เราอยู่หอใกล้ๆกัน
กลับบ้านนนนนนนน~
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของค่ายอัตลักษณ์ ผมว่าที่องครักษ์น่าอยู่นะครับ ตอนแรกไม่อยากมาแต่ตอนนี้ไม่อยากกลับ ที่นี้บรรยากาศดีร่มรื่นดูไม่วุ่นวายเหมือนที่กรุงเทพ พื้นที่กว้างมีต้นไม้เยอะด้วย  สรุปคือ.. น่าอยู่ครับ

''เด็กๆ เข้าแถวแยกกันเป็นกลุ่มนะ จำได้ไหมว่าตอนมาตัวเองอยู่รถคันที่เท่าไหร่ อ่าๆ ฝั่งนี้รถคนที่1 ฝั่งนี้รถคันที่2 นะ ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองอยู่รถคันที่เท่าไหร่ให้ดูเพื่อนที่นั่งมาด้วยกันตามๆเพื่อนไปเนาะ"
เสียงของรุ่นพี่ตะโกนบอกให้ปีหนึ่งเข้าแถวเพื่อไปขึ้นรถกลับกรุงเทพ ตลอดระยะเวลากับการอยู่ที่นี่ 5วัน 4คืน รุ่นพี่ดูแลพวกเราดีมากอีกทั้งยังเป็นห่วงน้องทุกคน คอยดูแลคอยถามตลอดว่าไหวไหม เหนื่อยหรือป่าว คอยพัดให้ คอยหายาให้ ใครเจ็บคอไม่สบายตรงไหนอยากได้อะไรพี่เขาก็หาให้หมด ผมยังสงสัยเลยครับพี่เขาได้นอนกันบ้างไหม ต้องมาดูแลพวกเราแต่เช้าแล้วยังกลับหอดึกกว่าพวกเราอีก บางทีผมก็สงสารรุ่นพี่นะครับบางคนไม่สบายแต่ก็ยังต้องมาดูแลพวกเรา
การกระทำของรุ่นพี่มันทำให้ผมคิดว่าวันหนึ่งเมื่อผมกลายเป็นรุ่นพี่แล้วผมยิ่งต้องดูแลรุ่นน้องให้ดี ดูแลให้สมกับที่รุ่นพี่ดูแลพวกผม 

"จีนมึงกลับหอเลยป่ะหรือจะไปไหนก่อน กูหิวข้าวว่ะ" ตอนนี้ผมถึงกรุงเทพแล้วครับ เสียงไอ้จินเพื่อนรักผมถามขึ้นมา อ่า~ ผมลืมบอกไปผมเป็นเด็กต่างจังหวัดครับไม่มีบ้านอยู่ที่กรุงเทพหรอก จะมีก็แต่หอละครับและไอ้จินก็เป็นรูมเมทผมเอง
"ไม่อ่ะ กลับห้องเอาของไปเก็บก่อนดีกว่า แล้วค่อยไปหาข้าวกินที่หอเอา ตอนนี้อยากพักมาก"
"เออๆ เอ๊ยพวกมึงจะไปไหนกันต่อป่ะ กูกับจีนว่าจะกลับหอก่อนนะตอนนี้ไม่ไหวละกระเป๋าหนักชิบหาย" ไอ้จินถามเพื่อนที่มาด้วยกัน พอดีที่หอผมมีเพื่อนพักอยู่กันหลายคนครับ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนเอกเดียวกันทั้งนั้น ไปไหนมาไหนก็จะไปด้วยกันชวนกันไปหลายๆคนสนุกดีครับ
"เออๆ กลับหอเหอะ เอาของไปเก็บก่อน ละไปหาข้าวกินกันกูหิวววว" เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมา
เมื่อตกลงกันได้พวกเราก็เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินกันครับ ที่พักของพวกผมไปกลับมอสะดวก เนื่องจากมีระบบขนส่งสาธารณะ

 มีปัญหาอะไร.. ก็ไลน์มา ^_^ตอนนี้ 21.45 น. แล้วครับ ผมยังอยู่เซเว่นอยู่เลย ฮ่าๆๆ ไม่ใช่อะไรหรอกครับผมหิว อันที่จริงพึ่งกินขนมไปเมื่อตอนหัวค่ำ แต่มันไม่อยู่ท้องก็เลยต้องลงมาหาอะไรกิน
'ทั้งหมด 3 รายการ 128บาทค่ะ'
'รับมา130บาทนะคะ เงินทอน2บาท สแตมป์2ดวง ขอบคุณค่ะโอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ'

