รถพยาบาลที่วิ่งผ่านไป มีบางความรู้สึกซ่อนอยู่.
" พ่อ ชิดซ้ายให้เขาหน่อย "

        วันนี้ระหว่างนั่งรถ มีรถพยาบาลกำลังขับผ่านมา แน่นอนว่าตามปกติ รถเกือบทุกคันจะพยายามหลบหรือหลีกทาง ไม่ใช่ว่าเพราะกลัวรถคันนั้นจะทำอะไรหรอก เพียงแต่อยากให้รถคันนั้นไปถึงที่เกิดเหตุ หรือถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด
เพราะในนั้น มีคนที่รอจะไปให้ความช่วยเหลือ หรือมีคน ที่รอรับความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน

แม่เคยอยู่ในเหตุการณ์แบบนั้น เป็นลมแล้วก็ต้องพาไปโรงพยาบาลด้วยรถพยาบาล ส่วนพ่อขับตามหลังมา เพราะกลัวว่าถ้าแม่แอดมิด หรือพากลับบ้าน จะได้ไม่เป็นธุระของรถพยาบาลอีก แต่สิ่งที่สำคัญคือ วันนั้นแม่ก็ปลอดภัยดี

" เคยอยู่ในเหตุการณ์นั้นรึปล่าว ในครอบครัวเราอะ "
ฉันเอ่ยปากถาม เพราะจำได้ลางๆว่าแม่เคยเล่า
"เคยสิ แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอีก : ) "
แม่ตอบ

แม่จะบอกเสมอว่าให้ภาวนาให้คนที่อยู่ในนั้นปลอดภัย เคยบอกตั้งแต่ฉันยังเด็กๆไม่รู้ประสีประสา และจะบอกพ่อทุกครั้งว่าหลบรถให้เขาด้วย แต่แม่ก็จะบอกไปแบบนั้นแหละ เพราะไม่ว่ายังไงพ่อก็ทำอยู่แล้วถึงแม่จะไม่บอก

บางครั้งสิ่งที่พ่อแม่สอนมักจะซึมซับอยู่ตลอดๆ เชื่อมั้ยว่าทุกๆวันนี้ ฉันยังคอยภาวนาให้รถพยาบาลทุกคันที่ผ่านหน้าหรือได้ยินเสียงฉุกเฉินอยู่เลย แม้บางครั้งจะคิดว่ามันเป็นรถเปล่าๆก็เหอะนะ

สมัยก่อนตอนฉันยังเด็กกว่านี้ ฉันทำเพียงเพราะแม่บอก แต่ปัจจุบัน ฉันเต็มใจจะทำ เพราะว่ามันอาจจะช่วยทำให้ฉันรู้สึกผิดน้อยลงเวลาฉันไม่ได้ช่วยใครที่บาดเจ็บ

เพราะมีเหตุการณ์ครั้งหนึ่ง ตอนที่ฉันมาโรงเรียนตอนเช้า ฉันเห็นคุณครูท่านนึงขับมอเตอร์ไซค์มา ฉันก็เห็นประจำแหละ ไม่ใช่ว่าเห็นคุณครูคนนี้ประจำนะ แต่การขี่มอเตอร์ไซค์เข้าออกจากโรงเรียนมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

แต่คุณครูท่านนี้ ขับเซๆมา จนฉันสงสัย จนแวบหนึ่งท่านก็ขับชนเข้ากับฟุตบาธ และล้มลง
ฉันยืนตัวแข็ง ทำอะไรไม่ถูก อยากจะวิ่งไปช่วย แต่ก็วิ่งไม่ออก วินาทีนั้นฉันไม่มีสติเลย อาจเป็นเพราะตกใจ จนพอตั้งสติได้ผ่านไป 4-5 วิ ฉันก็มองไปทางป้อมยาม เพื่อจะขอความช่วยเหลือ ก็เห็นคุณยามวิ่งออกมา ฉันโล่งใจไปนิดนึง
แต่ก็แอบหยุดกึก ตอนที่พบว่า เหมือนท่านจะหมดสติไป แต่ฉันก็เดินต่อ เพราะฉันไม่ชอบการที่คนอื่นมายืนมองเยอะๆ ซึ่งถ้าฉันไม่ชอบ ฉันก็จะไม่ทำมันเอง

ฉันเดินต่อไป และนั่งที่ม้านั่งรอเพื่อนมาโรงเรียนเหมือนปกติ แต่อัตราการเต้นของหัวใจ ยังคงอยู่ที่ 93-110 ครั้งต่อนาที
คงเป็นเพราะ นานๆทีฉันจะเจอเหตุการณ์แบบนี้
ฉันภาวนาได้แต่ให้คุณครูปลอดภัย

จนคาบที่สอง ฉันก็ได้ยินข่าวร้าย
ว่าท่าน ได้จากโลกนี้ไปแล้ว
ฉันรู้สึกผิดไปทั้งวัน ทั้งๆที่ความจริง ถึงฉันจะเข้าไปช่วยก็ไม่อาจจะทำให้ท่านดีขึ้น แต่ฉันก็รู้สึกผิดอยู่ดี

แต่ก็ไม่ควรปักใจ จนใช้ชีวิตปกติไม่ได้
มันทำให้ฉันคิดว่า เวลาบนโลกมันมีแค่แปบเดียวจริงๆ
อยากทำอะไรก็ทำ อยากช่วยก็ไปช่วยเขา
อย่างน้อย ทุกๆวันก็แค่ขอให้คนในรถพยาบาลปลอดภัย ฉันก็รู้สึกดีแล้วล่ะ

คุณจะลอง ทำแบบฉันดูไหมคะ :)


SHARE
Writer
teddywhale
your blue totebag
ถ้าขอพรจากฟ้าข้อหนึ่งได้ จะขอเธอกลับมาอย่าให้ไปรักใคร คงต้องยอมแพ้แล้ว คนดี 🌷

Comments