ฉันจะ(ไม่)ฝันถึงเธอ
เมื่อคืนฉันฝัน และรู้ตัวดีเสียด้วยว่าฝัน 

ทำไมถึงรู้ได้น่ะเหรอ เพราะฝันนั่นดีแสนดี อบอุ่น อ่อนหวาน จนเก็บมาหวามใจ และที่สำคัญ...

ในฝันนั้นเธอกอดฉันเหมือนทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน 

ตั้งแต่เห็นเธอนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเดิมในสวนสาธารณะประจำของเรา ฉันก็รู้ตัวแล้วว่านี่ไม่ใช่ความจริง ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะกลับมาอยู่ตรงนี้ พอๆกับที่ไม่มีเหตุผลอะไร ที่เธอจะโบกมือให้ฉัน และเอ่ยชมว่าวันนี้ใส่เสื้อตัวที่เธอชอบมาด้วยเหรอ

ในฝัน ฉันก้มมองตัวเอง อ้อ ใช่ ฉันใส่เดรสสีเหลืองยาวเท่าเข่า ที่มีโบว์อันเล็กอยู่ที่หลัง เธอชอบเสื้อตัวนี้จนชมฉันทุกครั้งที่ใส่มาเจอกัน ทำให้ฉันที่อยากใส่กางเกงมากกว่าอดไม่ได้ที่จะใส่มาขอคำชมจากเธอ

ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างเธอ แปลกชะมัด ฉันได้กลิ่นเธอในฝันบ้าๆนี่ด้วย กลิ่นหอมลึกๆเหมือนดอกไม้อบ กลิ่นผ้าสะอาดๆ กลิ่นสดชื่นของยาสีฟันที่เธอใช้ คนเราได้กลิ่นในฝันมั้ยนะ หรือมันเป็นแค่ความทรงจำของฉันเพียงคนเดียว 

เธอจับมือฉันมาพลิกเล่น ถามเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างส่งการบ้านหรือยัง เดี๋ยวไปกินขนมกันไหม หรือจะกินข้าวหมูกรอบร้านหน้าห้างที่ฉันชอบดีไหม เหมือนนี่เป็นนัดประจำของเราในสุดสัปดาห์ ไม่ใช่การห่างจากกันเนิ่นนานเหมือนที่เป็นอยู่จริง 

ฉันรู้ตัวดีว่าฝัน แต่ฉันไม่อยากตื่นเลย 

ฉันจับมือเธอบีบแน่นขึ้น บอกเธอว่าไม่อยากไปไหน อยากเดินเล่นในสวนนี้กับเธอได้ไหม เธอหัวเราะแล้วว่าเอาสิ เดินเล่นกันก็ดี ฉันนี่ชอบเดินจริงๆ 

เราเดินไปด้วยกันไกลโข ผ่านสระน้ำ ผ่านน้ำพุ ผ่านลานออกกำลังกาย ผ่านสนามเด็กเล่น ผ่านที่ที่เราเคยนั่งเล่นกัน 

ผ่านอัฒจรรย์ที่เธอจูบฉันครั้งแรก 

และในฝัน เธอจูบฉันอีกครั้งหนึ่ง

ในฝัน ฉันใจเต้นจนเจ็บอก ไม่รู้เพราะโหยหาเธอ คิดถึงเธอ หรือเจ็บปวดกับสิ่งที่รู้แน่แก่ใจว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นจริง 

เราเดินจนครบรอบสวนสาธารณะกว้างใหญ่นั่น จนมาถึงประตูทางออกฝั่งโรงเรียนที่เราใช้ประจำ เธอถามว่าฉันอยากกลับเลยไหม.. ฉันส่ายหน้า ไม่อยากกลับ แต่รู้ว่าตอนนี้ต้องกลับแล้ว 

เธอยิ้ม แล้วลูบหัวฉัน บอกว่านั่นสินะ ก็เย็นแล้ว อย่าทำหน้าหมาหงอยแบบนั้น พรุ่งนี้วันจันทร์ก็เจอกันแล้ว

เราลากันตรงนั้น ที่ประตูสวนสาธารณะเดิมที่เราใช้ประจำ ฉันเลี้ยวซ้าย เธอเลี้ยวขวา 

และเมื่อหันกลับมา ก็ไม่มีเธออีกต่อไป

ไม่มีพรุ่งนี้ ไม่มีวันจันทร์ เราจะไม่ได้เจอกัน เราจะไม่มีวันได้กอดกันอีก เราไม่แม้แต่จะมองหน้ากันได้อีกในโลกจริงที่ฉันต้องตื่นไปเจอ


...

ฉันตื่นขึ้นมากับคราบน้ำตาเต็มหน้า ขี้ตาเกาะเพราะน้ำตาไหลตอนนอนจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น 

ลุกสะโหลสะเหลไปล้างหน้า นาฬิกาบอกว่าหกโมงกว่าแล้ว ข้อความจากคนปัจจุบันของฉันส่งมาอรุณสวัสดิ์ทำให้ฉันยิ้มออกมาได้ 

...

ฉันว่าเมื่อคืนฉันฝันดี 

แต่จะให้ดี 

จากนี้ ฉันจะไม่ฝันถึงเธออีก คงจะดีที่สุดแล้วล่ะนะ


SHARE
Written in this book
Miserable story of love
Writer
Chaifhong
Bear
คนเขียนเรื่องสั้นด้วยภาษาเฉิ่มๆ

Comments