ตุ๊กตาตัวตลกไขลาน
ครืด~ ครืด~

หลังเสียงหมุนไขลานสองสามรอบจบลง

ตุ๊กตาตัวตลกขนาดเท่ามนุษย์วัยรุ่นทั่วไปกำลังขยับข้อพับของตัวเองด้วยความตื่นเต้น

แววตาภายใต้หน้ากากแฟนซีกำลังไล่สำรวจร่างกายของตัวเองพลางหมุนซ้ายหมุนขวาหน้ากระจก

เจ้าของตุ๊กตาไขลานยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในผลงานของตัวเอง

....มันได้เกิดขึ้นแล้ว

'ตุ๊กตาไขลานที่ไม่มีวันหยุดเดิน'



หลังจาก 'ไมเคิล' หัวหน้าคณะละครสัตว์สามารถประดิษฐ์ ตุ๊กตาตัวตลกไขลาน สำเร็จ โรงละครของเขาก็มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามามากมายไม่เว้นในแต่ละวันเพื่อดูตุ๊กตาไขลานที่มีชีวิต


ขณะนี้ก็ถึงเวลาอันสมควรแล้ว...ขอท่านผู้ชมพบกับ ' ปิแอร์ '

หลังสิ้นคำของไมเคิล ไฟโรงละครก็ปิดลง
แสงสปอตไลท์หลากสีเคลื่อนตัวสลับกันไปมาก่อนที่จะรวมตัวกันเป็นแสงเดียว ณ กลางโรงละคร

แปะๆๆๆ แปะๆๆๆ

เสียงปรบมือดังกึกก้องทันทีที่ร่างของตัวตลกไขลานปรากฎขึ้น
ปิแอร์โค้งคำนับให้ผู้ชมและเริ่มการแสดงเหมือนกับทุกๆครั้ง

ไม่ว่าจะตีลังกา กระโดดข้ามกองไฟ ไต่เชือก ปั่นจักรยานล้อเดียว

[เขาก็สามารถทำได้หมด]

ทั้งหมดทั้งมวลนี้ทำให้เจ้าของอย่างไมเคิลมีความสุขยิ่งกว่าอะไรดี เตรียมรอนับเงินได้เลย

จนกระทั่ง...โชว์สุดท้ายของปิแอร์เป็นโชว์ที่ปิแอร์จะต้องโยนลูกบอลสิบลูกสลับไปมา

ใบหน้าของปิแอร์ซีดเผือกถึงแม้เขาซ้อมมันหลายรอบแต่เปอร์เซ็นที่ทำพลาดมากกว่าครึ่ง

ปิแอร์เริ่มจากการโยนบอลสามลูกไว้ในมือ
ผ่่่่านไปสัััักพัักผู้ช่วยโยนบอลเข้าไปอีกสองลูกเป็นห้าลูก ซึ่งปิแอร์สามารถรับและโยนสลับไปมาได้ดี
ผู้ชมพากันปรบมือด้วยความตื่นเต้นและพอใจกับการแสดงตรงหน้า

ปิแอร์เริ่มมีกำลังใจขึ้นมาจนกระทั่งผู้ช่วยเพิ่มบอลอีกสามลูก

เขาโยนลูกบอลสลับกันไปมาแปดลูกด้วยความว่องไวหลายเท่าตััว

ผู้ชมปรมมือเสียงดังขึ้นกว่าเดิมแต่แทนที่จะเป็นกำลังใจกลับทำให้เจ้าตัััวตลกเริ่มประหม่า

และเมื่อสายตาของมันมองไปที่เจ้านาย
แววตาของเขาเริ่มสั่นไหว ลูกบอลทั้งแปดเริ่มขยายเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
ตาของปิแอร์ไม่สามารถโฟกัสกับการแสดงได้อีกแล้ว มันพร่ามัวไปหมด


ตุบ!



โรงละครเงียบเหงาขึ้นมาหลังจากผู้ชมออกไปกันหมดเหลือเพียงความผิดหวังของผู้ชม

ไมเคิลมองตุ๊กตาไขลานของเขาด้วยความเกลียดชัง เขาพ่นคำด่าใส่เจ้าตุ๊กตาด้วยความโกรธไม่หยุดหย่อน

"เดินไปจนกว่าฉันจะพอใจ!"

เขาปิดประตูกลไกของเจ้าตัวตลก สั่งให้มันเดินวนไปเป็นวงกลมเรื่อยๆและเรื่อยๆ

เจ้าตุ๊กตาไขลานต้องเดินวนซ้ำแล้วซ้ำเล่่า จนรู้สึกปวดตามข้อต่อแต่ปิแอร์ก็ไม่สามารถหยุดเดินได้เพราะกลไกที่ไมเคิลตั้งไว้

"ผมทำอะไรให้คุณตั้งมากมาย แต่เพราะแค่ความผิดพลาดครั้งเดียว"

หยดน้ำเม็ดโตไหลลอดใต้หน้ากากแฟนซี ความเศร้าโศกที่่ถูกปล่อยออกไปเทียบเท่ากับร่างกายผุพังและสึกกร่อน

สภาพร่างกายที่ขาดการซ่อมแซมตั้งแต่มันถูกสร้างขึ้นมาเริ่มขึ้นสนิมเกรอะกรัง สีที่ถูกทาทับก็ลอกออก

ขาดการดูแล ขาดการเอาใจใส่

ได้รับแค่เพียงคำชมผ่านๆและทิ้งให้อยู่ภายในห้องใต้ดินคนเดียว

มีเพียงเปียโนไม้เก่าๆที่อยู่เคียงข้างมันในห้องใต้ดินแห่งนี้
ปิแอร์เดินไปเรื่อยๆ ขาแขนเริ่มขยับลำบาก สายตาของเขาจับจ้องไปที่เปียโนหลังนั้น

อยากเล่นเหลือเกิน อยากสัมผัสมันเหลือเกิน

วันเวลาที่เขาเอาแต่ซ้อมการแสดงผาดโผนจนมองข้ามความชอบของตัวเอง

ทำเพื่อให้เจ้าของอย่างไมเคิลพูดชมเขาปากเปล่าๆ ผลตอบแทนน้อยนิดที่เขายอมแลกกับสภาพร่างกายอันแสนเปราะบาง

มันไม่คุ้มเอาเสียเลย


กึก กึก กึก

ร่างกายของปิแอร์เริ่มไม่ไหวแต่เขาก็ยังคงเดินต่อไปตามกลไก

ตุบ!

...และแล้วร่างของตุ๊กตาก็หยุดลงตรงหน้าสิ่งที่เขาเฝ้าตามหา

เปียโนไม้เก่าๆ

อยู่ใกล้เพียงปลายนิ้ว แต่ฉันกลับสัมผัสเธอไม่ได้








แปะ แปะ

เสียงปรบมือปริศนาดังขึ้น ภาพเจ้าตุ๊กตาตัวตลกไขลานนั่งแน่นิ่งตรงหน้าเปียโนเก่าๆ ช่างเป็นตอนจบที่น่าประทับใจ


ตุ๊กตาไขลานผู้โง่เขลา '







SHARE
Written in this book
Story from WHITEBEAR
ถ้าหากหมีขาวหยุดเล่นกับเจ้าก้อนสีขาวที่แฝงด้วยความหนาวเย็นและลองแต่งเติมตัวอักษรให้กับมันแทน :)
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments