เด็กหลงทาง

Roommate (รัก)เพื่อนร่วมห้อง :4:





วันนี้เข้ายิมเป็นวันที่2แล้วครับ ถ้าไม่นับวันซ้อมที่เข้ามาแค่ช่วงเย็น ผมได้นั่งที่เดิมครับ อาจจะเลื่อนนิดนึง พอเห็นบรรกาศตรงนี้ก็นึกถึงเรื่องเมื่อวานตอนพิธีบายศรีสู่ขวัญ คือผมต้องขอพูดตรงๆว่าผมขอแลกที่กับคนนั้นเพื่อลงไปนั่งข้างจีนจริงครับ เหตุผลเพราะผมสงสาร ไม่ได้สงสารจีนนะครับ สงสารคนที่นั่งข้างจีนต่างหาก จะหลับก็หลับดีๆไม่ได้ ต้องสับปะหงกไปชนคนอื่นเค้าอยู่นั่น ถ้าโชนั่งอยู่แถวนั้นผมก็จะให้โชเค้ามานั่งแหละ แต่โชมันอยู่ไกลอ่ะ ผมใกล้กว่าก็ เออ เอาวะ อย่างน้อยก็เป็นรูมเมทกันอยู่แล้ว  มันจะได้ไม่อายคนอื่นเค้า ถ้ามันบังเอิญซบไหล่คนอื่นขึ้นมาจะทำยังไง แล้วก็จริงครับ มันเอนหัวมาซบจริงๆ พอรู้สึกตัวก็ขอโทษขอโพย แต่พอเห็นเป็นผมนี่ทำหน้าเหวอเลยอ่ะ หลังจากนั้นก็ต่างคนต่างหลับครับ ไม่ได้คุยอะไรกันอีก จนโดนเพื่อนๆปลุกนั่นแหละ 
วันนี้น้องๆทุกคนจะได้พบกับดีเจที่มีชื่อเสียงของประเทศไทย เป็นทั้งนักจัดรายการวิทยุคลื่นกรีนเวฟ พิธีกรรายการคลับฟรายเดย์ และคอลัมนิสต์นิตยสารต่างๆ......เสียงของพิธีกรรุ่นพี่ดังขึ้น ผมฟังแค่พอให้รูุ้ว่าใครจะมาวันนี้ ใช่แล้วครับ ดีเจพี่อ้อย แห่งคลับฟรายเดย์ 

ขอสวัสดีอย่างเป็นทางการนะคะ ดีเจพี่อ้อยจากกรีนเวฟเอฟเอ็ม สวัสดีค่ะ..เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้น พร้อมกับที่บางคณะก็ใช้โค้ดสวัสดีกล่าวทัััััักทาย พอมีคณะแรกก็ต้องมีคณะที่สอง สาม สี่ ตามมา หลังจากนั้นก็ทุกคณะอ่ะครับ พี่อ้อยแกก็ยืนอยู่อย่างงั้นไม่ได้พูดต่อสักที นี่งานอัตลัักษณ์หรืองานแสดงโค้ดครับโผมม

เห้้้อ....ง่วง

อ่ะ..อย่าเพิ่งเข้าใจผิดกันนะครับ ที่ผมเคยบอกไปว่าผมเริ่มสนุกมันก็จริง แต่เป็นตอนเล่นโค้ดนะที่สนุก คือผมแบบ ยังไงอ่ะ ถ้าพูดถึงพี่อ้อยก็ต้องนึกถึงคลับฟรายเดย์ ไม่ก็เรื่องรักๆใคร่ๆใช่ไหมล่ะครับ แต่ผมไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกครับ มันก็จะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เค้าเรียกว่าไรนะ ไม่อิน(?) ใช่ไหมครับ

