(กลัว)ความสูง
กลัวความสูง

ก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองกลัวความสูงเวลาขึ้นไปยืนชมวิวบนที่สูงๆก็ไม่เคยรู้สึกกลัว

แต่ก็มารู้ตัวตอนที่ถือบัตรปีนผา แล้วก็กำลังถูกสวมอุปกรณ์

สิ่งที่เขาอธิบายมาคือแทบไม่เข้าหูเลย เมื่อยืนมองหน้าผาที่ต้องปีนขึ้นไป

"ไม่ปีนได้ไหม"

"ซื้อตั๋วมาแล้วปีนๆขึ้นไปเถอะน่าแปปเดียว"

คำตอบจากแม่ยิ่งทำให้ฉันกำเชือกแน่นกว่าเดิม

เมื่อรู้ว่าไม่มีทางเลือกก็มัดผมตามคำแนะนำแล้วก็เริ่มปีนขึ้นบันไดไป

เมื่อใกล้ถึงยอดแล้วต้องโรยตัวลงมามือที่กำบันไดเไว้มันกลับไม่ยอมปล่อย

"ลงทางเดิมได้มั้ยคะ"

"ลงยากนะน้อง โรยลงไปแหละแปปเดียว"

สุดท้ายก็กลั้นใจปล่อยเชือกแล้วโรยลงมาทีละนิด

มันไม่เท่เหมือนในหนังสักนิดที่สามารถถีบแล้วลงมาได้อย่างสวยงาม

สำหรับเราคือเหมือนร่มชูชีพค่อยๆลงสู่พื้นมากกว่า

แต่พอลงมาได้ครึ่งทาง...

ผมที่มัดไว้ดันหลุดและเข้าไปติดอยู่ในรอก

ทำให้ต้องจับเชือกไว้ไม่งั้นมันจะหมุนจนผมเราขาดไปทั้งกระจุกใหญ่เลย

กว่าจะลงมาได้

ทีมงาน2คนต้องปีนมาแงะเราลงไป

การติดอยู่บนความสูงที่มีผมกระจุกใหญ่ติดอยู่ในรอกนั่นคือจุดเริ่มต้นของการกลัวความสูงเลยก็ว่าได้

แล้ววันนี้ก็ต้องมาทำงานบนความสูงราว 2 เมตร
แน่นอนว่ามันไม่สูงมาก

แต่การยืนบนบันไดที่ไม่มีใครจับนี่มันน่ากลัวจนขาสั่นไปหมด

ลงมาแล้วก็ต้องขึ้นไปใหม่หลาย 10 ครั้ง

เพราะต้องตกแต่งร้านเค้กใหม่

โดยต้องเอาสายไฟขึ้นไปล็อคกับคานเหล็กทั้งเส้น

แล้วก็ต้องใส่หลอดไฟกับโคมที่ละจุด

แถมพื้นที่ไม่สม่ำเสมอจนบันไดแอบโคลง

แต่ก็ต้องกลั้นใจทุกครั้งที่ปีนขึ้นไป

เพราะมันเป็นงาน...

ขึ้นไปแต่ละครั้งก็พยายามรีบติดให้เสร็จ และทำให้ดีที่สุด

เพราะจะได้ไม่ต้องขึ้นไปซ่อม หรือแก้ไขอะไรอีก

ทำไปทำมาก็คิดในใจว่านี่คือการทรมาน หรือพยายามให้ตัวเองเลิกกลัวเสียที

แต่สุดท้ายพอได้เห็นโคมราว 20 กว่าลูกห้อยลงมาอย่างสวยงาม ก็รู้สึกภูมิใจเล็กๆ
.
.
.
.
แต่ถ้าไม่จำเป็น...ก็ไม่อยากขึ้นไปอีก
SHARE
Written in this book
วันๆหนึ่งที่ผ่านไป
ประสบการณ์ชีวิต เรื่องเล่า เหตุการณ์ที่ได้เจอในแต่ละวัน แต่ละคนก็ต่างกันไป บางทีมันอาจสร้างแรงบันดาลใจให้ใครอีกมากมาย
Writer
DifficultToWriteName
Designer
นามปากกา : ชื่อเขียนยาก

Comments