บทที่ 2  ชายหนุ่มผู้หลงทางในเขาวงกตแห่งใจ

หยุดคิดถึงนิ้งไม่ได้เลย
   เขาตั้ง status บน facebook ตั้งค่าที่มองเห็นเพียงเฉพาะเขาเท่านั้น  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเขียนถ้อยคำที่แสนเพ้อเจ้อเกลื่อนหน้า feed  ไม่มีการกดไลค์ ไม่มีการแชร์ มีเพียงเขาเท่านั้นที่อ่าน

เขาเป็นนักเขียนมือดีบทเว็ปเขียนนิยายออนไลน์ชื่อดัง  นามปากกาของเขา 1997 เป็นชื่อที่ดังสนั่นในโลกอินเทอร์เน็ต ไม่มีใครรู้ตัวจริงของผู้เขียนว่าเป็นใคร ว่ากันว่า 1997 เป็นปีศาจ หรือ 1997 คือชายจากอนาตตผู้บรรลุความรู้สึกแห่งใจ 

เปล่าเลย เขาเป็นมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น
เขาชื่อ ป๊อด เขาเป็นเจ้าของนามปากกานั้นและเป็นคนเดียวที่นั่งจมอยู่กับจอมือถือ เลื่อนอ่านคำเพ้อๆ เสี่ยวๆ  เป็นคนเดียวกับที่เขียนเรื่องที่สร้างชื่อให้ 1997 เป็นที่รู้จักคือเรื่อง 
ชายผู้คิดถึงใครบางคนเป็นเวลาแสนล้านปี 

เขาเลือกที่จะสอบเข้าเอกการแสดงและกำกับการแสดง มศว เพียงเพื่อจะทำให้ตัวเองให้กล้าที่จะเผชิญหน้ากับใครสักคน 
เขาเป็นคนขี้อาย โคตรขี้อาย  เขาไม่แน่ใจว่าสอบติดมาได้ยังไง  การสอบเอกนี้เรียกได้ว่าโหดหิน 
แต่เขาดันผ่านมันมาได้ และผ่านมาถึงจุดที่เป็นตัวแทนเอก ไปยืนอยู่บนเวทีประกวดดาวเดือนคณะศิลปกรรมศาสตร์ แม้สุดท้ายเขาไม่ได้ตำแหน่ง แต่มันก็ทำให้เขาเปลี่ยนจากหนุ่มขี้อาย กลายเป็นคนที่กล้าเผชิญหน้ากับผู้คนในระยะเวลาไม่กี่เดือน  นั่นทำให้เขาภูมิใจ นั่นทำให้เขาคิดว่าเขามาถูกทางแล้ว 

ยกเว้นเสียว่า เขายังไม่กล้ามากพอที่จะบอกชอบใครสักคน ใครสักคนเช่นนิ้ง

อย่าเรียกว่าแค่ชอบ  เขารักเลยเสียมากกว่า 

เขาเหมือนตกอยู่ในเขาวงกตที่ไม่รู้ทางออก 
เขาถือว่ามันเป็นปัญหาละดับชาติ ละดับโลก ระดับจักวาล 

เพราะเขารักเธอ โดยที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรและไม่รู้เลยว่ารักได้ยังไง 

ก่อนหน้านั้น 3 เดือน เขาพยายามศึกษาจากหนังสือนิยามความรักหลายเล่ม 
แต่ก็ไม่มีเล่มไหนที่ทำให้เขา clear ในสิ่งที่เขากำลังรู้สึก มีเพียงประโยคเดียว ในหนังสือลำดับ ที่ 13 ทีเขียนไว้ว่า 
ความรักเป็นฝันร้าย ที่ตื่นมาก็ไม่ลืมเลือน
โคตรจริงสำหรับเขา  โคตรจริงสำหรับอาการที่เขาเป็น  เขาฉักหน้านี้ออกและแปะไว้ที่ประตูห้องน้ำ 

เขาได้คุยกับนิ้งเพราะการรับน้อง  เขากลัวที่จะเข้ากิจกรรมนี้ เพราะมีการเขียนลงใน web หลายสำนัก ที่เขียนเลยเถิดและไปกันใหญ่ เมื่อเขามาสัมผัสแล้ว มันเป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น ละครที่กำลังสอนให้เขาเรียนรู้ความหมายของคำว่า "เพื่อนแท้" ที่หาได้ยาก ในยุคนี้ก็เท่านั้น
ไม่มีการวิดพื้น ไม่มีการบังคับขู่เข็นใจใดใดเลย อย่างที่เขาเคยเชื่อ  เพราะเพียงเขามองตาของพี่ว้ากเหล่านั้น ที่ยืนตะเบ็นเสียงสูงแสบซ่าน เขาก็รับรู้ทันทีว่า มันเป็นเพียงสถานะการที่ไม่จริง
และเขาอยากจะซื้อยาอมสักโหลให้คนเหล่านั้น

น่าเสียดายที่หลายคนแยกแยะไม่ออกว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของมันคืออะไร และมีไปเพื่ออะไร 
เค้ามองว่ามันเป็นเพียงกิจกรรมที่ไม่ได้อะไรมากแล้วก็ไม่ได้เสียหายอะไร ที่เขามองมันในแง่บวกก็อาจจะเป็นเพราะกิจกรรมนี้ มันทำให้ได้ใกล้ชิดนิ้งมากขึ้น 

