'ถ้าทุกๆคน ต้องลงมือทำเท่ากัน'
'หากว่าทุกๆ คนต้องทำอย่างเท่าเทียมกัน ถึงจะประสบความสำเร็จเหมือนกัน...'

ประโยคที่เข้ามาถามในหัววันนี้ ในระหว่างที่เราทำงานเหนื่อย แต่ก็รู้สึกว่าได้อะไรมากเช่นกัน....
มันยับยั้งความรู้สึกกังวลกับอนาคต เหน็ดเหนื่อยและขี้เกียจกับปัจจุบัน ทั้งยังสมเพชตัวเองอย่างมากกับอดีต....
ความคิดแย่ๆที่หายไป ก็อย่างเช่น ที่เราทำมามันสูญเปล่า เรามันต้องไม่ดีขนาดไหนวะ ถึงไม่มีใครเรียกไปทำงานขนาดนี้ ไปจนถึงวาสนา ฐานะ หน้าตา แม่งมีประโยชน์กับคนมากกว่าความสามารถเหรอวะ.....

'หากว่าทุกๆ คนต้องทำอย่างเท่าเทียมกัน ถึงจะประสบความสำเร็จเหมือนกัน...'

แล้วที่ผ่านมาล่ะ ตัวมึงเองทำอะไรได้เท่าคนที่ประสบความสำเร็จกับชีวิตของพวกเขาในตอนนี้บ้าง.....

ในช่วงเวลาที่พระเอกซีรีย์ดังฝึกซ้อมกีต้าร์ วิ่งแคสละคร ไปเรียนคอร์สการแสดง แต่ก็ต้องเรียนไปด้วย....
มึงตั้งหน้าตั้งตาเตะบอลเป็นจริงเป็นจัง ใส่ใจมากกว่าการเรียนหลายเท่า มึงต่างบอกใครอย่างหยิ่งผยอง ว่าความสำเร็จของมึงมันง่ายเกินไป เบื่อที่จะมีคนมาคาดหวัง....

ในช่วงเวลาที่เพื่อนคนนึงรับงาน ออกไปตามจ็อบต่างๆ ลองทำพาร์ททาม หาตังจริงๆจนเก่ง จนคล่อง สอบนั่นสอบนี่ แต่ก็ยังตั้งใจเรียน....
มึงนอกจากจะหลงตัวเอง ลองไม่อ่านหนังสือไปสอบละ งานการมึงก็ยังขี้เกียจจะไปทำ คิดไปว่าไม่คุ้ม ตัวเองก็ทำงานมาเยอะ ประสบการณ์ก็เจ๋งพอๆกับเขานั่นล่ะ......

ในช่วงเวลาที่เพื่อนสนิทคนนึงตั้งใจเรียนมากๆ ค้นพบทางที่ตัวเองชอบ หางานทำ สร้างคอนเนคชั่น และพยายามเอาเกียรตินิยม.....
มึงเพิ่งกลับมาตั้งใจโชว์พาวในการเรียน ทั้งนี้ก็เพื่อหนีการโดนไทน์ ที่ตอนนั้นหลังพิงฝา ซิ่วไปไหนไม่ได้ เพราะความไม่เอาไหนตอนมัธยม เพิ่งจะตามเพื่อนเมเจอร์เรียน เข้าหาอาจารย์ เรียนรู้กับคำว่ามหาวิทยาลัย ในอีกด้านที่พ่อแม่ส่งตังมาเพื่อมัน....

'หากว่าทุกๆ คนต้องทำอย่างเท่าเทียมกัน ถึงจะประสบความสำเร็จเหมือนกัน...'

แล้วตอนนี้ที่มึงเพิ่งจะยืนรับจ็อบเล็กน้อยแค่นี้นะ มึงจะถามหาความสำเร็จแบบชาวบ้าน โลกมันไม่ยุติธรรมมากเกินไปหรือเปล่า กับคนที่เขาพยายามมาอย่างมากก่อนหน้านั้น....
เวลาที่ผ่านมามึงพยายามไปเท่าไหร่ ประสบการณ์ที่มีจริงๆมีเท่าไหน ทักษะที่มีความรู้ที่มึงชอบ มันทำมาหากินได้ขนาดไหน แล้วโอกาสที่มึงยืนมองมันเฉยๆให้ผ่านไปล่ะ อีกเท่าไหร่....

'หากว่าทุกๆ คนต้องทำอย่างเท่าเทียมกัน ถึงจะประสบความสำเร็จเหมือนกัน...'

ไม่ต้องไปเทียบกับคนที่ต้องสู้มากกว่ามึงหรอก แค่มองเห็นทำบางอย่างที่มึงยังไม่ปัญญาจะทำ แต่ต้องทนรับเงินที่น้อยกว่ามึงนอนเฉยๆ ได้ตังจากพ่อแม่ แค่นั้นก็อายแล้ว...


มึงทำมาเท่าไหร่ แล้วมึงกำลังอยากได้อะไร....
กฎธรรมชาติที่มึงเองเที่ยวสอนใครต่อใคร แต่ตัวมึงเองไม่เคยรุ้สึกจริงๆจังๆจนวันนี้....
กฎที่ว่า 'ต้องลงมือทำ' .....
เบาลงนะ เรื่องที่หลงตัวเองว่าเก่ง ว่าวิเศษ ว่ารู้มาก เปิดใจเรียนรู้และรับฟังให้มากกว่าเดิมมากๆ และต้องมากขึ้นเรื่อยๆ....


SHARE

Comments