ขอสารภาพแบบบาปๆตรงนี่เลยละกันครับว่าผมง่วงแล้วก็แอบหลับไปหลายรอบ อย่างที่บอก ผมไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีความรัก ผมไม่ค่อยเข้าใจอ่ะ แต่ผมก็ไม่ได้หลับตลอดนะครับ ถึงจะหลับตาแต่หูก็ยังทำงานอยู่ ยังได้ยินอยู่
ขอดูหน่อย ใครมีแฟนแล้วคะ ยกมือคำถามนี้มันสะกิดหูผมมากเลยครับ
' ไม่รู้อะไรมันดลใจให้ผมหันไปหาจีนตอนได้ยินคำถามนี้ ทำไมผมถึงต้องอยากรู้ ทำไมผมต้องสนใจเค้า ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันครับ แต่พอได้เห็นว่าจีนไม่ได้ยกมือกับคำถามนี้ ผมรู้สึกโล่งอกแปลกๆ อยู่ๆมันก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา แบบนี้มันเรียกว่าอะไรกัน '.
.
.
.

' เห้ย นี่จะพร่ำเพ้อเกินไปละนะไอนรินทร์ เมื่อคืนมึงนอนไม่พอหรอ วันนี้พี่ก็เรียกสายกว่าเมื่อวานนะ เจ็ดโมงอ่ะ สายป้ะวะ เออนั่นแหละ แล้วจีนเจินไร มึงผู้ชายเค้าก็ผู้ชาย คิดเยอะไปป้ะ '   เอ่อ...ไม่ต้องตกใจครับ ผมกำลังเถียงกับความคิดตัวเองอยู่ มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ ผมผู้ชายแมนๆนะครับ สงสัยจะอินกับพี่อ้อยไปหน่อย...
น้องๆเคยดูคีตราชนิพนธ์เรื่องนี้ไหมคะ เรื่องยิ้มสู้....
หลังจากคำถามนั้นของพี่อ้อย ผมก็ได้แต่นั่งเถียงกับความคิดตัวเองจนไม่ได้ฟังอะไรที่พี่เค้ามาพูดเลยครับ จนมาถึงอีกคำถามนึง เรื่องนี้ผมเคยดูครับ ผมว่ามันเศร้ามากเลยอ่ะแล้วก็ดีมากๆด้วย พระเอกเค้าเป็นโรคกล้ามเนื้อบนใบหน้าไม่สั่งการ ทำให้เค้าแสดงสีหน้าไม่ได้ ใครแกล้งอะไรเค้าก็ไม่แสดงความโกรธ  เกิดเรื่องที่เศร้าที่สุดในชีวิตเค้า เค้าก็ยังนิ่ง มีแต่นางเอก เอ่อ พลอยชมพูใช่มั้ยวะ เออ มีแต่นางเอกอ่ะครับ ที่เข้าใจ แล้วก็เป็นเพื่อนคนเดียวของพระเอก

พอพูดถึงเรื่องยิ้ม ภาพรอยยิ้มนั่นของผู้ชายคนนึงที่เหมือนเด็กคนนั้นนั้นก็ลอยเข้ามา เค้าดูมีความสุขกับทุกสิ่งบนโลก ยิ้มให้กับทุกคนที่เข้ามาหา แล้วก็ดูเหมือนจะมีเพื่อนเยอะ ต่างจากผมที่มีแค่ไอโชหิวโซคนเดียวที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่มัธยม....นั่นไง พอพูดถึงมัน มันก็มาเลย

"ไอหลิน พระเอกเรื่องนี้เหมือนมึงเลยวะ ฮ่่่่าๆๆ"
"อะไรวะ"
"ก็มึงไง ทำเป็นอยู่หน้าเดียว"
"หน้าหล่อ?"
"หล่อก็ถุยเถอะ หน้านิ่งอ่ะ  นี่มึงหัดยิ้มบ้างได้ป้ะวะ มึงมีกูคนเดียวไม่เบื่อไง้ มึงดูจีนดิ๊หน่ะ ยิ้มง่ายแถมน่ารักอีก เพื่อนตรึมเลย เผลอๆทั้งคณะแล้วแหละกูว่า"
"เรื่องมันดิ"
"เอ้าไอนี่ ถ้าวันไหนกูไม่อยู่กับมึง มึงจะรู้สึกหลิน"
"มึงจะไปไหน?"
"จะให้กูอยู่กับมึงตลอดเวลาเลยหรอเพื่อนรัก ถึงกูจะรักมึงแต่กูก็ต้องไปหาความสุขกูบ้าง ถ้าเกิดกูมีแฟนขึ้นมา กูอยู่แต่กับแฟนกู มึงจะทำไง?"
"คนอย่างมึงไม่มีหรอกแฟนอ่ะ"
"อ้อหอออ นั่นปากหรอ ตบปากเท่าอายุเลยอีสลัด เอาจริงๆมึงอยู่ได้ป่ะ"
"ได้ดิ"
"แน่ใจนะมึง"
".......เออ"
"ก็ดี กูไม่คุยกับมึงละ ตื่นมาแซวมึงเฉยๆ นอนต่อละบาย"
"หลับให้สบายนะ"
"กูยังไม่ตาย! "


