บทที่ 5  พญาอินทรีย์สีรุ้ง
ชุดระเบียบทางการ ต่อให้วัยใส ใส่แล้วก็เหมือนครูในหัวเจมส์


นี่เชื่อมั้ยคะ  ตลอดที่เดินไปโรงยิมเนี่ย สังเกตเห็นชะนีใส่ชุดทางการแล้วไม่ไหวจริงๆ ค่ะ
น้อยรายที่จะรอด ไม่นับรวมคัทชูที่กัดตีนในมือของฉัน 2 คู่  คู่นึงของอีมิ้น อีกคู่ของอีปังปอน 
ใส่แล้วเหมือนครูจริงๆนะค่ะ  ไม่ได้หมิ่นเกียรติ แต่ความที่เป็นวัยใสแตกเนื้อสาวของเฟรชชี่ เอวองเนื้อนมน่าจะเปล่งปลั่ง ชะลู่ลิ้ว แต่พอใส่ชุดนี้ปุ๊บ  กุดเลยค่ะ กุด  หายหมด ที่จะรอดก็มีเพียงพวกสายนางแบบ สวยเกินหน้าเกินตา ดาวเดือน หรือพวกโบท็อก (หันไปทางอีมิ้น ที่นั่งท่าลำยองแคะขี้มูก)  ไม่นับอีมิ้น นะคะ 

อัตลักษณ์นอกจากอาหารดี  ที่พักดี(เหรอ)  ก็มีผู้เนี่ยแหละค่ะ ที่ดีเวอร์ 
โดยเฉพาะเด็กนวัตกรรมและวิศวะ โอ้ยอยากจะบ้า  ไม่ใช่ว่าเอกฉันไม่มีนะคะ  มี แต่ด้วยความที่คลุกคลีกันแทนจะขี่คอกันอยู่แล้ว มันเลยทำให้รู้วึกว่า เอ๊ะ อีนี่เนี่ยนะหล่อ อีป๊อด ?  อีป๊อป ? 
ม่ายย มันไม่โอเค นี่คือหล่อเหรอ อย่างว่าแหละนะ พอรู้นิสัย ความหล่อมันจะหดหาย เหมือนเต่าน้อยโดนน้ำเย็น  


คณะที่ฉันเรียนจะมีความโรคจิตอยู่หน่อยๆ  ประมาณว่า อยู่ที่ไหน ต้องเสียงดัง ต้องเต้น คนต้องรู้จัก ท่าสวัสดีต้องเยอะๆ  ว่าเอกฉันแรงแล้ว 
เอกอื่นฉีกขา สะพานโค้ง บินได้บินไปแล้ว โอเคค่ะ ยอม

อัตลักษณ์ ณ ตอน 3 ทุ่มน่ากลัวมากค่ะ
ดีที่มี 7 ตรงออกตะ สว่างจ้าร่ำไร และพอซื้อของรับประทานประทังชีวิตพวกเราได้ 
เรานั่งกันอยู่ตรงอ๊อกตะ  ปังปอนกำลังจุดยากันยุงแบบขด(ใช่ค่ะแบบขด มันโรคจิต)  พอมันเป็นคนจุด ก็ดูตลกอีกนั่นแหละค่ะ 

เราทิ้งให้การสนทนามันเรื่อยเปื่อย กับมาม่าและหมูแฮมเวฟ

การสนทนาเป็นเรื่องทั่วไป แต่ที่มันน่ากลัวคือ ปังปอนดันถามิ้นเรื่องที่ไม่ควรถามเสียแล้ว 


ปังปอน       มิิ้น 
มิ้น             ว่า 
ปังปอน       ทำไมซิ่วออกจากนวัตอ่ะ 
มิ้น              . . . . .
ปังปอน        ไม่บอกก็ได้ 
มิ้น             เจอคนนิสัยไม่ค่อยดี 
ปังปอน        ใคร!  ใครเหรอ  เมาท์หน่อย 
มิ้น             ก็  มันเป็นผู้ชายเส็งเคร็ง ไม่รับผิดชอบเรา 
ปังปอน        เห้ย  อย่าบอกนะว่า .....  เธอท้อง แล้วไปทำแท้ง 
มิ้น             มึงเสพหนังดราม่าเยอะไปนะปังปอน  มึงลองหยุดดูเนาะ พอมึงหยุดปุ๊ป มึงอาจจะกินขนมตอนดูน้อยลง 
ปังปอน         เอ้า ถ้าไม่ใช่แล้ว ไม่รับผิดชอบยังไง 
มิ้น              มัน.... ทิ้งเรา 
ปังปอน        เหรอ  พอบอกได้มั้ยว่า เรื่องอะไร 


สีหน้าของมิ้นดูเปลี่ยนไปในทางที่หมอง 


ปังปอน         โอเค  ไม่ต้องบอกก็ได้  ถ้าไม่สะบายใจ 

นั่นทำให้ฉันแทบจะพ่นมาม่าที่อยู่ในปากทิ้งเลยค่ะ .. 

