Y E S
18 : 30 น.

สองชั่วโมงแล้วที่ฉันนั่งรอเธออยู่ตรงนี้ ตั้งแต่ที่พวกเด็กๆเริ่มเล่นวิ่งไล่จับกัน จนตะวันเกือบลับขอบฟ้า

สีส้มที่สาดลงมาจากฟากฟ้าเหมือนตอกย้ำให้ฉันรู้ว่าเธอคงไม่มาแล้ว...ไม่นานนักความมืดก็ปกคลุม ณ ที่สวนสาธารณะแห่งนี้

เฮ้อ...

ฉันลุกขึ้นแบกเป้ไว้ที่ไหล่ข้างขวา หยิบสมุดเล่มหนึ่งที่พกมาไว้ในมือพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ไร้ดวงจันทร์

ดวงดาวกำลังพยายามส่องแสงระยิบระยับโดยมีเมฆคอยเปิดทางให้พวกมันแข่งกันส่องแสงเต็มที่ ฉันถอนหายใจอีกรอบให้กับความโง่ของตัวเอง

...เป็นเวลาหลายวันแล้วที่ฉันรอเธอ

เธอลืมแล้วเหรอคำสัญญาของเรา คำสัญญาที่บอกว่าจะมาร้องเพลงด้วยกัน ที่นี่ และทุกวัน

...ว่าแล้วก็นั่งรอเธอสักแป๊ปดีกว่า


09 : 02 น.

วันนี้โทรทัศน์พิธีกรสาวพูดถึงเธอด้วยล่ะ ดาวดวงใหม่ที่กำลังดังในตอนนี้ เธอร้องเพลงเพราะมากในรายการโปรดที่เธอชอบเปิดให้ฉันดู

ฉันมองเธอผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ในปากยังคงเคี้ยวทาโกะยากิที่เธอชอบ

' ฉันจะมากินทาโกะฝีมือเธอทุกวันเลย! '

เพราะแบบนั้นฉันถึงทำทาโกะยากิทุกวัน

...และมันกลายเป็นอาหารเช้าของฉันทุกวัน


10 : 00 น.

ฉันออกจากบ้านด้วยความตื่นเต้น ใส่ชุดโปรดที่เธอบอกว่ามันเหมาะกับฉัน พร้องกับอัลบั้มใหม่ล่าสุดของเธอ

เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ฉันจะได้เจอเธออีกครั้ง มันทำให้หัวใจเริงระบำไม่หยุด

...

ฉันมาถึงแล้ว! และเห็นเธออยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแค่อีกสามสิบหกคิวเท่านั้นเราก็จะได้เจอกันแล้วนะ ฉันตื่นเต้นมากจนมือสั่นไม่หยุด

....

อีกแปดคิวฉันก็จะอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ฉันอยากถามเธอว่าคิดถึงฉันบ้างไหม เราไม่ได้ร้องเพลงด้วยกันตั้งนาน
ยังจำได้หรือเปล่าเพลงที่เราเคยร่วมร้องด้วยกัน

หลังจากคนข้างหน้าเคลื่อนออกไปก็ถึงตาฉันแล้ว! ฉันยื่นอัลบั้มให้เธอเซ็น เธอมองหน้าฉันด้วยรอยยิ้มที่แปลกไปแต่ฉันก็ยังคงเชื่อ...

เธอแค่รับอัลบั้มในมือไปขีดเขียน มองหน้าฉันด้วยแววตาที่มอบให้กับแฟนคลับทั่วไป ไออุ่นจากมือเธอไม่เหมือนเมื่อก่อน

"จำฉันได้หรือเปล่า"

ฉันถามออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ เธอยักคิ้วด้วยความสงสัยเหมือนคิดอะไรในหัว ฉันเชื่อเธอนะ...

"ผมจำแฟนคลับได้ไม่หมดต้องขอโทษด้วยนะครับ"


...ว่าเธอจะจำฉันได้

ผิดหวัง
ผิดหวัง
ผิดหวัง
ผิดหวัง
ผิดหวัง

ฉันไม่ใช่แฟนคลับนายสักหน่อย...

ฉันไง...ดาวดวงน้อยที่อยู่เคียงข้างนายเสมอ
ฉันไง...คนที่ทำทาโกะยากิได้อร่อยที่สุด
ฉันไง...เมโลดี้ตัวแรกของนาย
ฉันไง...คนที่นายอยากร้องเพลงด้วยกันตลอดไป

ฉันเอง คนที่รักนายมาโดยตลอด

20 : 00 น.

วันนี้ฉันดูข่าวรอบดึกเหมือนทุกครั้งแต่กลับมีข่าวด้านลบของนาย ดาวดวงใหม่กำลังมีปัญหา...

ความโกรธยังคงสุมอก ฉันสะใจเบาๆ สมควรแล้วสำหรับคนทรยศ

"......"

แต่ฉันกลับพึมพำชื่อของเธออย่างแผ่วด้วยความรู้สึกผิดและทวินหาหลังจากโทรทัศน์โชว์รูปในตอนที่เธอร้องเพลงอย่างมีความสุข

'ยังตัดใจไม่ได้แม้จะโกรธมากแค่ไหน'


ปิ้งป้อง~

เสียงกริ่งประตูทำให้ฉันหลุดจากความคิด ใครกันนะที่มาตอนนี้?

