อากาศเปลี่ยนนิสัย

Roommate (รัก)เพื่อนร่วมห้อง :5:



"โอ้ยๆ อ๊ะ.. โชเราวะ....อ้าวหายไปไหนแล้วหล่ะ"

เกิดเรื่องใหญ่แล้วหล่ะครับ ผมหลงกับโชหน่ะสิ ทำยังไงดีหล่ะครับเนี่ย คนก็เยอะไปหมด แถมตัวผมก็เตี้ย....เอ่อ เรียกว่าตัวเล็กดีกว่า แล้วผมจะหาโชเค้าเจอไหม

หมับ!

ใคร ใครจับมือผม?

"ไปกับกู"

แทนที่ผมจะตกใจ ไม่รู้ทำไมครับ ผมถึงรู้สึกดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ผมว่าหน้าผมตอนนี้ต้องกำลังเบะอยู่แน่ๆเลย รินทร์เค้าถึงได้ขมวดคิ้วขนาดนั้น ก็ผมดีใจนี่ครับ ผมนึกว่าผมจะโดนเบียดจนล้มอยู่ในฝูงคนนี้แล้ว แต่ก็อีกนั่นแหละครับ ถ้าผมไปกับรินทร์ มีหวังรินทร์ได้หงุดหงิดใส่อีกแน่ๆ อากาศยิ่งร้อนๆอยู่ด้วย แล้วยังต้องมีผมมาพ่วงด้วยอีก ผมว่าผมไปกับโชน่าจะดีกว่านะครับ

"จะ...จะดีหรอ รินทร์โทรให้โชมา..."
"ไปกับกู"
 
กดเสียงต่ำแบบนี้ ใกล้จะหงุดหงิดแล้วแน่ๆ ผมไปกับโชนั่นแหละครับ ปลอดภัย

"แต่เราวะ....."
"ไป กับ กู"

ฮืออ น่ากลัว เน้นทีละคำแบบนี้ ถ้าผมขัดอีกที โดนลากแน่ๆครับ 

"อะ...อะ อื้อ..โอเค"  ไม่เห็นต้องโหดเลยนี่ ..... อันนี้ผมคิดในใจครับ ไม่กล้าพูดหรอก

หลังจากที่ผมเจอกับรินทร์ เราสองคนก็พากันไปล่าแสตมป์ชมรมจนครับทั้ง 4 ตราปั๊มแล้วครับ ไม่อยากจะบอกเลยครับว่าเหนื่อยขนาดไหน ไม่ใช่เหนื่อยเพราะวิ่งหรืออะไรนะครับ เหนื่อยพัดนี่แหละ ก็อากาศมันร้อนนี่ครับ อะไรที่ช่วยได้ก็ต้องทำ พอดีผมห้อยป้ายชื่ออยู่ก็เลยหยิบขึ้นมาพัด แถมไม่ได้พัดแค่ตัวเอง ผมต้องพัดให้รินทร์เค้าด้วย ก็เค้าสั่งผม บอกว่าเป็นค่าที่พามาเก็บแสตมป์แล้วก็พาออกมาจากฝูงคน แต่ผมก็อยากจะทำเป็นการขอบคุณเค้าด้วย ถ้าไม่ได้รินทร์ ผมก็ไม่รู้ว่าวันนี้ผมจะทำเสร็จหรือเปล่า เค้าจับมือผมตลอดตั้งแต่ที่เราเจอกันกลัวผมจะหลงอีก เดินไปต่อแถวนู้นแถวนี้ มีบ้างที่เค้าหันมาใกล้ๆเพราะจะได้ลมจากการพัดของผม 


"แรงกว่านี้"
"รินทร์ เราก็เมื่อยนะ..."
"......."
"อื้อๆ ก็ได้ๆ"

อีกอย่าง ถ้าผมเบาแรงเมื่อไหร่ เค้าจะหันมาทำหน้่านิ่งๆใส่ แล้วใครมันจะกล้าขัดใจหล่ะครับ
.
.
.
.
คิดอะไรกันครับ ผมหมายถึงเค้าให้ผมพัดแรงกว่านี้ .............

