บทที่ 3   จะรักฉันไหม ถ้าร่างกายเคลือบด้วยไขมัน
ไหนมึงบอกจะลดน้ำหนักไง เจมส์ถามปังปอนที่กำลังซัดขนมปังแผ่นจิ้มนมข้น  ปังปอนคิดในใจว่า "ก็กูหิวมึงจะทำไม" แต่เธอก็ไม่ได้พูดให้เจมส์ได้ยิน เพราะขนมปังที่เธอกินนั้น ก็ถือเป็นทรัพย์สินของเจมส์ทั้งสิ้น 
การกินขนมปังตอนตี 2 นั้น ไม่ใช่่เวลาที่ดีต่อร่างกายในทางการแพทย์ วิศวะ ศิลปะ แม้แต่ศาสตร์มืดมนดำ  ปังปอนหาได้แคร์ไม่ เพราะหลังจากเธออดทนต่อการกินอาหารวันละ 5 ช้อนมา 2 วัน 
เธอก็ทำลายมันลงในสองนาทีด้วยขนมปังแผ่น ณ ตอนนี้ 

ปังปอนเป็นสาวอ้วน ผิดขาว ตัวเล็ก  ใส่แว่นหนาเตอะ หนากว่านี้ก็อาจจะกันกระสุนได้ 
เธอมีความฉลาดในด้าน คณิตศาสตร์ ดาราศาสตร์ เคมี ชีวะ  แต่ไม่เกี่ยวอะไรกับการแสดงเลย 
เธอสอบติดมาด้วยความคิดที่ว่า "หนูเลือกในสิ่งที่รัก มากกว่าสิ่งที่ทำได้ดี คนสวยผอมมีมากในวงการ แต่อ้วนสวยก็พร้อมฟาดฟันทุกบทบาท"  เธอน่าจะคิดไปเอง 

ปังปอนเป็นสาวตลก มีเธออยู่ที่ไหน ที่นั่นต้องมีเสียงหัวเราะ โดยเฉพาะยามเธอหัวร้อนจะตลกเป็นที่สุด  เสียงเธอจะสูงประปรอทแตก พูดรัวๆฟังไม่รู้เรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นปังปอนก็เป็นคนมีน้ำใจ เธอพร้อมจะช่วยเพื่อนเสมอเมื่อมีโอกาส นั่นทำให้เธอเป็นที่รักของคนอื่น 
เธอบอกว่า เธออยากช่วยทุกคนถ้ามีโอกาส เพราะเธอเคยไม่ได้รับโอกาสที่จะได้รับความอบอุ่นเหมือนครอบครัวคนอื่นๆ  เธอโดนแม่ทิ้งไปตอน 5 ขวบ และพ่อที่ไม่ได้ความก็จ้องแต่ทำร้าย  
เธอมีแผลเป็นที่หลังยาว  12 เซนติเมตรที่เกิดจากการฟาดด้วยฟุตเหล็ก รอยเย็บทำให้แผลที่หลังของเธอเหมือนตะขาบ  แม้จะดูน่ากลัว แต่เธอก็ไม่เลือกที่จะสนใจมัน แม่ต้องเจ็บทุกครั้งที่ใครใครถามถึงที่มา เอาเถอะ เธอชินและชาแล้ว  ครอบครัวที่รับเธอไปอุปถัมป์ให้ความอบอุ่นเธอมาก มากพอที่จะทำให้เธอมีชีวิตใหม่ มากพอที่จะทำให้เธอเลือกจะเข้มแข็งและหายใจ 

เธอบ้านไกลจาก มศว ประสานมิตร ทำให้เธอขอมาค้างคืนที่หอของเจมส์ 
ถึงเจมส์จะบ่นว่า  มีมึงแล้วกินที่ไป 3 ไร่ แต่ปังปอนก็คิดว่าเจมส์คงพูดเล่น 

ปังปอนมี passion ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นั่นก็คือลดน้ำหนัก 

เจมส์       มึงว่าอีมิ้นมันจะไปมั้ย อัตลักษณ์อ่ะ 
ปังปอน     ต้องไปสิ สำคัญนะ ไม่ไปนี่ต้องมาตามเก็บปีอื่นมันลำบาก  มันซิ่วมา มันน่าจะรู้ 
เจมส์        ยั่งไงดี 
ปังปอน     จุดธูปเรียกมั้งมึง  มึงโทรสิ มันยังไม่นอนหรอก บากทีอาจจะสูบบุหรี่ริมหน้าต่าง ตากลมโชว์นมให้ชาวบ้านเห็น 
เจมส์         พูดซะกูเห็นภาพเลยมึง 
เจมส์ต่อสายหามิ้น 

ปังปอนไม่ได้ชอบมิ้นมากเท่าไหร่นัก  เพราะป๊อดชอบมิ้น และเธอชอบป๊อด

เธอกลัวว่าต่อจากนี้มันจะกลายเป็นนิยายน้ำเน่าที่เขียนตามเน็ต ว่าท้ายสุดแล้วเธอจะกลายเป็นหมาหัวเน่าที่เขาไม่เอา หลังจากนั้นจะกลายเป็นพญานกอินทรีย์ 

แต่เธอไม่เชื่อแบบนั้น  เธอเลือกที่จะเอามิ้นเป็นตัวตั้ง ตั้งมั่นว่าเธอจะผอมกว่ามิ้นให้ได้ 
เธอคิดว่าหากสำเร็จคงจะมัดใจป๊อด และป๊อดคงจะเห็นความพยายาม ถึงเธอเองไม่เคยบอกความรู้สึกนั้นต่อป๊อด  เหนือสิ่งอื่นใด เธอก็ไม่ได้ลดน้ำหนักเพื่อเขาเท่านั้น  เธอลดเพื่อตัวเธอเองด้วย เธออยากจะลองสักครั้ง อยากบอกป๊อดโดยที่ยังอาศัยร่างกายเดิม บอกเขาด้วยหัวใจ 
ว่าเธอปรารถนาเขา เธอยอมมอบใจกายให้เขา
เธออยากจะแนบอกของเขา ถามเขาว่าขอบคุณที่รักฉัน แม้ร่างหายจะเคลือบด้วยไขมันที่น่ารังเกียจ  เธอก็เพียงแค่อยากลอง 
สุดท้ายเธอก็เลือกจะฝืนความต้องการของปาก ก็เพื่อเธอเองและเขา เธอย้ำตัวเองเสมอว่าการมีเธอเป็นแรงบันดาลใจ  มันทำให้ชีวิตมีความหมาย
เจมส์วางสายจากมิ้น และเหลือบมาที่ปังปอน 

"  อีด๊อกแผ่นที่ 8 แล้ว พอ !!!!! "

เจมส์ตหวาดเสียงดัง 








SHARE
Written in this book
The Place Where We met
เธอและเขาผู้มึนเมาในห้วงเวลาที่สับสน 
Writer
mightyptk
นักเขียน
เราชอบงานตลกร้าย มันมีสีสันในความเศร้าหมองดี ขอบคุณคุณที่เข้ามาอ่านงานเขียนของเรา ถ้าอยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็น อยากพูดคุยก็ Inbox มาได้นะครับ ตอนนี้มีเพจที่ชื่อว่า ไม่หลับไม่นอน ฝากติดตามไว้อ่านงานสารคดีของก็ได้เช่นกัน ยินดีที่ได้เขียนงานให้คุณอ่านนะ

Comments