"......?"

เหมือนร่างกายถูกสาปด้วยน้ำแข็ง ใบหน้าที่คุ้นชินสวมแมสปิดปาก ขอบตาที่อิดโรยเหมือนอดนอนมาหลายวันและแดงก่ำเหมือนพึ่งร้องไห้มามาดๆ

"ขอเข้้าไปหน่อยได้ไหม"

ฉันได้ยินเสียงเธอที่พูดกับฉันครั้งแรก มันน่าคิดถึงจริงๆนะ เสียงที่ฉันโหยหามาโดยตลอด


เธอนั่งบนโซฟาตัวเก่าที่มีความทรงจำของเราสองคนมากมาย ฉันชงโกโก้ร้อนให้กับเธอ หยิบหมอนใบหนึ่งไว้บนตักและนั่งลงข้างๆเธอ

"ลืมเราแล้วไม่ใช่เหรอ"

ฉันพูดกึ่งประชด แววตาของเธอวูบไหวนิดนึงด้วยความผิดที่ยังคงติดตัว

"เรา...ตอนนั้นเราแกล้งว่าลืมเธอ"

"ทำไม?"

มือทั้งสองเริ่มสั่นด้วยความน้อยใจ

"เราต้องเลือกระหว่างร้องเพลงบนเวทีกับ..."

"...ร้องเพลงกับเธอ"

นายเลือกเวทีงั้นสินะ?

กลั้นเอาไว้เจ้าน้ำตา เขาไม่สมควรที่จะได้เห็นมันหรอก

ฉันตัดสินใจลุกขึ้นไปหยิบสมุดที่เตรียมไว้ให้กับเธอเมื่อหลายวันก่อนแต่เธอไม่มาสักทีจนตะวันลับขอบฟ้า

เธอรับไปเปิดมันออกทีละหน้า ทีละหน้า จนถึงหน้ากลางน้ำตาของเธอก็ไหลรินลงมาด้วยความเจ็บปวด

"จำได้้ด้วยเหรอ..."

อื้อ...
ก็จำได้น่ะสิ

เธออยากได้รูปท้องฟ้าในทุกๆวันไม่ใช่เหรอ

ร้องไห้ทำไมล่ะ? ฉันสิต้องร้องไห้ ฉันสิต้องเป็นคนที่เสียใจ ฉันสิที่เจ็บปวดน่ะ ไม่ใช่นาย!

"เวทีกับเรา นายเลือกอะไร?"

ฉันกลั้นใจถามออกไป แววตาของเธอวูบไหวอีกครั้งพลางก้มมองรูปในสมุดเล่มนั้น

"เราไม่เลือกเวที"


"แล้วนายเลือกอะไร"



เธอตอบอ้อมๆแบบนี้มันก็ไม่ชัดเจนเสียที!


เลือกเราใช่ไหม

เงียบอีกแล้ว ลังเลอีกแล้ว เธอเป็นแบบนี้เสียทุกที

มันยากนักหรือไงที่จะพูดคำนั้น...

...แค่พียงเธอจำความรู้สึกในตอนที่เราร้องเพลงด้วยกัน
...แค่เพียงเธอจำความรู้สึกในวันที่เธอคิดถึงฉัน
...แค่เพียงเธอจำความรู้สึกในเวลาที่เราทำร่วมกัน

แค่เพียงเธอตอบว่า ใช่ ฉันเลือกเธอ

มันยากนักเหรอ?

กับคำว่า ใช่ ฉันเลือกเธอ ฉันอยากร้องเพลงกับเธออีกครั้ง...






เธอไปแล้ว...

ฉันปล่อยให้เธอไป ขับไสไล่ส่งเธอให้พบเจอกับปัญหาที่รอเธออยู่ข้างหน้า

สายฝนกำลังเทลงมาจากฟากฟ้า เมฆก้อนใหญ่บดบังดวงดาวที่กำลังส่องแสง

หากแต่มีดาวดวงนึงที่เธอบอกว่ามันเป็นตัวแทนของฉันกำลังทำหน้าที่ส่องแสงแค่เพียงดวงเดียว

ฉันเสียใจ เสียใจที่ไม่มีดาวอีกดวงอยู่เคียงข้าง

...ฉันจึงร้องไห้ออกมา



"...................."

ฉันร้องเพลงโปรดของเธอกับฉันอีกครั้งโดยมีมุมห้องโอบตัวฉันไว้คลายความเศร้า

ฉันร้องไปเรื่อยๆจยเสียงสั่นเครือ ความจุกที่ลำคอทำให้ฉันร้องเพลงอย่างยากลำบากแต่ก็ยังคงร้องต่อไป

"......"

หลังจากบทเพลงจบลง ฉันพึมพำชื่อของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดถึงวันวานที่เรานั่งเล่นที่สวนสาธารณะและประสานเสียงเข้าด้วยกัน

ถ้าคำว่า ใช่ มันยากสำหรับเธอ คำคำนี้ก็ยากสำหรับฉันเหมือนกัน...


ฉันรักเธอ

SHARE
Written in this book
Story from WHITEBEAR
ถ้าหากหมีขาวหยุดเล่นกับเจ้าก้อนสีขาวที่แฝงด้วยความหนาวเย็นและลองแต่งเติมตัวอักษรให้กับมันแทน :)
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments