My Love in U พบรักที่มหาลัย ตอนที่1
ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตเด็กปีหนึ่งมันจะสนุกเเบบนี้

เสียงตะโกนของเหล่ารุ่นพี่ดังไปทั่ว พร้อมกับโผเข้าหารุ่นน้องที่เพิ่งลงมาจากรถเเละยกของลงจากรถทันที เเน่ละครับ ในเมื่อวันนี้เป็นวันเข้าหอวันเเรก ผู้คนจะวุ่นวายก็คงไม่เเปลกใจ รวมถึงผม 'กันต์' เด็กปีหนึ่งที่เข้ามาอยู่ภายในรั้วมหาลัยเทาเเดงเป็นครั้งเเรก หลังจากนี้ ผมคงต้องอยู่ที่หอรวมกับคนอื่น เเม้ผมจะไม่ชอบใจมากนักก็เถอะ

ผมเป็นคนไม่ชอบคนเยอะๆ ชอบอยู่คนเดียวเสียมากกว่า เเถมผมคุยกับใครไม่ค่อยเก่ง เเบบนี้ผมคงหาเพื่อนยากอยู่ เเต่ผมสนที่ไหนกัน อยู่คนเดียวก็ได้ ไม่เป็นไรอยู่เเล้ว

หลังจากที่ผม เเละพ่อเเม่ลงจากรถ รุ่นพี่คนหนึ่งก็เข้ามาทักทายเเละพูดคุยเกี่ยวกับการขนของเข้าหอ โดยที่พี่ๆจะช่วยกันขนของทั้งหมดส่งถึงห้อง การไปจ่ายเงินค่าเสื้อเฟรชชี่ รวมถึงการรวมตัวของเหล่าเด็กปีหนึ่ง ซึ่งผมที่อยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ พี่เขาให้เวลาถึง 13.00น. ก่อนที่จะไปรวมตัวกันที่ออกตะ รุ่นพี่คนนั้นก็ยิ้มเเล้วขอลาก่อนที่จะวิ่งไปหาคนอื่นๆต่อ สงสัยพี่เขาคงเป็นพี่ประสานเเน่ๆ ผมได้เเต่คิดในใจ

ผมโผกอดพ่อเเม่ทันทีเมื่อเห็นว่าผมต้องไปทำธุระส่วนตัวต่อ ท่านทั้งสองควรขับรถไปสนามบินได้เเล้ว เนื่องจากพวกเรามาจากต่างจังหวัด เเค่พ่อเเม่ผมมาส่งถึงที่นี่ ผมก็พอใจเเล้ว พ่อเเม่ผมก็เป็นอย่างนี้เเหละครับ นั่นไง ไม่ทันได้พูดอะไร เเม่ผมก็ร้องไห้เสียเเล้ว

หลังจากที่ร่ำลาพ่อเเม่เสร็จเรียบร้อย ผมก็ขึ้นบันไดไปชั้นที่4 ผมได้ห้อง405 พัดลมนะครับ โชคร้ายของผมด้วยล่ะมั้งครับที่จองได้ไม่ทัน ทันทีที่ผมเปิดเข้าไป ห้องว่างเปล่า มีเตียงเปล่าประมาณ4 เตียง เเละโต๊ะอ่านหนังสือ มันก็ไม่ได้อบอ้าวอะไรมากนัก ก็อากาศสบายดี(ถ้าเปิดพัดลมนะครับ) ผมสำรวจห้องเล็กน้อยก่อนที่จะจัดการเก็บของทั้งหมด ด้วยที่ผมเป็นผู้ชายที่จัดของไม่เก่งเลย เเต่มีความเกรงใจเพื่อนร่วมห้องที่ยังไม่มาอยู่บ้าง เลยเอาของทั้งหมดยัดใส่ในตู้ ถ้ามันพังผมคงต้องโดนด่าเเน่ๆ

 ภายในออกตะเต็มไปด้วยผู้คนที่ผมไม่รู้เลยว่าเป็นของคณะไหนบ้าง ผมเดินเข้าไปโดยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลย หน้าเอ๋อหน่อย เข้าไปถามรุ่นพี่ว่าต้องทำอะไรบ้าง ก่อนที่จะได้ของทั้งหมด มีป้ายชื่อที่ข้างหลังเขียนว่่าผมเเพ้อะไร(ผมเเพ้มะเขือเทศครับ) เสื้อเฟรชชี่ใหม่สามชุด เเละเสื้อผ้านิสิตที่ผมสั่งกับรุ่นพี่เอาไว้ตอนรายงานตัว

