ละครชีวิต ความรัก และตัวฉัน
ในวันที่ตกเหว ฉันรู้สึกหว้าเหว่ในจิตใจ จะมีใครเข้าใจไหมถึงความเหนื่อนล้าที่บ่มเพาะขึ้นมาในใจมาแสนนาน ในวันที่ชีวิตกลายมาเป็นละครโศกนาฏกรรม ความผิดหวัง เจ็บปวดจากการถูกทรยศ หักหลังจากคนที่เคยรักมากที่สุด มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวละครที่กำลังเจ็บเจียนตาย ไม่มีใครมาเหลียวแล ใช่ว่าฉันอยากจะได้รับความสงสาร เวทนาจากใคร เพียงแต่หลายๆครั้งความเจ็บปวดทำให้ฉันรู้สึกอ่อนแอ จนอยากจะวิ่งเข้าไปกอดใครคนหนึ่ง คงเป็นสักคนในอุดมคติ ที่ฉันสามารถไว้วางใจได้ว่าจะไม่หันมาเอามีดปักหัวใจฉันอีก 

บางทีชีวิตก็เป็นเสมือนโรงละครที่บทและโครงเรื่องต่างถูกกำหนดมาแล้ว เรามีหน้าที่เพียงกำหนดการแสดงให้ออกมาดีมากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง ที่ฉันมองชีวิตว่าเป็นละคร ก็เพราะว่าหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต เราไม่สามารถกำหนดอะไรได้เลย ไม่ว่าจะเป็น ครอบครัว พิ้นฐานต่างๆ หรือแม้กระทั่งคนบางคนที่เดินเข้ามา และจากไปโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว แต่กระนั้นเราเองก็ไม่ควรจะมองว่าความผิดหวัง หรืออุปสรรคต่างๆ จะทำให้เรากลายเป็นผู้ผ่ายแพ้ไปโดยปริยาย เราเองในฐานะนักแสดงในละครชีวิตจริงก็ยังมีสิทธิเลือกที่จะกำกับการแสดงของตนเอง นั่นก็หมายความว่าแม้ตนเองจะไม่สามารถคาดหวังให้ชีวิตต้องเป็นไปในทางที่ตัวเองฝันไว้เสมอไป แต่เราก็ยังมีอำนาจในการตัดสินใจว่าเราจะจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างไรให้ได้ประสิทธิภาพมากที่สุด ทว่าในโลกแห่งความเป็นจริง เราก็เป็นมนุษย์ มีความรู้สึก จะมาให้ยึดติดแต่หลักการเสมอไปก็อาจจะยาก อย่างน้อยก็สำหรับฉันคนนึงหล่ะ

ย้อนกลับมาที่เรื่องของฉัน ตัวฉันเองคงจะไปบังคับให้เขาเป็นคนดี กลับมารักเราเหมือนเดิมได้ แม้ตอนแรกจะทรมานมากเพียงใด ฉันก็ต้องยอมรับสภาพความเป็นจริงให้ได้ว่า ณ ปัจจุบันนี้ ฉันมีเพียงตัวฉัน เพื่อน และครอบครัวเท่านั้น ซึ่งก็มากเพียงพอแล้วในการที่จะทำให้ฉันสามารถก้าวต่อไปข้างหน้าได้ แม้ทางที่เห็นจะยังมืดมนอยู่ก็ตาม เพราะในที่สุดแล้วบทละครและโครงเรื่องคงจะไม่มีความหมายมากเท่ากับกาลเวลาที่สามารถพลัดพรากทุกสิ่ง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะทำให้เรารู้สึกทุกข์ หรือสุขก็ตาม 

แต่ ณ ตอนนี้คงปฏิเสธไม่ได้ว่าบทบาทที่ฉันกำลังได้รับมันทำให้ฉันรู้สึกราวกับเวลากำลังหยุดนิ่งอยู่กับที่ ฉันก็ได้เพียงแต่รอเวลาให้บาดแผลเยียวยา ความเจ็บปวดจากการถูกคนรักหักหลังคงจะเสริมอรรถรสให้กับละครโศกนาฏกรรมได้ไม่เบา แต่เมื่อกลับเป็นตัวฉันเองที่ต้องได้มาลิ้มลองความรู้สึกนั้นในชีวิตจริง ฉ้นก็ได้แต่พร่ำภาวนาให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ฝันไป เผื่อที่ว่าสักวันหนึ่งจะมีปาฏิหารย์เปลี่ยนบทละครโศกนาฏกรรมของฉันให้กลายมาเป็น fairy tale ในที่สุด….


SHARE
Writer
Merideth_Roma
Writer, dreamer
a restless nomad in a journey called "life"...

Comments