ตอนที่ 3: มุมมอง
มนุษย์คือมาตรวัดของทุกๆสรรพสิ่ง     
    เสียงเครื่องยนต์ดับลงที่ลานจอดรถ เวลาโพล้เพล้แบบนี้ร่มเงาใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะชวนดูขนลุกขนพองสยองเกล้า ปราชก้าวเท้าของเขาลงบนพื้นซีเมนต์ร้อนจากแดดแรงทั้งวัน แต่ทว่าบนฟ้ากลับมีกลุ่มเมฆนิมบัสทะมึนใหญ่จับตัวเหมือนรอคอยเขามาชั่วขณะนึงแล้ว ไม่ทันได้คิดหยาดฝนหล่นแหมะลงบนหน้าของเขาหยดแรกและหยดต่อทั่วร่างกายและบริเวณนั้นทั่ว พายุฝนบังคับให้ปราชต้องวิ่งเข้าไปหลบใต้ศาลาขนาดย่อมแห่งหนึ่งที่ไร้ซึ่งผู้คนหรือวิญญาณ ศาลาตรงนี้น่าจะถูกทิ้งร้างไร้คนสัญจรมาเป็นเวลาหนึ่งแล้ว ตะไคร่น้ำและเชื้อราเกาะกินเนื้อไม้ที่ครั้งหนึ่งถูกทาสีไว้อย่างสวยงาม แต่เมื่อกาลและเทศะผ่านเข้ามาเนื้อไม้ที่เงางามก็ไม่อาจทานต้านกับธรรมชาติได้ ปราชนึกถึงธรรมชาติของสังคมที่เขาพบเจอมาตลอด การเป็นคนดีนั้นเป็นไม่ยาก สร้างไม่ยาก แต่ที่ยากคือการรักษาความดีต่างหาก แต่ก็นั่นแหล่ะเขาก็ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ตามอำเภอใจว่าอะไรดีอะไรชั่วเพราะว่าท้ายสุดแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับทัศนคติและมโนธรรมของบุคคลล้วนๆ ทุกอย่างกำลังดูไปได้ราบลื่นตามธรรมเนียมพายุฟ้าฝนคะนองทว่า ร่มสีขาวที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาในศาลาแห่งนี้กลับเผยถึงสิ่งที่เขาต้องตะลึงกับสิ่งตรงหน้า

"ขอหลบฝนด้วยได้มั้ยคะ" ปลายทางกล่าวขณะก้าวขึ้นศาลามา
"ยินดีครับ" เขาเบือนหน้าหนีไม่แม้แต่จะมองด้วยความสับสน

ผมสีน้ำตาลอ่อนสั้นที่มีกลิ่นแชมพูระเรื่อในชุดเดรสสั้นสีแดงที่เขาคุ้นตา ชายหนุ่มได้แต่อุทานในใจพร้อมสบถด่าพระเจ้าที่สร้างเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมา เธอคือคนที่เขาพบที่บาร์วันนั้นแต่เขายังไม่อยากจะเชื่อเรื่องบังเอิญอะไรแบบนี้

"จะว่าอะไรมั้ยครับถ้าผมจะสูบบุหรี่" ปราชกลั้นใจลองเชิง
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่มายด์อะไรถ้าคุณจะช่วยจุดไฟเผื่อฉันด้วย" เธอยิ้ม
"สุภาพสตรีไม่ควรสูบบุหรี่นะครับ" เขายิ้มพร้อมยื่นซิปโป้สีเงินจุดเปลวไฟให้เธอ
"ฉันก็ไม่ค่อยจะใช่สตรีที่สุภาพนักเท่าไหร่หรอก" เธอคาบเจ้ามะเร็งยาวเรียวยื่นเข้ามาติดไฟ
"สังคมคงบอกว่าฉันไม่ใช่คนดี" เธอไขว้ขาบนม้านั่งพร้อมดื่มด่ำบรรยากาศท่ามกลางควัน
"แต่สังคมก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่ดี" เขาสูดควันแล้วพ่นมันกลางอากาศ
"คุณก็ยังเล่นลิ้นเหมือนครั้งแรกเลยนะ" เธอหันมายิ้มให้เขา
"ผมไม่มั่นใจว่าคุณกับผมเคยเจอกันมาก่อน"
"แต่ฉันมั่นใจเพราะฉันเป็นคนเรียกคุณมา" เธอสูดควันสีเทาเข้าปอด
"ผมไม่เข้าใจกับทุกๆอย่าง" เขางุนงงและสับสน
"ฉันก็ด้วย" เธอยังคงหลับตายิ้มอยู่แบบนั้น
"เกิดอะไรขึ้นกับผมในวันนั้น" เขาเริ่มถามอย่างสับสน
"ฉันก็สงสัยไม่ต่างจากคุณ" เธอเบือนหน้าไปทางอื่น
"ในโน๊ตนั่นไม่ได้บอกว่าผมจะพบคุณที่ตรงนี้" เขายิงอีกคำถาม
"คนส่งสารคงชอบความโรแมนติคมากเกินไปสิท่า" เธอขำเบาๆพลางสูดควัน
"คนส่งสาร? คุณหมายความว่าไง"
"นั่นสิ ทำไมฉันถึงพูดคำนั้นออกไปนะ" สีหน้าเธอว่างเปล่าพร้อมด้วยแววตาสงสัย