คือเอาจริงๆ  ฉันน่ะเป็นคนสอดเรื่องชาวบ้าน(เสือกนั่นเอง) และก็รู้เรื่องของมิ้นมาจากเพื่อนที่อยู่นวัตกรรม  แฟนเก่ามิ้นชื่อ  ต๋อง  เรียนอยู่เอกฟีล์ม ต๋องเล่นดนตรีเก่งมากค่ะ ทั้งร้องเพลงแต่งเพลง หน้าตาหล่อเหลา มี style  และก็เป็นที่รักกับเพื่อนๆ  เพื่อนวัตของฉันที่สนิทกับต๋องเล่าให้ฟังว่า ต๋องกับมิ้นคบกันตั้งแต่เรียน ม.5 แล้ว และก็สอบเข้ามาพร้อมกัน ติดพร้อมกัน 
เป็นคู่ที่ดังมากในตอนนั้น ว่าด้วยสาวเปรี้ยวกับหนุ่มเซอร์ และสาเหตุที่ทำให้ฉันสะอึก
เพราะดันรู้ว่า  ทำไมทั้งสองคนทำไมถึงแยกทางกัน 

เอาจริงๆ ฉันเป็นพญานกอินทรีย์นะคะ  บินอยู่เหนือยปุยเมฆ กระพรือปีกโกรกลมโชยให้โลกร่มเย็น 

ฉันเคยไปตามจีบครูเอกฟีล์ม นั่นแหละความเป็นฉัน  ฉันตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น  แวะไปนวัตบ่อยกว่าคณะตัวเองอีกค่ะ ตีซี้คนอื่นไปเรื่อย เพื่อที่จะได้เขาใกล้ 

ฉันไม่บอกชื่อเขาแล้วกันนะค่ะ  เอาเป็นว่าเขามีอายุพอสมควร  ผิดมั้ยล่ะที่ฉันชอบคนอายุเยอะกว่า คนที่โตว่าทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ความคิด คำพูดคำจา ดูอาบน้ำร้อนมาก่อน 
อาจจะเป็นเพราะว่า ฉันเป็นพี่คนโตสุดของบ้านมั้งคะ  เลยทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนดูแลน้องๆ 
และไม่ค่อยได้รับความอ่อนโยน และปลอดภัยจากพ่อเท่าไหร่

การที่ฉันเป็นเพศทางเลือก มันไ่ม่ได้เป็นที่ยอมรับมากขนาดนั้น  แม้โลกปัจจุบันนี้จะเปิดกว้าง  แต่ไม่ใช่กับจิตใจของพ่อ  พ่อไม่โอเคในสิ่งที่ฉันเป็น ฉันเลยต้องดิ้นรน ไต่เต้า และเป็นตัวของตัวเองเพื่อพิสูจน์ให้พ่อเห็น  แม้มันจะดูไร้ค่าในสายตาท่าน แต่เอาเถอะ   ฉันจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้น้องสาวอีก 2 คน  และน้องคนสุดท้อง ที่ไม่สามารถสื่อสารกับฉันได้ เธอต้องได้รับความอบอุ่นจากฉัน ไม่ใช่ความเย็นชาเพราะอคติเหมือนพ่อ 

แล้วทำไมเป็นพญานกล่ะ ? 
.
.
.
.
.

ก็เพราะ....  เค้าก็เป็นนะซี๊ !!!!!
.
.
.
.


ใจฉันแตกเป็นเม็ดทราย เรื่องนี้มันทำให้ฉันรู้ว่า 

คนที่คิดว่าใช่สำหรับเรา สำหรับเขาเราอาจเป็นเพื่อนสาวที่ดี 
เจ็บไปอยู่หลายเดือน  เขาเป็นคนแรกที่ฉัน scan ไม่ออก  สิ่งที่เขาทำคือชวนฉันไปดูหนัง 
แต่ 2 ชั่วโมงในโรง SF นั้น ฉันเหมือนได้คุณแม่เพิ่มเข้ามาในชีวิต แทนคนที่ฉันจะเรียกไดเต็มปากว่า ทีรัก  


เจมส์         ไปซื้อแปปซี่แปปนึงนะ  
ปังปอน      เอาขวดใหญ่ 
เจมส์         รีบเชียวมึง 
มิ้น            ไปด้วย 
เจมส์         อาา ... ได้ๆ 

โอเคที่มิ้นดีขึ้น ไม่ทำหน้าหมองเหมือนเมื่อครู่  ฉันคิดว่าสิ่งที่เธอเจอมันหนักหนาเหลือเกิน ถ้าเป็นฉันก็คงรับไม่ไหว 

เราเดินมาถึงหน้า 7  ฉันดินสวนกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ดูท่าทางทะมัดทะแมง น่าจะเป็นรุ่นพี่ 
ฉันคิดว่าไม่น่าจะมีอะไร  แต่ดันมีค่ะ 

เธอเห็นมิ้นและหยุดอยู่ตรงนั้น 

สายตาของมิ้น กับเธอ หญิงแปลกหน้า มองกันเหมือนมีเรื่องคาใจมานานแสนนาน และฉันสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตแค้นที่รุ่นแรงกว่า เสืออังกอสมัยประถม 

ฉันทำตัวไม่ถูก  

ฉันภาวนาให้มันคงเป็นเรื่องที่ไม่รุนแรง 

ขอให้มันเป็นการคุยกันตามประสาผู้มีปัญญา  ไม่ใช่เชิงมวย 












SHARE
Written in this book
The Place Where We met
เธอและเขาผู้มึนเมาในห้วงเวลาที่สับสน 
Writer
mightyptk
นักเขียน
เราชอบงานตลกร้าย มันมีสีสันในความเศร้าหมองดี ขอบคุณคุณที่เข้ามาอ่านงานเขียนของเรา ถ้าอยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็น อยากพูดคุยก็ Inbox มาได้นะครับ ตอนนี้มีเพจที่ชื่อว่า ไม่หลับไม่นอน ฝากติดตามไว้อ่านงานสารคดีของก็ได้เช่นกัน ยินดีที่ได้เขียนงานให้คุณอ่านนะ

Comments