ตอนนี้ผมเอาใบล่าแสตมป์ของผมกับรินทร์ไปส่งที่กองกลางแล้วหล่ะครับ ตอนแรกผมกะว่าจะไปอาบน้ำสักนิด แต่ก็ไม่ได้ไป 

"หิว"
"รินทร์ไปหาอะไรกินก่อนนะ เราอยากอา...."
"หิว"
"เอ่อ.."
"กู หิว"
"ปะ..ไปด้วยก็ได้"

ทำไมผมถึงไม่เคยชนะเค้าได้สักที



ถึงตอนนี้คนจะเริ่มน้อยลงไปแล้ว แต่รินทร์เค้าก็ยังไม่ปล่อยมือผมเลยครับ ผมเองก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญอะไร แต่กลับรู้สึกปลอดภัยที่ได้อยู่กับเค้า รู้สึกดีที่เค้าอยู่ข้างๆผม

ห้ะ....รู้สึกดีหรอ 

เอ่อ ผมหมายถึงว่า มันก็ดี ผมจะได้ไม่หลงทางอีกไงครับ เราสองคนเดินกินนู่นกินนี่ ซื้อน้ำซื้อขนมกินจนอิ่ม ถึงบรรยากาศระหว่างเราสองคนมันจะเงียบๆ ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกัน แต่ผมว่าครั้งนี้มันไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนครั้งก่อนๆแล้วหล่ะครับ แต่ผมก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไม เราสองคนเดินไปเรื่อยๆจนถึงบริเวณเวทีกลาง คืนนี้จะมีคอนเสิร์ตครับ ตอนนี้ก็หกโมงกว่าแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นมีการประกวดดาว-เดือนรอบตอบคำถามรอบแรกด้วย คนเลยอยู่ตรงนี้กันเยอะมากๆ ทำให้รินทร์เค้ายิ่งกระชับมือผมไว้ให้แน่นขึ้นไปอีก

"เห้ย ไอรินทร์โว้ยยยย จีนนนนน ทางนี้!"

โชโบกมือไหวๆอยู่แถวๆกลางลาน รินทร์กับผมจึงเดินฝ่าคนเข้าไปหาโช ผมดีใจที่เจอโชจนปล่อยมือรินทร์ แล้ววิ่งเข้าไปหาโชทันที ก็ผมอยู่กับรินทร์ ผมแทบไม่ได้พูดอะไรเลยนี่ครับ พอเจอโชเหมือนได้ปลดล็อค ผมเล่าเรื่องวันนี้ให้โชฟัง ทั้งเรื่องที่หลงทาง เรื่องที่เจอรินทร์ เรื่องที่ไปหาของกิน ร้านไหนอร่อย ร้านไหนเด็ด แต่ไม่ได้เล่าเรื่องทุกเรื่องหรอกครับ เช่นเรื่องที่รินทร์จับมือผมตลอดเวลาหน่ะ ถึงผมจะดีใจที่เจอโช แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้  โชนะโช ทิ้งเราได้ลงคอ

"โชอ่ะ ทิ้งเราเฉยเลย ถ้าเราไม่เจอรินทร์เราต้องโดนเหยียบไปแล้วแน่ๆ"
"ฮ่าๆๆๆ  ขอโทษน้าาาา ก็คนมันเยอะนี่ เราก็โดนเบียดไปเหมือนกัน"
"โอเคๆ แต่ร้านนั้นอร่อยจริงๆนะ เรากินมาแล้ว"
"ไม่อยากจะบอกว่าเรากินก่อนจีนอีก ฮ่าๆๆๆๆ"
"ฮ่าๆๆๆ"


ตอนนี้บนเวทีกำลังเตรียมเครื่องดนตรีกันอยู่ วงที่กำลังจะเล่นเป็นวงรุ่นพี่ที่มหาลัยครับ ชื่อวงของเขาก็แนวสุดๆ "ประเพณีวิ่งควาย" เป็นไงหล่ะครับ แค่ชื่อวงก็รู้แล้วว่าสนุกขนาดไหน

