เพราะหัวใจมันไม่เคยชินชา
บ่อยครั้งที่เราต้องเผชิญกับเรื่องราวต่างๆที่กระทบต่อจิตใจ ไม่ว่าจะเป็นคำพูด หรือการกระทำของคนรอบๆข้าง
และบ่อยครั้งอีกเช่นกัน ที่เราพยายามที่จะเก็บความรู้สึกแย่ๆมันเอาไว้ เก็บมันลงไปให้ลึกที่สุดไปสู่ก้นบึ้งของหัวใจ เพียงเพราะคิดว่า เดี๋ยวเราก็ลืมเอง เดี๋ยวเราก็ดีขึ้นเอง เดี๋ยวความรู้สึดก็กลับมาเป็นปกติเอง ...
หารู้ไม่ว่าความรู้สึกเหล่านั้นมันไม่ได้หายไปไหน มันยังอยู่ และยังคงสะสมต่อไปเรื่อยๆ จนมาถึงจุดๆหนึ่ง ที่กล่องใบนั้นมันเต็มไปด้วยอะไรก็ไม่รู้ที่มันแย่ๆ เน่าๆ และมันก็รับไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มันจะล้นออกมา ตามความรุนแรงของอารมณ์ของเจ้าตัวมันเอง ... 
บางครั้งมันจะกัดกินหัวใจของคนๆนึงไปเลย กลายเป็นหัวใจที่ว่างเปล่าและเยือกเย็น จนในที่สุดกำแพงที่แข็งกระด้างจะปกคลุมหัวใจดวงนี้...
เคยห้ามตัวเองว่าอย่าร้องไห้น่ะ ห้ามไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งที่เราอยากร้องไห้มากๆ แต่เราจะรู้สึกว่ามันไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา แม้เรื่องราวที่เจอจะเจ็บปวด แต่มันเหือดแห้งจนแทบปวดตา และสุดท้ายทุกอย่างก็จะนำไปสู่การมีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ เพียงเพราะร่างกายมันชินไปเอง แต่หัวใจมันไม่เคยชินเหมือนร่างกาย...
SHARE

Comments