ความกลัวระหว่าง 63.4 กิโลเมตร
ใช่ มันไม่ใช่ระยะห่างที่เยอะเลย
แทบจะไม่ใช่ long distance relationship ด้วยซ้ำ แต่เธอกลับทรมาณเมื่อห่างกัน


อาจเป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอใช้เวลาอยู่กับเขาเเทบจะทุกวัน ไปเที่ยว ดูหนัง กินข้าว เดินเที่ยวเล่น บางครั้งไม่มีอะไรจะทำ แต่เพราะเเค่อยากมาเจอหน้ากันเฉยๆเท่านี้ก็เป็นเหตุผลที่มากพอเเล้ว


เธอไม่เคยมีคนรักที่อยู่ใกล้ๆ เเต่คนนี้นับว่าเป็นคนที่ใกล้ที่สุด แต่เธอก็ต้องกลับมาเรียนอีกจังหวัดหนึ่งตอนเปิดเทอม จะเจอกันก็เเค่ตอนกลับไปที่บ้านเท่านั้น สุดท้ายก็วนลูปเดิม เฝ้าคอยเวลาที่จะเจอกัน



มันค่อนข้างยากนะ ที่จะปรับตัว คนสองคนอยู่ด้วยกันเเทบจะทุกวัน ได้เจอกันทุกเย็น นับเวลาตั้งเเต่ตื่นนอนไปอีก 8 ชั่วโมงกว่าจะได้เจอ เเละไม่นานก็เปลี่ยนจากชั่วโมงเป็นวัน เหมือนเป็นบททดสอบระหว่างเธอและเขา



เป็นธรรมดาที่ทุกคนกลัวการเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะเธอ ไม่ว่าเธอจะเจอบทเรียนที่หนักขนาดไหน แต่เหมือนเธอจะไม่เคยตั้งรับมันได้ทันเลย เเม้เธอจะบอกตัวเองบ่อยๆว่าอย่าคาดหวังอะไรมาก ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนเเปลงได้เสมอ




เเต่พอวันนั้นมาถึงทีไร เธอก็เสียใจอยู่ดี เหมือนเป็นคลื่นลูกใหญ่เข้ามากระทบชายฝั่ง โดยที่กวาดล้างเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าไป โดยที่ไม่มีสัญญาณเตือน



เธอเชื่อใจเขานะ พวกเขาเชื่อใจกันเเละกันอยู่ประมาณหนึ่ง แต่เห็นคนที่ยังกลัวอยู่ยังคงเป็นเธอ เหตุการณ์เก่าๆที่มันเกิดขึ้นกับเธอโดยที่เธอไม่คาดคิดมาก่อนเหมือนเป็นโซ่ตรวนเธอไว้ให้ติดอยู่กับความกลัว



ยิ่งรู้สึกรักมากเท่าไหร่ คนเราก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น กลัวว่าจะเสียเขาไปอีกคน เธอไม่อยากเสียเขาไปอีกเเล้ว ในชีวิตเธอจะต้องเสียคนที่ผูกพันด้วยอีกกี่คนกันถึงจะพอใจ


จริงอยู่ที่ระยะทางมักไม่มีผลกับความรัก เธอเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาได้ เธอเชื่อใจเขา เเต่เธอไม่เชื่อใจคนอื่นซักเท่าไหร่นัก เเต่อย่างว่า ถ้าคนที่เธอรักไม่ไปข้องเกี่ยว อะไรมันก็ไม่สำคัญแล้ว



แต่บางครั้งเธอก็แอบน้อยใจนะ เธออยากจะเล่าอะไรให้เขาฟัง อยากมีคนให้รับฟัง แต่เขากลับไม่มีเวลาว่าง แต่เธอก็พยายามเข้าใจในจุดนั้น เพราะอีกเดี๋ยวเธอก็คงไม่ว่างเหมือนกัน



เเต่เเล้วยังไงล่ะ คนที่คุยกันตอนว่างกับคนที่หาเวลาว่างมาคุยมันก็เเตกต่างกันอยู่ดีไม่ใช่หรอ




นั่นไง


เธอกำลังงี่เง่่า

 



บ้าเอ๊ย เธอไม่ชอบเอาซะเลย มันเหมือนภาพเก่าย้อนมาฉายซ้ำ ตอนที่เธอกำลังงี่เง่าใส่ใครคนหนึ่ง เเละเรียกร้องมากขึ้น เพราะเธอกำลังเริ่มรักเขาเเละเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เธอคิดว่าเธอคงคิดมากไป ใช่ เธอปลอบใจตัวเองแบบนั้น


เเต่สุดท้ายมันไม่ใช่ เธอไม่ได้คิดมาก มันเป็นเซนส์ของผู้หญิงที่สัมผัสได้ว่าใครเปลี่ยนไป เเละใครยังเหมือนเดิม


เเน่นอนว่าเขาเปลี่ยนไปเเละเธอโดนบอกเลิกในอีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมา


บางครั้งมันก็มีสัญญาณเตือน แต่คนเราก็เลือกที่จะหลอกว่าตัวเองคิดมากเอาไว้ก่อน เพราะยังไม่อยากยอมรับความจริงในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เเละเธอกำลังกลัว เพราะเธอรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าเขากำลังเปลี่ยนไป เเละเธอเริ่มที่จะงี่เง่าเเละเรียกร้องมากขึ้น เธอกลัว



กลัวว่ามันจะจบลงแบบเดิม



แต่ครั้งนี้เธอไม่ขออะไรเลย นอกจากขอให้สิ่งที่เธอคิดเป็นเพียงเเค่ความคิดมากเเละฟุ้งซ่านที่เธอสร้างขึ้น ขออย่าให้มันเป็นความรู้สึกที่เป็นสัญญาณเตือนถึงการเปลี่ยนเเปลงของคนอีกคน เเม้เขาจะพึ่งบอกรักเธอเมื่อคืนก็ตาม เเต่จากสิ่งที่เธอเจอมามันก็ทำให้เธอยังกลัว





ขอร้อง


หวังว่าเขาจะไม่ใจร้ายใส่เธออีกคนนะ




SHARE
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร

Comments