นิ้งเป็นคนที่แปลกสำหรับเขา เขาไม่เคยเจอผู้หญิงอะไรแบบนี้  ถึงแม้เขาจะเคยมีแฟนมาแล้ว 
เขาก็ไม่อาจเข้าใจความเป็นนิ้งได้

สัมผัสแรกคือเขาเกลียดผู้หญิงคนนี้เข้าไส้
แต่เมื่อได้ทำงานด้วยกันสักระยะ 
เขากลับสบายใจกับเธอเป็นที่สุด
ด้วยนิสัยที่ตรงไปตรงมาของเธอ พูดจาขวานผ่าซาก เขากับสบายใจมากกว่าคำพูดสวยหวานที่ซ่อนพิษของสตรีนางอื่นที่เคยเจอ

เขาพยายามที่จะทำความรู้จักนิ้งให้มากกว่านี้ 
แต่ด้วยความเขินอายของเขา 
บางทีมันก็ปิดกั้นประโยคสนทนาที่พึงมี
อย่างน่าเสียดาย  ช่างน่าเสียดาย 

มึงชอบกูป่ะเนี่ย

นิ้งเคยถามป๊อด นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เขากำลังหาคำตอบให้ตัวเอง

เขาไม่ได้เจอนิ้งหนึ่งอาทิตย์แล้ว
เขาภาวนาให้นิ้งไปค่ายที่กำลังจะถึงนี้  มันคงจะเป้น 5 วันที่เขาจะมีความสุข
เขาหวังว่าจะได้นั่งข้างเธอบนรถ แอบถ่ายรูปเธอตอนหลับ เขาเพียงแค่หวัง เขาเพียงแค่หวังลมๆ

เจมส์      ทำไรอ่ะ เขียนถึงนิ้งเหรอ
ป๊อด       บ้าไม่ใช่ 
เจมส์       แน่ ปากแข็ง จะรู้กันทั้งเอกแล้วเนี่ยว่ามึงชอบ
ป๊อด       กูไม่เคยบอกใครนะ
เจมส์       โอยมึง อาการมันออก  เพื่อนๆมึงก็เด็กที่มีทักษะการแสดงทั้งนั้นอ่ะ  สายตาที่มึงมองนิ้ง เค้าก็รู้กันหมดแล้ว 
ป๊อด        ไม่จริงหรอก 
เจมส์       เนี่ยมึงโกหกอยู่ 
ป๊อด        . . .
เจมส์       เดี๋ยวมันก็มา  พ่อนิ้งกลับมาวันนี้ เดี๋ยวขับไปส่งที่องเลย 
ป๊อด       จริง?
เจมส์       โกหกมั้งมึง
ป๊อด        แล้ว รู้ได้ไง 
เจมส์       พ่อนางไลน์มาบอก
ป๊ิอด        แล้ว .... มีไลน์พ่อนางได้ไง
เจมส์        พ่อนางขอไว้ ตอนไปคอนโดนิ้งมัน ฝากให้กูดูแลนิ้งไร มีอะไนให้รายงาน
ป๊อด        ร้ายนะมึงอ่ะ พ่อเพื่อนหล่อไม่ได้เลย 
เจมส์        ก็คนมันสวย ช่วยไม่ได้
ป๊อด        มึงจริงจังป่ะเนี่ย 
เจมส์       เผื่อได้
ป๊อด        เชี่ย อย่านี้มึงก็จะกลายเป็นแม่นิ้งเลยนะ 
เจมส์        ความฝันกูเลย แล้วมึงก็เป็นลูกเขยกู 
ป๊อด        เชี่ย รับไม่ได้  !!!

ป๊อดวิ่งไล่เจมส์บนรถเมล์ ตามประสาเพื่อน ท่ามกลางบรรยากาศบนรถบัส ที่คล้ายวงฉิ่งฉับทัว     การร้องเพลงระหว่างเดินทางของเพื่อนฝูง มีให้ได้ยินตลอดเส้นทางกรุงเทพสู่คลอง 16 
บรรยากาศจากอับเฉากลายเป็นบานฉ่ำสำหรับป๊อด เพราะเขารู้ว่านิ้งจะมา  เพียงเพราะรู้ว่าเขาจะได้บอกความรู้สึกที่อัดอั้นมาแสนนาน
การบอกครั้งนี้ น่าจะทำให้เขาหลุดพ้นจากเขาวงกตที่วกวนในใจของเขาสักที 











SHARE
Written in this book
The Place Where We met
เธอและเขาผู้มึนเมาในห้วงเวลาที่สับสน 
Writer
mightyptk
นักเขียน
เราชอบงานตลกร้าย มันมีสีสันในความเศร้าหมองดี ขอบคุณคุณที่เข้ามาอ่านงานเขียนของเรา ถ้าอยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็น อยากพูดคุยก็ Inbox มาได้นะครับ ตอนนี้มีเพจที่ชื่อว่า ไม่หลับไม่นอน ฝากติดตามไว้อ่านงานสารคดีของก็ได้เช่นกัน ยินดีที่ได้เขียนงานให้คุณอ่านนะ

Comments