ผมกำลังเดินกลับหอครับ เซเว่นอยู่ตรงข้ามกับหอผมเลยสะดวก จะลงมาซื้อของกินตอนไหนก็ได้ พอถึงหน้าหอแล้วผมต้องสแกนด์คีย์การ์ดเพื่อเข้าไปด้านใน แต่เพราะมัวหาคีย์การ์ดในกระเป๋าเงินจึงไม่ทันได้ดูคนที่กำลังเปิดประตูออกมาทำให้ผมชนเข้าไปร่างของใครบางคน
"โอ๊ะ ขอโทษครับผมไม่ทันได้มอง"
"เดินระวังๆ หน่อย ยิ่งตัวเล็กอยู่เดี๋ยวก็ปลิวหรอก"
น้ำเสียงคนตรงหน้าดูคุ้นๆ จนผมต้องเงยหน้าขึ้นมอง ทำให้รู้ว่าคนที่ผมชนเขาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นขวัญ 
"เอ้าขวัญเองหรอ โทษทีเรามัวแต่หาคีย์การ์ดน่ะ เลยไม่ทันได้มอง ^.^ แล้วขวัญอยู่หอนี้หรอ"
"ป่าวหรอก พอดีมาเอาของกับไอ้อู๋มัน ละมึงอ่ะ อยู่หอนี้หรอ"
"อื้ม เราอยู่ที่นี่แหละ ^^"
"กูนึกว่ามึงเป็นคนกรุงเทพ"
"ฮ่าๆ หน้าเราเหมือนคนกรุงเทพหรอ"
"อืม.. ก็ตัวมึงขาว" เอ่อ คนตัวเขาก็ไม่ได้แปลว่าจะไปคนกรุงเทพเสมอไปนะขวัญ เอ๊ะ.. ละทำไมผมถึงรู้สึกหน้าร้อนๆนะ สงสัยอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยต้องไม่สบายแน่ๆเลย
"อ่า แล้วขวัญพักอยู่ที่ไหนหรอ อยู่หอหรืออยู่บ้าน" ผมถามออกไปด้วยความสงสัย
(เก็บข้อมูลน่ะครับ ^_^)
"อยู่หอข้างๆกันเนี่ยแหละ"
"เอ้าหรอ อยู่ใกล้ๆกันเอง แต่เราไม่เคยเห็นขวัญเลยอ่ะ ฮ่าๆ "
"หึ กูเห็นมึงเดินผ่านหอกูออกจะบ่อย"
ขวัญพึมพำพูดอะไรที่อย่าง เสียงเบาๆจนผมได้ยินไม่ชัดจับใจความประโยคไม่ได้ จึงต้องถามออกไป 
"ห้ะ เมื่อกี้ขวัญว่าไงนะ เราได้ยินไม่ค่อยชัด"
"ป่าวๆ!! ไม่มีไร พอดีกูพึ่งย้ายเข้ามาน่ะ มึงเลยไม่ค่อยเห็น บางทีอาจจะเห็นแต่ไม่รู้จัก"
"อ่อ แฮ่^^ นั่นสิเนอะ อันที่จริงเราก็พึ่งรู้จักกันเอง"
"เออ ถ้างั้นกูกลับห้องก่อนนะ หิวว่ะจะไปหาไรกินสักหน่อย"
"อื้ม งั้นเราเข้าหอล่ะ ไว้เจอกันนะ"
"อืม"
พอขวัญพูดเสร็จผมก็หยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าเงินออกมาสแกนด์บัตรเข้าหอทันที ถ้าไม่ติดว่า...
"จีน! " โดนเรียกไว้ซะก่อน 
"...หื้ม? มีไรหรอขวัญ"
"คือ... กูขอไลน์มึงหน่อยดิ" ขวัญพูดพร้อมกับเอามือเกาที่ทอยดูเหมือนจะเขินๆ ก่อนจะพูดประโยคต่อมา
"... ถ้าจะทักไปคุยด้วย จะได้หรือป่าวว่ะ 😁"

    ขอ How to คุยยังไงให้ได้คบหน่อยครับ     >> จีน 

                          ♡

ตอนแรกเรากะจะแต่งให้ครบสามตอนตามกติกาในเพจเพื่อชิงอัลบั้ม 
แต่แต่งไปแต่งมา แต่งต่อดีกว่าหมือนมีคน 'ปูเสื่อรอ' ^_^




SHARE

Comments

Oh-O
4 years ago
เขินแทนจีนทำไม 555
คาแรคเตอร์มาจากตัวจริงหรือเปล่าอะ กึ้ดดดด
Reply