    ลมกรรโชกแรงพัดผ่านศาลาสีน้ำตาลแห่งนี้ หลังคามันส่งเสียงครวญครางจากลมหนาว ปราชบี้มะเร็งสีขาวนั้นทิ้งลงบนพื้น เธอก็เช่นกัน ร่มสีขาวถูกกางพร้อมกับร่างของทั้งสองคนวิ่งไปที่รถ เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มขึ้น Careless whisper ถูกเปิดคลอเบาๆไปตลอดระยะทางช่วงแรก พร้อมสมทบด้วย Ain't no sunshine Jazz version คลอรอบๆตัวของทั้งคู่เหมือนมันกำลังโอบกอดพวกเขาอยู่ ชายหนุ่มขับไปตามทางที่หญิงสาวบอกเหมืิอนกับนายพรานตามหมาล่าเนื้อ เครื่องยนต์ดับลงทันทีที่ Purple rain ของ Prince จบลง ที่ตึกสูงแห่งหนึ่งกลางใจเมือง ชายหนุ่มแปลกใจที่เขาคุ้นตากับมันอยู่ไม่เบาเพียงแต่นึกไม่ออกเท่านั้น

   ในลิฟต์กระจกนั้นร่างเปียกปอนของทั้งคู่ยืนพิงผนังด้านหลังอยู่ เมื่อลิฟต์เปิดหญิงสาวเดินนำเขาไปยังโถงทางเดิน พรมลายแปลกตาที่เขาคุ้นเคยมากสะดุดจบที่ประตูห้องหมายเลย 888 เธอเปิดประตูพร้อมกับพาเขาเข้ามาข้างใน ภาพที่เขาเห็นมันคุ้นตามาก มากพอที่เขาจะจดจำได้หมด ห้องสีเทาและเตียงนอนสีแดงนั่น เขาจำได้หมดทุกๆอย่าง

"คุณนี่รสนิยมดีทีเดียวนะ" เขากล่าวออกมาอย่างชื่นชม
"ครั้งนี้คุณคงมีสตินะ ครั้งที่แล้วสลบจนฉันตกใจไปเลย คนป่วยแบบคุณไม่ควรหักโหม" เธอกล่าว
"ผมป่วย? คุณล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย" เขาพูดพลางหัวเราะ
"หัวใจคุณเกือบหยุดเต้นในตอนตีห้า ฉันส่งคุณไปโรงพยาบาลไม่ทัน" เธอพูดพลางหงุดหงิดเล็กๆ
"ผมไปโรงพยาบาลมาหลังจากวันนั้น?" เขาเหงื่อแตกพลั่ก
"อันที่จริง มันก็ไม่ใช่โรงพยาบาลหรอก แต่ไม่ต้องห่วงคุณปลอดภัยดี พวกเขาไม่ได้ฝังชิปอะไร"

    ความคิดของปราชหมุนติ้วไปหมด ทุกๆอย่างดูยุ่งเหยิง เขาสับสน สับสนที่อยู่ๆเขาลืมไปหมดว่าอะไรเกิดขึ้น เหมือนเขาไม่ใช่ตัวเองไปเสียแล้ว 

"ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะไม่ลองยานั่นอีก" เสียงของเธอเล็ดลอดออกมาหลังม่าน
"ให้ตายสิ ผมสับสนไปหมดแล้ว" ปราชเริ่มสติแตก
"ใจเย็นๆก่อนหนุ่มน้อย" เธอเดินออกมาในชุดผ้าคลุมอาบน้ำสีขาว
"ฉันก็เคยเจอมันมาบ้างแล้ว" เธอเดินถือแก้วบรั่นดีมาสองแก้ว
"เอาเป็นว่า ผมจะไม่พยายามสติแตกไปมากกว่านี้แล้วกัน" เขานั่งลงบนโซฟาสีแดงเพื่อสงบใจ
"ฉันคงให้คำตอบไม่ได้หรอกว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่กับโลกของคุณ"
"ให้ฉันเดา คุณคงได้รับข้อความแปลกๆเสมอด้วยโค้ดเนมประหลาดๆของคนที่ตายไปแล้ว"
"Patnum002" เขาเงยหน้าขึ้นมากล่าว
"ใช่ อันที่จริงแล้วฉันเคยเจอคนที่ตามโค้ดเนมนี้มาแล้วหลายคน" เธอพูดพลางจิบไป
"แล้วคุณนอนก็กับทุกคน?" เขาพูดอย่างไม่ยั้งคิด
"หนุ่มน้อย เธอหึงหวงคนที่เจอกันวันเดียวแล้วเหรอ"
"อย่างน้อยก็ไม่บ่อยและไม่ใช่คนเดียว" เธอยื่นมาหน้ามากระซิบข้างๆหู
"สามในห้าหายสาบสูญไปหลายปีแล้ว คนที่สี่ยังมีชีวิตอยู่..แต่ก็ไม่เชิงหรอก" เธอนั่งลงบนเตียง
"หมายความว่ายังไง" เขายังคงสงสัย
"หมอบอกว่าสติสัมปัชชัญญะเขาทำงานได้น้อยแล้ว ร่างกายเขาทรุดโทรมลงจากยานั่น"
"คำเตือนหมายเลขหนึ่งไม่ควรรับยาที่เราไม่รู้จัก" เธอจิบพลางไขว้ขาไป
"และไม่ควรนอนกับคนที่เพิ่งรู้จักกันแวบเดียว" เขากลืนน้ำลายดังเอื้อก
"ฉลาดนี่" เธอหยอกเขา
"เอาเป็นว่าตอนนี้ผมไม่อยากจะคิดอะไรแล้ว" เขาจู่โจมเธอ
"ไม่อยากรู้เรื่องจริงมากกว่านี้เหรอคุณปราช" เธอส่งสายตาพร้อมกัดริมฝีปาก
"ผมอยากรู้อย่างอื่นมากกว่า..."

    ผ่านไปชั่วยามหนึ่ง ปราชยืนจุดมะเร็งมวนยาวอยู่ที่ระเบียงของห้อง จากมุมนี้แล้วเมืองข้างล่างมันช่างเล็กลงเสียจริง แสงไฟและเสียงรถที่ไม่ยอมพักผ่อนทำให้เมืองนี้ไม่เคยหลับไหลได้จริงๆสักครั้ง พระจันทร์สีเหลืองนวลโผล่พ้นกลุ่มเมฆฝนออกมาเฉิดฉายท่ามกลางราตรีที่แสนจะสับสน เสียงโทรศัพท์ที่เงียบงันมาทั้งวันทั้งคืนกลับดังขึ้น เขาเดินกลับเขาไปให้ห้องนอนสีอึมครึมนั่น หญิงสาวนอนหลับสบายอยู่บนเตียงสีแดงนั่นช่างดูไร้เดียวสาผิดกับตอนยังตื่นนัก ปราชยิ้มพร้อมกับเดินไปยังเสียงสั่นนั่น ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นนั้นมันกลับทำเอาเขาขนลุกไปทั้งตัวเพราะข้อความที่ว่านั้นคือ

ปราช คุณหนีไม่พ้นหรอก                                                                                     --Codename Patnam002

SHARE
Written in this book
Red woman
ปราช เด็กหนุ่มที่ต้องพบเจอกับเหตุการณ์ประหลาดที่อธิบายได้ยากในหลักเหตุผล และวันนั้นเองที่เขาได้พบกับผู้หญิงในชุดสีแดง ทุกอย่างรอบตัวเขากลับหมุนกลับและดูยุ่งเหยิง รวมถึงชะงักจิตของเขาให้เป็นไปตามความประสงค์ของบางอย่าง 
Writer
Nocturnal
Sincered human being
I​ don't​ fear a​ curtain death, death​ is​ curtain.

Comments

BETHNIA
3 years ago
รอตอนต่อปายยยย
Reply
Nocturnal
3 years ago
ขอบคุณมากครับ 555