หมั่นไส้มันจริงๆ ไอนี่มันกวนนัก เอาจริงๆคือผมก็ไม่รู้หรอกว่าถ้าไม่มีโชอยู่กับผม ผมจะอยู่คนเดียวได้ไหม ไม่ใช่ผมไม่อยากมีเพื่อนนะครับ เพียงแค่ผมไม่ชอบการเริ่มต้นใหม่หลายๆครั้ง การจะรู้จักใครใหม่ มันก็ต้องเริ่มทักเค้าใหม่ เรียนรู้นิสัยกันใหม่ สำหรับผม ผมว่ามันยุ่งยากกับชีวิตมาก ที่จะต้องมานั่งเทคแคร์คนใหม่ที่เข้ามาในชีวิต เพียงเพราะต้องการเป็น First impression ที่ดี สู้มีเพื่อนคนเดียว แต่เข้าใจทุกอย่าง ทำตัวแย่ๆใส่ได้โดยที่ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะโกรธมั้ย ผมว่าผมพอแล้วหล่ะ ผมมีโชคนเดียวก็พอแล้ว นี่คงเป็นอีกเหตุผลนึงไหมครับ ที่ทำให้ผมไม่สนใจเรื่องความรัก


แต่จีนเค้าเพื่อนเยอะจริงๆนะครับ ผมเห็นเค้าเดินไปทางไหนก็มีแต่คนทักทาย ไอนี่ก็ยิ้มให้เค้าไปทั่ว มึงไม่รู้ตัวหรือไงว่ามึงมันน่ารัก ที่กับกูนะ ไม่่่่่่่บึ้งก็เบะตลอด มึงไม่คิดว่ากูอยากได้ยิ้มของมึงบ้างอ่อ เก็บยิ้มของมึงไว้ให้กูคนเดียวพอ


ทำไมเดี๋ยวนี้อะไรๆก็ต้องมีไอเด็กจีนเข้ามาเกี่ยวไปหมดเลยวะ

เราเจอใครเราก็ยิ้มให้เค้า "ยิ้มช่วยลดระยะห่างระหว่างคนสองคน"...... "ยิ้มช่วยลดระยะห่างระหว่างคนสองคนหรอ......."

ผมหยุดความคิดไว้แค่นั้น เพราะหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ฟังแล้วครับ ก็อย่างที่บอก ผมไม่ค่อยจะอินกับเรื่องแบบนี้ ความง่วงมันเลยเข้าครอบงำผมแบบเต็มอัตรา ตื่นอีกทีตอนพี่อ้อยแกพูดจบแหละครับ....

หลังจากนั้นก็มีกิจกรรมต่อ แบ่งเป็นสามกิจกรรม คือ การทำดอกไม้จันทน์เพื่อใช้ในวันถวายเพลิงพระศพรัชกาลที่9 , เพ้นท์กระเป๋าผ้า แล้วก็ทำเต้านมเทียม คณะมนุษย์ฯที่ผมอยู่ ได้ทำดอกไม้จันทน์ครับ พี่ๆเค้าก็จัดแถวให้นั่งเป็นคู่ๆ จะได้ช่วยกันทำ จัดไปจัดมา ผมได้คู่ไอจีนเฉย แต่ก็ดีครับ คนรู้จักกัน จะได้ไม่อึดอัดมาก ของที่ใช้ทำถูกส่งต่อขึ้นมาเรื่อยๆจนครบ รุ่นพี่ก็มาสอนเราทำ ตอนแรกผมคิดว่าจะยากกว่านี้ พอลองทำจริงๆมันก็......ยากแหละครับ แต่ก็พอถูๆไถๆไปได้ 

