปากบอกว่า

ไม่เป็นไรนะ นายทำเต็มที่เเล้ว อย่าขี้เเยดิ
เธอพูดอย่างนั้นพร้อมชูสองนิ้ว เเปลก ทั้งที่เธอเป็นคนที่ไม่ได้สวยมากมาย เเถมยังอวบๆ ไม่เหมือนคนที่ประกวดดาวที่ผอมเพรียว เเต่ผมกลับมองเธอสวย เธอน่ารักมากๆ ผมพยักหน้าเบาๆ เธอทำท่าให้กำลังใจผมก่อนที่จะหันไปสนใจคนอื่นต่อ 


 หลังจากนั้นผมก็ได้เเต่เเอบมองเธอตลอดที่ผมยืนอยู่บนเวที พอเธอคนนั้นจะหันมา ผมรีบหันหน้าหนี ไม่รู้เพราะอะไร ผมรู้สึกดีนะที่เธอปลอบผม จนผมเริ่มที่จะสนใจ เเต่ผมไม่มีความกล้าเลยสักนิด



เธอจะชอบคนที่คิ้วหนาเหมือนชินจังน่ะหรือ?



เฮ้อ...




ผมอยากรู้ชื่อเธอจัง...


สรุปผมก็ได้เป็นเดือน...


กรรมการประกาศผิดรึเปล่าครับ ไอ้กันต์มันตอบดีกว่าผมอีก ทำไมผมถึงได้เป็นเดือนล่ะ เเต่ก็นะ ประกาศไปเเล้ว รับรางวัลไปเเล้วนี่ ผมจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับการตัดสิน เเต่ดูไอ้กันต์มันดูมีความสุขที่ได้เป็นรองเดือนนะผมว่า 

ผมรีบลงจากเวทีพร้อมกับยกมือขอตัวลา อยากพักจะตายอยู่เเล้ว เเต่ผมอยากรู้มากกว่าว่าเธอคนนั้นชื่ออะไร อยู่สาขาไหน เเต่พอผมกลับมาจากที่รถ คอนเสิร์ตก็เริ่มเสียเเล้ว เพื่อนๆเริ่มมันไปกับเสียงเพลง กระโดดเตนไปมาจ เเสงสลับไปมาปวดตาไปหมดจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ผมจึงได้เเต่ถอนหายใจคงหาไม่เจอหรอก


โถ่


เเม้เเต่ชื่อก็ยังไม่รู้เลย...


ผมทำยังไงดีครับ?


SHARE

Comments