ส- ุ-ล-า
ฉันไม่รู้ว่าจะทิ้งทวนคำพูดสุดท้ายอย่างไรให้ผู้คนเหล่านั้นยังคิดถึงฉันอยู่ ความรู้สึกที่มันเดินทางในวังวนนี้มันช่างยาวนาน นานมากพอที่ฉันควรจะหยุดมัน ฉันอยากจะหันหลังให้กับสิ่งเหล่านี้ 

ตลอด10 ปีมานี้ ฉันใช้ชีวิตสนุกสนานไม่สนใจใยดีสิ่งใด ฉันเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เล่นการพนัน ไม่ดูดบุหรี่ ไม่เล่นเกมส์ ไม่ติดอะไรทั้งสิ้น สิ่งที่ฉันเริ่มทำมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียนมอหนึ่ง ฉันเป็นคนชอบดื่ม เป็นนักดื่มตัวยงเลยก็ว่าได้ 

ฉันชอบดื่มแล้วฟังเพลง เพลงที่ฟังก็ต่างจากเพลงปกติดนิดหนึ่ง ฉันฟังเพลงนอกกระแส ฉันรักสนุกเป็นชีวิตสุขนิยมในตอนนั้น จนถึงตอนที่เรียนมหาลัย ดื่มทุกวัน ค่าเหล้ากับค่าเรียน ครึ่งต่อครึ่งก็ว่าได้ 

ฉันใช้ชีวิตตามความสุขของตัวเองมาตลอดจนจบมหาลัยจนฉันเข้าทำงาน เพื่อนๆที่จบมาก็ต่างใช้ชีวิตกันแบบเดิมๆแรกๆฉันเองก็เป็นแบบนั้น แต่ความรู้สึกตอนนี้มันเปลี่ยนไป ฉันเริ่มเสียดายเงินที่หามาได้ กว่าฉันจะได้เงินมาใช้ ฉันเหนื่อย ฉันเพลียร่าง ฉันไม่ได้เป็นคน เท่ๆ คลูๆ อย่างที่ใครเขาที่วันหยุดต้องไปที่นู้นเช็คอินนี้ ฉันเป็นคนแต่งตัวธรรมดา อยู่แบบคนสามัญชนทั่วไปพึงกระทำ วันหยุดฉันนอน นอนทั้งวัน 

ตอนนี้ฉันทำงานแทบทุกวัน เหนื่อยก็จริง แต่ก็สนุกไปอีกมิติหนึ่ง ในขณะที่เห็นเพื่อนหลายคนบ่นว่างานหนัก งานน่าเบื่อ เบื่อเจ้านาย ฉันอาจเป็นคนที่โชคดีที่ไม่เจออะไรแบบนั้น 

เช้าวันนี้ซึ่งเป็นเช้าวันศุกร์ ฉันตื่นขึ้นมาเจอไลน์เพื่อนเจ้าประจำ "กินเบียร์ไหมวันนี้" ข้อความเดิมๆ ที่ทักมาหาผมทุกวันศุกร์ เพื่อนมันไม่ผิดหรอก มันคงชินที่ปกติทุกครั้งที่ชวน ฉันจะต้องออกไป แต่ตั้งแต่ทำงานมาฉันไม่ออกไปพบใครเลย วันหยุดฉันเพียงอยากนอนอยู่เฉยๆ ดูทีวีโง่ ฟังเพลง กินของอร่อย วันหยุดของฉันอยากทำแค่นั้นจริงๆ 

ฉันไม่ได้อยากดื่มทุกวันศุกร์อย่างเช่นเมื่อก่อนแล้ว ฉันไม่อยากตื่นเช้ามาทรมานกับอาการปวดหัวหลังการดื่ม มันทำให้ฉันไม่ได้พักผ่อนอย่างที่หวังจริงๆ 

ฉันขอพักเรื่องดื่มไว้ก่อนจะดีกว่า ถ้าให้เลิกขาดคงไม่ได้ ฉันคงต้องกินบ้างเพื่อเข้าสังคม 

ฉันยังรักสนุกอยู่บางเวลา 
SHARE

Comments