และแล้วผมทำเสร็จละครับ 1ดอกถ้วน เลยเงยหน้าขึ้นจากมือ ภาพที่เห็นตรงหน้ามันก็แค่คนๆนึงที่เหมือนเด็ก กำลังตั้งใจพันธูปและเทียนให้ติดกับก้านดอกด้วยเทปอะไรสักอย่างอะสีดำๆ หน้าตาดูขมักเขม้น แต่มันทำให้ผมไม่อาจละสายตาจากเค้าได้เลย เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นที่กรอบหน้าของเค้า มันยิ่งทำให้เค้าดูน่ารักขึ้นไปอีกในความคิดของผม แต่ไวกว่าความคิดก็มือไอ้นรินทร์นี่แหละ มันยื่นออกไปเช็ดเหงื่อที่กำลังไหลลงมาจนเกือบจะหยดบนดอกไม้ ช็อคครับ ตัวผมเองก็ช็อค แต่ก็เก๊กหน้านิ่งคีพคูล เช็ดลวกๆแล้วก็รีบชักมือกลับมา 

"ขะ...ขอบคุณนะรินทร์"
"อืม กลัวดอกไม้เลอะ"
"อ่าว.....แต่ยังไงก็ขอบคุณนะ"

ไม่นานดอกไม้ในมือเค้าก็เสร็จครับ ไอเจ้านี่มันยิ้มง่ายจริงๆ ทำดอกไม้เสร็จก็ยิ้ม ดีใจอะไรขนาดนั้นวะ ไม่เพียงเท่านั้น เค้ายังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้อีกเป็นสิบๆรูป เหมือนจะอัพลงไอจีสตอรี่ด้วยนะ ผมเหลือบเห็น แต่จะบอกว่าแอบดูก็ได้ ผมแอบดูแคปชั่นเค้า 'ดอกแรกในชีวิต' แหม่ ถึงว่ายิ้มแป้นเชียว บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ายิ้มเรี่ยราด กูหวง มึงนี่มันจริงๆเล้ยย
อยู่ดีๆเค้าก็หันมาทางผม จากที่เห็นยิ้มๆเมื่อกี้หุบฉึบเลยครับ ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวขัดความสุขของคนอื่นยังไงไม่รู้

กูควรเดินไปทางไหนดี.......

ตอนนี้ผมอยู่แถวๆอาคารกลางของหอพัก หลังจากทำดอกไม้ แล้วก็รวบรวมกันเสร็จแล้ว พวกพี่ๆเค้าก็ปล่อยเรากลับมาหอครับ ภาพข้างหน้าที่เห็นคือ คน คน คน แล้วก็คน คือมึงคนเยอะมาก กอไก่สิบตัว ทั้งร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้า อะไรไม่รู้เต็มไปหมด แล้วคือแดดองครักษ์ครับมึงจะแรงไปไหน โคตะระร้อน 

บทฟุตบาทหน้าหอหญิงเป็นเต็นท์สีขาวตั้งเรียงไปจนสุดทาง คือถ้าไม่มีเหตุจำเป็น ผมขึ้นห้องอาบน้ำนอนไปแล้วครับ แต่นี่คือสิ่งที่ต้องทำ บอร์ดดิ้งพาสล่าตราปั๊มชมรมสี่หมวด เพื่อเบิกทางสู่การจบการศึกษาอย่างราบเรียบ

เต็นท์ขาวๆนั่นก็คือบูทชมรมครับ มีสี่หมวดผมก็จำไม่ได้หรอกว่ามีไรบ้าง ในแต่่่่ละหมวดก็มีแยกย่อยไปอีก แล้วคือคนก็เยอะมากๆ อ่ะ เยอะจนมองไม่เห็นพื้นที่ว่างสักนิดเลยครับ