แล้วก็จริงอย่างที่ผมคิด พวกพี่ๆเค้าเล่นกันมันส์สุดๆไปเลยครับ หันไปทางไหนก็เจอแต่คนเต้น และด้วยความที่เวทีมันจัดอยู่ในบริเวณหอพัก แถวๆหอหญิง10 ทำให้คนที่อยู่หอนี้สามารถมองลงมาเห็นเวทีได้ ผมมองขึ้นไปก็เจอสาวๆกำลังเต้นอย่างสุดเหวี่ยง เป็นภาพที่ตลกมากๆเลยหล่ะครับ ตลกขนาดที่ว่าทำให้รินทร์ยิ้มได้ ใช่ครับ รินทร์เค้ากำลังยิ้มและหัวเราอะอยู่ ภาพที่ผมเห็นตอนนี้คือ รินทร์มองไปที่ผู้หญิงกลุ่มนั้นที่อยู่บนหอ10 แล้วยิ้มหัวเราะออกมาอย่างสดใส ดวงตาทั้งสองข้างหยีลงมาจนคล้ายสระอิ ผมรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะหยุดหมุนเลยครับ มันเป็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขมาก เป็นรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน มันสดใสจนผมเผลอยิ้มตามเลยหล่ะครับ
ตอนยิ้มก็น่ารักดีนี่ ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆนะรินทร์

ขณะที่ผมคิด อยู่ๆรินทร์ก็ก้มลงมามองผมทั้งที่ยังยิ้มอยู่อย่างนั้น เรามองตากันอยู่เพียงครู่เดียวก็เหมือนต่างคนต่างมีสติขึ้นมา ทั้งผมและเค้า เราหันหน้าไปกันคนละทาง ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่สามารถจะหยุดรอยยิ้มของตัวเองได้ หน้าผมมันก็ดันรู้สึกร้อนขึ้นมาซะดื้อๆ สงสัยคงจะอากาศอบอ้าวมั้งครับ 

หู้ววว...

ผมเป่าลมไล่ความร้อนในร่างกายออกมา และก็บังคับหน้าตัวเองให้หุบยิ้มด้วย



วงรุ่นพี่เล่นจบแล้วครับ สนุกมากๆเลย กลุ่มผู้หญิงบนหอนั่งหอบอยู่ที่ระเบียงแล้วครับ กลุ่มข้างล่างนี่ก็ไม่ต่างกัน บางคนยกน้ำขึ้นมาดื่ม บางคนลงไปนั่งกับพื้น มือพัดเป็นระวิง 

หลังจากจบวงของรุ่นพี่ก็มีประกาศรางวัลพิเศษนิดหน่อยสำหรับดาว-เดือนครับ และเหมือนทุกคนจะรู้ว่าบนเวทีกำลังจะเปลี่ยนรายการเป็นมินิคอนเสิร์ตของพี่แสตมป์แล้ว คนข้างหลังเบียดกันขึ้นมาเพื่อให้ได้เห็นพี่แสตมป์ใกล้ๆ จนผมเริ่มเซ เหมือนเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันไม่มีผิด คนยังเบียดเข้ามาเรื่อยๆจากทางด้านข้างของผม แถมยังมีมือใครก็ไม่รู้วางไว้ที่ไหล่ของผมอีก ผมตกใจเลยรีบหันไปมอง รู้ไหมครับ ว่าผมเจอใคร ก็รินทร์ไงครับ รินทร์ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังซึ่งไปตอนไหนผมก็ไม่ทราบ แล้วก็วางมือไว้ที่ไหล่ของผม ถึงว่าหล่ะ ผมถึงไม่รู้สึกว่ามีคนเบียดผมแล้ว

"ขอวางหน่อย"

รินทร์กระซิบเบาๆให้ได้ยินแค่ผม เหมือนรู้ใจว่าผมมีคำถาม
.
.
.

พี่แสตมป์ขึ้นเวทีแล้วครับ พี่เค้าดูดีจริงๆ สมกับที่เป็นพี่แสตมป์ที่ทุกคนรอคอย ทันทีที่พี่เค้าเริ่มร้อง เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นอีกครั้ง  พร้อมกับเพลงที่ไม่ว่าใครก็ต้องรู้จัก ทุกคนที่อยู่ที่นี่ร้องตามเพลงพี่เค้าเสียงดังมากๆ มีทั้งเพลงช้าเพลงเร็วสลับกันไป เสียงพี่เค้าดีมากเลยครับ แถมเอ็นเตอร์เทนคนดูเก่งมาก ร้องเพลงก็เพราะ ตลกก็ได้ สุดยอดไปเลยครับ เอ่อ...ผมขอเรียกพี่เค้าเป็นไอดอลของผมเลยแล้วกัน ฮ่าๆๆๆๆ

ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าคนข้างหลังเยอะขนาดไหน แต่ก็คิดว่าน่าจะเยอะนะครับ รินทร์เค้าน่าจะโดนเบียดมาจนทำให้ตอนนี้หลังผมชิดกับอกเค้า พอลองได้ยืนใกล้ๆกันแบบนี้แล้ว ผมก็ไม่แน่ใจเลยครับว่าตกลงเป็นรินทร์ที่ตัวสูงหรือผมที่ตัว...เอ่อ เล็ก กันแน่ ก็ตัวผมอยู่พอดีอกเค้าเลยนี่ครับ ผมพยายามขยับตัวออก แต่รินทร์เค้าก็ดึงผมให้ชิดอกไว้เหมือนเดิม จากตอนแรกที่แค่วางมือบนไหล่ ตอนนี้พาดทับผมทั้งแขนเลยครับ เหมือนตั้งใจจะแกล้งกัน ผมหันขึ้นไปทำหน้านิ่งๆใส่เค้ากะว่าจะให้เค้าเอามือออก แต่เค้าดันยิ้มตอบกลับมาเสียอย่างงั้น ผมนี่ก้มหน้ากลับมาแทบไม่ทันเลยครับ  หน้าผมมันร้อนขึ้นมาอีกแล้ว แถมยังยิ้มจนเมื่อยปากแล้วด้วย
รินทร์ ทำไมนายเป็นคนแบบนี้นะ แต่แล้วในใจผมมันก็แย้งขึ้นมา ตอนแรกรินทร์ไม่ได้เป็นคนทะเล้น ขี้แกล้งแบบนี้นี่หน่า แถมเมื่อตอนกลางวันก็จับมือเราด้วย ทำไมอยู่ดีๆกลายเป็นแบบนี้ไปได้หล่ะ หรือว่าอากาศจะร้อนเกินไป ต้องใช่แน่ๆ............


TBC.





มาแล้วจ้าๆ ขอโทษที่มาช้าน้าาาาา *กราบ* วันนี้ไม่มีอะไรจะทอล์คเลยอ่ะ แงๆ เอาเป็นว่ารินทร์เริ่มรุกน้องจีนกันแล้วนะจ๊ะ 55555555 น้องจีนนี่ก็นะเขินไปสาวน้อยเชียว

ปล.      ตอนนี้กำลังจะจบงานอัตลักษณ์แล้วนะคะ เท่ากับว่าตอนหน้าก็ The end แล้ว แงงงงง
ปลล.    บางคนอาจจะงงว่า ชื่อเรื่อง "รูมเมท" แต่ไม่เห็นมีฉากในห้องเลย จริงๆมันเริ่มมาจากการที่รินทร์ โชและจีนเป็นรูมเมท+เรียนคณะเดียวกัน เลยทำให้สามคนนี้อยู่ด้วยกันตลอด อีกอย่าง ตอนนี้ยังเป็นช่วงงานอัตลักษณ์ แถมทั้งคู่ยังไม่สนิทกัน บรรยากาศในห้องมันก็เลยเป็นแค่การนอนห้องเดียวกันเฉยๆ แต่หลังจากที่ทั้งคู่สนิทกันเมื่อไหร่ก็ไม่แน่นะจ๊ะ 555555

☻ ถ้าชอบก็คอมเม้นท์ หรือ กดrecommended ให้น้องด้วยน้า
☻พูดคุยกับไรท์ได้ที่ inbox ใน storylog หรือ  ทวิตเตอร์ @pngonly


#รูมเมทหลินฮุน อย่าลืมนะ 



ขอบพระคุณทุกคนที่เผลอเข้ามาอ่าน และกราบขอบพระคุณคนที่ตั้งใจจะกดเข้ามาอ่าน ขอบคุณจริงๆน้าาาา พร้อมน้อมรับทุกคำติชม รักนะจ๊ะ บ๊ะบายย


SHARE
Written in this book
roommate (รัก)เพื่อนร่วมห้อง
ฟิคชั่นเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อร่วมกิจกรรมกับเพจ 'พี่มศวพาน้องสอบ' [END]

Comments