บทที่ 1 หญิงสาวผู้เกลียดปอดสีพาสเทลกับภาพชายหนุ่มเฮงซวยที่ฝังในแก่นกระโหลก
อัตลักษณ์ไม่ติดว่ามีแสตมป์ก็คิดว่าไม่ไป   
   
    มิ้นพูดใส่ iphone6 ของเธอเพื่อตอบกลับเจมส์เพื่อนตุ๊ดดาวเทียม ความสัมพันธ์ของมิ้นส์และเจมส์จะเรียกว่าเพื่อนสนิทก็อาจจะใช่ เพราะเจมส์ก็เป็นเพื่อนไม่กี่คนที่มิ้นเลือกที่จะสนทนา 

มิ้นกลืนควันบุหรี่ยี่ห้อ winston ลงคอ และปล่อยให้มันหวนคืนสายลมอย่างช้า ๆ  เธอแต่งตัวสบายๆ ตามประสาของคนเมือง ตามประสาคนกรุง ตามประสาชีวิตคนคอนโด หรืออีกหลายชื่อที่มนุษย์กรุงเทพจะนิยาม ที่ว่าสบายนั้นก็เพราะเธอใส่เพียงเสื้อกล้ามบางๆ สีครีม กางเกงขาสั้นสีชมพูอ่อนที่แสนจะบางและไม่สามารถซ่อนเร้นเรืองร่างของเธอได้มากนัก และด้วยเรือนร่างนี้เจมส์เคยพูดกับเธอว่า  "อีดอกมึงใส่อะไรก็สวย" หรือ "สวยกว่าดาวแต่เสือกไม่ลง คนวิกลจริต" มากกว่านั้น "อีนางฟ้าสวรรค์ไล่มาเกิด" 

เธอผิวขาวเปล่งประกาย ดั้งโด่งป็นสัน ไม่มีสิว ไม่มีรอยแผลเป็นบนเรือนร่าง ตาของเธอติดตี่ไปหน่อย แต่นั่นไม่อาจลบความงามที่พุ่งทะยาน  ทว่าเธอกลับไม่ได้สนใจเรือนร่างที่คนนิยมเช่นนี้ 
"ร่างกายกู กูจะทำอะไรก็ได้ ชีวิตกู กูทำอะไรก็ได้  จะสวยไปทำไมถ้าเพื่อเพียงให้ผู้ชายจู๋โด่"
เธอเคยพูดกับปังปอน เพื่อนสนิทอีกคน ในจังหวะที่ปังปอนกำลังตัดพ้อเรื่องร่างกายที่ขี้เหร่ของตน ภายใต้การสบถประมาณว่าเกิดเป็นหญิงมีพุงช่างไร้ค่าอะไรทำนองนั้น 

  เธอใช้ชีวิตขัดกับร่างอันงดงาม เธอใช้ชีวิตในแบบที่เธออยากใช้ เธอกินเหล้า เธอสูบบุหรี่  เธอทำทุกอย่างที่เธอ ปรารถนาจะทำ 
          

เจมส์            กูขอร้องหล่ะ หยุดทำตัวอินดี้แล้วมาร่วมกิจกรรมมหาลัยที    
มิ้น               เออ  ก็ได้ 
เจมส์            เตรียมเสื้อผ้าด้วย  กูไม่ให้ยืมชุดแล้วนะโว้ย อีดอกอย่าทำนิสัยเหมือนตอนทำป้ายชื่อ    เอายากันยุงมาด้วย  เค้าบอกกันที่นู้นยุงเยอะบรรลัย 

มิ้น               พ่อกุยังไม่สั่งเยอะขนาดนี้เลย 
เจมส์            เออ เป็นห่วงอีดอก  ง่วงละตีสอง มึงก็ไปนอน ตื่นมาขึ้นรถให้ทันด้วย   

มิ้นวางสาย

พ่อของมิ้นเป็นสจ๊วต  แม้จะอายุเยอะ แต่ก็ถือว่าเข้าขั้น idol ได้  คิ้วคมเข้ม จมูกเป็นสัน สูง 181 ซม. และนี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เจมส์สนิทกะมิ้นเพราะหวังจะเจอพ่อเธอบ่อยๆ ก็ได้ใครจะรู้ 

ถึงอย่างนั้น มิ้นก็ไม่ได้เจอพ่อบ่อยๆนักหรอก  หมดไฟลท์บินเท่านั้นที่จะทำให้มิ้นจะได้เจอหน้า แต่ก็นับครั้งได้   เพราะเค้าก็เถลไถลไปตามประสาชายวัยกลางคนที่ฮอตในหมู่แม่บ้าน 

พ่อเคยอยากให้มิ้นเลิกบุหรี่   มิ้นตอบว่าเสือก 

เธอเขี่ยบุหรี่ เดินกลับเข้าห้อง ปิดประตูระเบียง  ห้องของเธอเรียบง่าย ไม่รก มีต้นไม้ต้นเล็กๆบนโต๊ะ   เตียงเธอคลุมด้วยผ้าปูลายชินจัง หมอนโง่ๆ หนึ่งใบ และหมอนข้างลายเสือดาว   เธอนั่งที่เก้าอี้ไม้ หยิบสมุดไดอารี่ในลิ้นชัก วางบนโต๊ะ หยิบดินสอใกล้กุดเปิดหน้าล่าสุดแล้วลงมือเขียน


6 - 8 - 17 

      คิดถึงเขาอีกแล้ว  ฉันไม่อยากเป็นยังงี้  อีมิ้น คนโง่  หยุดทำตัวว่าแกร่ง หยุดทำตัวออกจากสังคม มึงอยากเข้าสังคม มึงอยากเข้าหาเขา  มึงยังต้องการเขา มึงคิดถึงเขา แต่มึงปากแข็ง.....


เธออยากจะสูบบุหรี่อีกครั้ง .....

แต่เธอไม่สูบ เธอวางไดอารี่ไว้บนโต๊ะ เขียนทิ้งไว้แค่นั้น เธอลุกขึ้น เริ่มเก็บเสื้อผ้าเพื่อไปค่าย           ยัดอย่างไม่คิดจะรีด ชุดระเบียบทางการก็ไม่มี หวังจะไปตายเอาดาบหน้า 

ระหว่างนั้น เธอเหลียวมองไปที่ประตูห้องน้ำ เห็นรูปคู่ท่าโพสหวานชวนเลี่ยน  แต่เธอก็เลือกจะมองรูปแบบนั้น รูปเธอกับเขา  เธอไม่ได้เลือกที่ติด เขาเลือกที่ติด เธอเพ่งพินิจอยู่นาน ปล่อยให้ห้องมีเพียงเสียงแอร์โตชิบ้า อุณหภูมิ 22 องศา เป่าปัดความรู้สึก
 


จะกลับไปจริงๆ ใช่มั้ย?
                      









SHARE
Written in this book
The Place Where We met
เธอและเขาผู้มึนเมาในห้วงเวลาที่สับสน 
Writer
mightyptk
นักเขียน
เราชอบงานตลกร้าย มันมีสีสันในความเศร้าหมองดี ขอบคุณคุณที่เข้ามาอ่านงานเขียนของเรา ถ้าอยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็น อยากพูดคุยก็ Inbox มาได้นะครับ ตอนนี้มีเพจที่ชื่อว่า ไม่หลับไม่นอน ฝากติดตามไว้อ่านงานสารคดีของก็ได้เช่นกัน ยินดีที่ได้เขียนงานให้คุณอ่านนะ

Comments