ตอนนี้ผมได้แสตมป์มา1ดวงแล้ว เหลืออีกสามเอง......ไปต่อสิครับ ผมพยายามเดินแทรกตัวไปเรื่อยๆเพื่อไปเก็บตราปั๊มของชมรมหมวดต่อไป แต่ผมว่าเหมือนผมจะเห็นเด็กหลงทางนะ ยืนหันซ้ายหันขวาอยู่ท่ามกลางคนเบียดเสียดแน่นเอี้ยด เห็นแล้วมันก็อดสงสารเด็กไม่ได้ ผิวขาวๆพอโดนแดดมันก็จะแดงได้ง่าย แบบนั้นมันยิ่งน่ารักครับ ไม่ได้ๆ เดี๋ยวโดนฉุด ความรู้สึกของผมตอนนี้คือต้องไปอยู่ใกล้ๆเด็กนั่น

หมับ!

ผมฝ่าคนเดินตรงเข้าไปจับมือเด็กหลงทางเอาไว้

"ระ..ระ..รินทร์" 

นั่น เบะใส่อีกแล้ว นี่มาช่วยนะเห้ยไม่ได้มาด่า กลัวไรเบอร์นั้น 

"ไปกับกู"
"จะ...จะดีหรอ รินทร์โทรให้โชมา..."
"ไปกับกู"
"แต่เราวะ....."
"ไป กับ กู"
"อะ...อะ อื้อ..โอเค"

ผมก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันครับ อากาศก็ร้อนมาก เหงื่อก็ออกเยอะ แต่ผมไม่ได้ปล่อยมือเด็กหลงทางคนนี้เลย ความรู้สึกของผมตอนนี้มันตีรวนกันไปหมด แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือ ผมต้องดูแลเค้า ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม


TBC.



มาแล้วจ้าาาาา ตอนนี้จะยาวกว่าตอนอื่นแบบใส่ไข่ อะไร อ่ะ? อ๋อ พิเศษ แฮ่55555555 (เล่นเองตบเองก็ไรท์นี่แหละจ้า) แต่จริงๆก็ไม่ได้ยาวกว่าเยอะหรอก เพราะมาไถ่โทษที่ตอนที่แล้วมันสั้น TT  แต่สุดท้ายมันก็ไม่ถึงคอนเสิร์ตอ่ะ เรากลัวมันยาวไป เดี๋ยวมาต่องานวันเปิดโลกฯในตอนต่อไปนะจ๊ะ 


// พบเจอคนหลงเด็ก1อัตราจ้า 555555 ตอนนี้ก็ยังเรื่อยๆเช่นเดิม เพราะอย่างที่เคยบอกว่าเรามือใหม่มากๆ อาจจะยังเขียนไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ แต่สัญญาว่าจะพัฒนาไปเรื่อยๆนะก๊ะ

สุดท้ายท้ายสุด เหมือนเดิมจ้ะ ถ้าชอบก็คอมเม้นท์ หรือ กดrecommended  ให้เก๊าด้วยน้า

พูดคุยกับไรท์ได้ที่ inbox ในstorylog หรือ ทวิตเตอร์ @pngonly ก็ได้นะ แล้วมาเม้าท์กานนนน


*ประกาศ* เรื่องนี้มีแท็กแล้วนะรู้ยัง? #รูมเมทหลินฮุน 
เราลองค้นๆในทวิตแล้วมันไม่มีคนใช้ หรือเราไม่เห็นเองหว่า ถ้าผิดพลาดยังไงแจ้งได้นะจ๊ะ
ปล. ถ้าเป็นไปได้ติด3แท็กเลยก็ได้นะ #รูมเมทหลินฮุน #ทีมมศว #swu60


สุดท้ายของท้ายสุด ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ถ้ามีอะไรผิดพลาดไปก็ขอโทษด้วยนะคะ แจ้งมาได้เลยน้อมรับทุกอย่างจ้า บ๊ะบายยยยย













SHARE
Written in this book
roommate (รัก)เพื่อนร่วมห้อง
ฟิคชั่นเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อร่วมกิจกรรมกับเพจ 'พี่มศวพาน้องสอบ' [END]

Comments

seniorswu
4 years ago
มาแต่งต่อหน่อยเร็ว~
Reply