เมื่อผมเอาของทั้งหมดเหล่านั้นกลับมาไว้ที่ห้อง ผมก็ลงมาเพื่อจะกลับไปที่ออกตะอีกครั้ง เพราะมันถึงเวลาที่พี่ๆเขานัดไว้เเล้ว

ผมนั่งหันซ้ายขวาสังเกตเพื่อนๆรุ่นเดียวกันที่มาจากต่างที่ต่างจังหวัด อย่างที่ผมบอก ผมคุยไม่เก่ง ผมเลยได้เเต่นั่งนิ่งๆอยู่อย่างนั้น พลางมองคนอื่นๆที่เข้ามานั่งรวมตัวกันจนเต็มออกตะ

"นายๆ" เสียงเรียกพร้อมมือที่สะกิดทำให้ผมหันไปมอง พบกับเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง สูงประมาณไหล่ของผมเอง อืม ประมาณ 167 มั้ง(ลืมบอกไป ผมสูงเกือบ175เชียวนะ) ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย

"ว่า?"

"ชื่ออะไร?" เขาถามพร้อมยิ้มกว้างมาให้ผม ผมจับป้ายชื่อพร้อมชูไปให้เขาดู เขาพยักหน้าก่อนที่จะพูดต่อว่า

"เราชื่อนายนะ นายกันต์ใช่ไหม? อยู่ภาคอะไรเหรอ?"

"โลจิสต์"

"จริงดิ! อยู่ภาคเดียวกันเลย" นายตาโตพร้อมทำท่าดีใจ ผมควรทำท่าดีใจกับเขาด้วยใช่ไหม?

"อืม" ผมตอบไปเเค่นั้นเพราะไม่รู้จะพูดอะไร เเต่ไม่ทันที่ผมจะหันกลับไป นายก็พูดอีกครั้งว่า

"งั้นเรามาเป็นเพื่อนกัน โอเคไหม?" นี่นิยายหรืออะไรรึเปล่า? ยังมีคนมาพูดประโยคเเบบนี้ด้วยหรือ? ผมได้เเต่ถามตัวเอง เเต่พอผมมองสีหน้าของนายเเล้ว ก็เข้าใจว่า นายเขาจริงใจจริงๆ ดูสิครับ หน้าดูอยากเป็นเพื่อนให้ได้เเบบนั้นน่ะ ผมขำเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆ

"ตามใจ"

"กันต์จะพูดหยาบกับเราก็ได้นะ เราไม่ถือ"

"ผู้ชายมันก็ต้องพูดหยาบด้วยกันอยู่เเล้วนี่ หรือนายไม่พูด?"

"เราไม่อยากพูดเท่าไหร่ เเต่ เราไม่ถือนะ กับเพื่อนน่ะ"

"เพิ่งรู้จักกันจะให้ฉันพูดมึงกูกับนาย ไม่ดีมั้ง?"

"จะเป็นไรไป ดีซะอีก จะได้สนิทกันเร็วๆ"

"ตามใจๆ พูดก็ได้" ไม่รู้เพราะความรำคาญหรือขี้เกียจเถียง ผมถึงยอมเพื่อนใหม่คนนี้ นายยิ้มกว้างอีกครั้งพร้อมกับตบไหล่ผมเบาๆ เเล้วหันไปคุยกับคนอื่นต่อ ผมส่ายหน้าเล็กน้อย นายมันคงเป็นคนคุยเก่ง เฟรนลี่ เข้ากับคนง่ายมั้ง ดูสิ ไม่ทันไรก็ได้เพื่อนใหม่อีกเเล้ว ผมมองมันคุยกับคนอื่นก่อนที่จะหันหน้าไปสนใจเหล่ารุ่นพี่ที่เริ่มรวมกลุ่มยืนล้อมรอบพวกผม

"น้องๆ ได้ยินได้พี่พูดไหม?" รุ่นพี่ผู้ชาย(ที่เหมือนจะไม่ใช่พูดชาย) ตะโกนเสียงดังเพื่อให้คนข้างหลังได้ยิน "ไม่ได้ยินยกมือสิ...ถ้าไม่ได้ยินเเล้วยกได้ไง?" นั่น โดนไปหนึ่งดอก

"โอเค น้องๆ ฟังพี่นะ" รุ่นพี่คนนั้นตะโกนอีกรอบ "เพิ่งเจอกันพวกเรายังไม่รู้ธรรมเนียมของวิศวะใช่ไหม? เดี๋ยวพี่สอนๆ ถ้าพวกเราจะทักทายรุ่นพี่ เพื่อนต่างคณะ อาจารย์ ลุงยาม ป้ายาม หรือเเม้กระทั่งหมาหน้าหอ ต้องมีตัวเเทนสั่งว่า 43!!" พี่เค้าเว้นวรรคเล็กน้อยเมื่อมีเสียงหัวเราะดังขึ้น "เเล้วพวกเราต้องพูดต่อว่า คณะวิศวกรรมศาสตร์สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ เข้าใจไหม?"

