วาฬที่จมน้ำ
ฉันเคยมีความฝันว่าอยากลอยคออยู่กลางมหาสมุทรโอบล้อมด้วยน้ำทะเลสีฟ้า มีเพียงความเย็นยะเยือกเท่านั้นที่ฉันสามารถรับรู้ได้

พูดถึงทะเลฉันก็นึกถึงสัตว์ชนิดหนึ่ง รูปร่างใหญ่มหึมาที่เผลอกินพิน็อคคิโอกับคุณลุงเข้าไป

" วาฬ "

เขาว่ากันว่าวาฬสีน้ำเงิน คือ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดใหญ่ที่สุด

แล้วคุณรู้ไหมว่าวาฬตัวไหนเป็นวาฬที่โดดเดี่ยวมากที่สุด?

ฉันเคยเปิดเว็บไซต์และเจอเรื่องราวเกี่ยวกับมันโดยบังเอิญแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจมันมากนักหรอกนะ

จนกระทั่งกาลเวลาผ่านไปทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มบิดเบื้อนจากความสวยงามในชีวิตวัยเด็ก หมุนเวียนให้ฉันเจอกับบทเพลงที่เล่าเกี่ยวกับวาฬตัวนั้นอีกครั้ง

วาฬสีน้ำเงินได้อาบไหลแก้มทั้งสองข้างหลังจากฟังไปได้ 3 นาทีกับอีก 1 วินาที

เป็นการร้องไห้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาในชีวิต 

ฉันพึ่งรู้ว่าตัวเองแอบซ่อนวาฬสีน้ำเงินไว้มากแค่ไหน มันทำให้ฉันได้ตั้งคำถามกับตัวเอง...

คนเราจะซ่อนวาฬสีน้ำเงินได้กี่ตัวกันนะ?



......
...
...

คุณยังจำคำถามก่อนหน้านี้ได้หรือเปล่า

'วาฬตัวไหนเป็นวาฬที่โดดเดี่ยวมากที่สุดในโลก?'

Whalien 52

เพราะความถี่ในการสื่อสารที่แตกต่างจากวาฬตัวอื่นทำให้มันต้องแหวกว่ายกลางมหาสมุทรด้วยความโดดเดี่ยว

ไม่มีใครเข้าใจมันได้แม้จะส่งเสียงเรียกร้องเพียงใด

เหมืิอนกับตัวฉันที่ค่อยๆจมในมหาสมุทร มหาสมุทรที่โอบล้อมด้วยคำพูดและคำโกหกที่ฉุดฉันให้ลงไปในความมืดมิด

แม้จะขยับปากหรือพูดอย่างไหร่ก็ไม่มีใครได้ยิน นอกจากฟองอากาศที่ค่อยๆเลือนหายไปตามกาลเวลา

ฉันถูกฉุดลงไปจนไม่สามารถว่ายเหนือพ้นน้ำได้อีกแล้ว ได้แต่ปล่อยตัวเองให้จมลงไปเรื่อยๆ

แต่พอนึกถึงเรื่องที่เคยอ่านมา...วาฬผู้แสนโดดเดี่ยวทำให้ฉันเริ่มแหวกว่ายหามัน

แต่ก็ไม่มีเลยสักตัว...

ฉันลองว่ายเข้าไปในความมืดมิด ส่งเสียงร้องให้ดังที่สุด แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ

ฉันหยุดว่าย วาฬสีน้ำเงินได้ไหลหลอมรวมกับน้ำทะเลและจางหายไป แม้จะเจอวาฬเหมือนกันแต่ความถี่ที่แตกต่างกัน ไม่สามารถจะสื่อสารกันได้

มันทำให้ฉันเหงากว่าเดิมเสียอีก


'เจ้าวาฬที่แสนโดดเดี่ยวพยายามส่งเสียงเรียกให้ใครสักคนได้ยิน...'

'ขับกล่อมบทเพลงที่ไม่มีใครตอบกลับมา...'

'...วันพรุ่งนี้จะมีใครได้ยินมันหรือเปล่านะ?'


" No more "

บทเพลงนั้นได้ตอกย้ำฉันอีกครั้ง วาฬสีน้ำเงินโอบล้อมรอบตัวฉันไว้มีเพียงแค่ฉันที่มองเห็นมันแต่คนอื่นคงเห็นเป็นเพียงน้ำทะเลที่ห่อหุ้มตัวฉันไว้

ฉันเอื้อมมือออกไปอีกครั้งพยายามคว้าบางสิ่งแต่เมื่อแบมือออกมากลับว่างเปล่า

คงไม่มีสินะ คนที่มีความถี่เดียวกับฉัน



ว่าแล้วฉันก็กอดตัวเองเพื่อปกป้องจากความหนาวเย็นของน้ำทะเล ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดทำให้ฉันได้รับรู้

วาฬ 52 เฮิร์ต อยู่ข้างๆฉันมาโดยตลอด


ฉันไม่ได้ต้องการวาฬ 52 เฮิร์ตอีกตัว ฉันเพียงแค่อยากเจอวาฬ 52 เฮิร์ตสักตัว...

และตอนนี้ฉันเจอแล้ววาฬผู้โดดเดี่ยวที่สามารถเข้าใจฉันได้

ก็คือตัวฉันเอง


ขอเพียงแค่แหวกว่ายและส่งเสียงร้องไปเรื่อยๆ แม้จะถูกน้ำทะเลอันหนาวเหน็บต้องตัวจนอ่อนล้า ขอเพียงแค่กอดตัวเองไว้...ให้ครีบทั้งสองข้างของวาฬ 52 เฮิร์ตตัวนี้โอบอุ้มและมอบความอบอุ่น


จนกว่าจะมีใครสักคนได้ยินก็เพียงพอแล้ว

และถึงแม้จะไม่มีใครสามารถหาฉันเจอได้ก็ยังมีข้อดีอยู่นะ...

ความโดดเดี่ยวทำให้ฉันสามารถปล่อยวาฬสีน้ำเงินมากเท่าไหร่ก็ได้ :)


SHARE
Written in this book
Lonely Whale
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments

minna
2 years ago
เราก็เป็นคนที่เคยอ่านเรื่องวาฬนี้แบบผ่าน ๆ จนกระทั่งได้มาฟังเพลง Whalien52 ของบังทัน ทั้งทำนองทั้งความหมายทำให้รู้สึกถึงทั้งชีวิตของวาฬ และชีวิตของตัวเราเอง ไม่รู้ว่าจะเป็นเพลงเดียวกันรึเปล่านะ : )
Reply
Tofuu_Bear
2 years ago
ใช่แล้วค่า55 เป็นเพลงที่บีบใจมากๆยิ่งตอนท่อนno moreมีสะอึก;---;
PLAWHAL
2 years ago
 เพื่อนมหาลัยเคยส่งเพลงนี้มาให้เหมือนกัน ฟังแล้วน้ำตาไหลเลย

Reply
JeansMT_SUT
2 years ago
อ่านแล้วอินจัง ไม่ทราบว่าเคยดูหนังสั้นเรื่อง 52Hz รึเปล่าครับ หนังภาพสวยคอนเซปต์คล้ายๆเรื่องนี้เลย
Reply
Tofuu_Bear
2 years ago
ไม่เคยดูเลยค่า ว่างๆต้องหาดูบ้างแล้ว
JeansMT_SUT
2 years ago
https://vimeo.com/204191216