"ค่ะ/ครับ"

"เสียงเบาจังเลย ไหน!!เข้าใจไหม!!!"

"เข้าใจครับ!!!//ค่ะ!!!"

"ดีมาก"

ผมไม่เเน่ใจว่ารุ่นพี่คนนั้นชื่ออะไร มีป้ายชื่อเขียนอยู่ เเต่ผมอ่านไม่ออกจริงๆ เเต่เดี๋ยวพี่ๆคงเเนะนำตัวใหม่มั้งครับ หลังจากที่พี่ๆพูดคุยเกี่ยวกับพวกเราเเล้ว ก็พาพวกผมไปที่ตึกคณะ โดยที่ให้พวกผมเดินไปจากออกตะ อยากบ่นครับว่าเหนื่อยเเละร้อนมาก เเต่พี่ๆเขาถามเเล้วว่าใครไหวไหม ถ้าไม่ไหวก็บอก พี่ๆจะพาไปเอง ผมไม่อยากโกงเพื่อนๆ คงจะบ่นไม่ได้จริงๆ

ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ห่างจากออกตะไม่มากนัก เเละรุ่นพี่สั่งให้ไหว้ป้านคณะเพราะถือว่าหากใครไม่ไหว้จะเรียนไม่จบ ทันทีที่ทุกคนทราบ ยกมือไหว้เเทบไม่ทัน ดูตลกพิลึก เเต่ผมไม่ได้ลบหลู่นะครับ ผมเชื่อเลยล่ะ

ผมได้ขึ้นไปชั้น 6 เเละเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ก่อนที่จะนั่งเป็นเเถว โดยที่นายจับเเขนให้ผมไปนั่งข้างๆ ก็นะ ผมมีเพื่อนเเค่เดียวนี่น่า เเถมมันเองนั่นเเหละที่เอาเเต่พูดว่า นั่งด้วยกันๆ ตัวก็เล็กเเถมยังนิสัยคล้ายผู้หญิง ผมเเอบคิดนะครับว่ามันเป็นป่าววะ?

ทั้งวันพี่ๆเริ่มทำความรู้จักเเละสันทนาการ ผมเองก็สนุกไปกับพี่ๆเขาด้วย เเม้มุกบ้างอันจะเเป้กก็ตาม เเต่ก็ถือว่าพี่ๆเขาทำให้ผมสนุกจริงๆ ทั้งเกมต่างๆเเละร้องเพลงเเซวคณะอื่นๆ 


ผ่านไปอีกวัน พี่ๆปล่อยพวกผมกลับหอประมาณทุ่มนึง เเละโชคร้ายของผมเมื่อรูมเมทไม่มาสักที เเต่ก็ยังโชคดีที่นายมันอยู่หอเดียวกับผม

"รูมเมทยังไม่มาเหรอ?"

"อืม คงมาพรุ่งนี้มั้ง? รูมเมทมึงล่ะ?"

"คงไม่มาเหมือนกัน" นั่น ทำหน้าเศร้าอีก "ไปนอนด้วยดิ"

"นอนด้วย?"

"ใช่ๆ นอนด้วยๆ ได้ไหม?"

"เขาไม่ว่าหรือ?"

"ว่าอะไรล่ะ เเค่คืนเดียวเอง นะๆ"

"กลัวผีรึไง?"

"ใครให้พูด!!" เริ่มโวยวายเเล้ว ผมรีบยกมือห้าม

"โอเคๆ ห้องมึงอยู่ไหนล่ะ มึงจะอาบน้ำที่ห้องมึงหรือไปอาบห้องกู?"

"ห้องกันต์นั่นเเหละ รอเเปบเดียว เดี๋ยวไปเอาเสื้อมาก่อน อย่าเเกล้งเรานะ ไม่งั้นเราโกรธจริงๆด้วย" มันพาผมมาที่ห้องของมันก่อนที่จะหันมาชี้หน้าทำหน้าดุๆ ซึ่งผมโคตรกลัวเลย(ล้อเล่น) เเล้วเข้าห้องไป ผมได้เเต่ยืนหัวเราะเเละพิงประตูมองคนตัวเล็กกว่าวิ่งวุ่นไปกับการเอาเสื้อพา


ผมว่า....


ปีนี้คงสนุกน่าดูเลยล่ะ....
SHARE

Comments