Going Crazy (Episode 2)

2


ภายในห้องสี่เหลี่ยมห้องเดิมซึ่งเต็มไปด้วยสัมภาระ หนังสือนวนิยายและเสื้อแขนยาวตัวใหม่ เด็กสาวผมดำอมน้ำตาลคนเดิมนั่งมองรูปภาพของชายหนุ่มหน้าใสผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มแสนหวานตราตรึงใจ ทุกครั้งที่ได้สบตาคู่กลมนั้นเหมือนมีเพลงรักเล่นวนในหัว จินตนาการพาจิตใจล่องลอยไปแสนไกลจนเกือบลืมโลกความจริง

"การบันทึกเสียงครั้งที่สองของฉัน... ถึงนายเพื่อนร่วมสาขา"
ปลายนิ้วโป้งกดปุ่มสีแดงและกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชาเหมือนเดิม ดวงตาเล็กมองนาฬิกาดิจิตอลซึ่งอยู่บริเวณหัวมุมขวาของโทรศัพท์ เธอแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นเวลาปัจจุบัน "ตอนนี้สี่ทุ่มสิบสองนาทีของวันที่สิบสี่สิงหาคมและฉันจะพูดเรื่องไร้สาระของฉันด้วยเหตุผลเดิม ฉันนอนไม่หลับ พวกคุณอาจคิดในใจด้วยความรำคาญว่า ทำไมกูต้องรู้เรื่องของมึงด้วยวะ? ทำไมมึงไม่ยอมกินยานอนหลับจะได้ง่วงแล้วหุบปากสักที? ฉันไม่ได้บังคับให้พวกคุณเสียเวลาฟังเรื่องราวของฉันจนจบสักหน่อย"
เด็กสาวบนเตียงนุ่มถอดเสื้อกันหนาว PUMA ตัวหนาออก เธอโยนมันลงตะกร้าพลาสติกสีขาวข้างตู้เสื้อผ้า เหลือเพียงเสื้อแขนเว้าสีดำลาย I'M NOT WEIRD กับกางเกงขาสั้นสีกรมท่า เธอเอนหลังพิงผนังห้องสีครีม

จังหวะเดียวกันนั้นเอง...

เสียงการ์ตูนบาร์บี้ตอนนางฟ้าทัมเบลิน่า เล็ดลอดออกมาจากห้องนอนของลูกพี่ลูกน้องวัยหกขวบตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขของคุณอาอีกสองคนซึ่งเป็นพ่อแม่ของเด็กหญิงพิตต้า 
หูฟังสีขาวถูกสวมเพื่อขยายอาณาเขตพื้นที่ส่วนตัว สัญญาณความสุขจากห้องนอนข้างๆทำให้เธอสะอิดสะเอียน เธออยากทำอะไรสักอย่างให้พวกเขาเงียบไปซะแต่ก็ทำได้เพียงพูดต่อเพื่อกลบเสียงหัวเราะนั่น
"ไอ้ยาพรรค์นั้นทำให้ฉันหุบปากแล้วทิ้งตัวลงห้วงเวลาแห่งการหลับใหลได้ก็จริง แต่ต่อให้เสียเงินซื้อยานอนหลับกี่แผงกี่กระปุก สิ่งที่ค้างคาใจของคืนนี้ก็จะกลับมาหลอกหลอนอีกครั้งยามตื่นอยู่ดี ถ้าหากฉันหมกมุ่นมากพอ... มันจะกลายเป็นมวลหนาของฝันร้ายในคืนต่อมา" 

จีมองเจ้าตุ๊กตาหมีน้ำตาลขนปุยข้างกายตัวหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่าง มันเป็นของขวัญจากแฟนหนุ่มของเธอเมื่อสองปีก่อน มันไม่เคยถูกหย่อนลงเครื่องซักผ้าเพราะจีไม่เคยนำมันมากอดอีกเลยหลังจากการย้ายมาอยู่บ้านย่าในเขตบางโฉลง "เหนือข้ออ้างอื่นใดที่สมองน้อยๆของฉันคิดได้ ฉันบอกไปแล้วว่าความทรงจำในกระเป๋าเดินทางของฉันกำลังล้นทะลัก ฉันจะไม่หยุดเพียงเพราะความรำคาญเล็กๆของพวกคุณหรอก มันยังไม่มากพอ"


ตริ๊ง!!
ตริ๊ง!! 


(Dad : นอนได้แล้วนะลูก)
(Boyfriend : เรานอนก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหว ฝันดีล่วงหน้าจ้า)
ข้อความในเฟสบุ๊คปรากฏขึ้นบนหน้าจอกว้างตรงหน้า เธออ่านมันและตอบกลับพวกเขาด้วยสติ๊กเกอร์เพียงตัวเดียว OK อย่างน้อยมันก็ทำให้พวกเขารู้ว่าเธอยังให้ความสนใจอยู่บ้าง ก่อนเลื่อนเมาส์กดปุ่มกากบาทบนหัวมุมขวาเพื่อปิดหน้า Google Chrome

"กลับเข้าเรื่องของเราดีกว่า เทปนี้ฉันยังพูดถึงคุณอยู่นะ...จีฮุน คุณทำให้ฉันเป็นบ้าตายไปแล้ว คราวนี้ถึงตาของฉันบ้าง" จียิ้มอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งระหว่างอยู่ค่ายอัตลักษณ์ เธออดใจไม่ไหวที่จะเล่าให้คนอื่นได้ฟังหลังจากเก็บมันเป็นความลับถึงห้าวัน "พวกคุณคิดว่าฉันจะตัดใจจากหมอนั่นง่ายๆเพียงเพราะการเริ่มต้นแสนห่วยแตกของตัวเองงั้นเหรอ? ไม่... ฉันไม่ขี้แพ้ขนาดนั้น บอกไว้ก่อนเลยว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยเหมือนหน้าตา" 

"นี่คือคำเตือนสำหรับผู้ฟังทุกท่าน เทปนี้มีเนื้อหาค่อนข้างรุนแรง ผู้ใหญ่ควรให้คำแนะนำกับเด็กอย่างใกล้ชิด โปรดปฏิบัติตามคำเตือนอย่างเคร่งครัดด้วยนะคะ...ถ้าคุณยังอยากให้ลูกสาวสุดที่รักของคุณเป็นเยาวชนที่ดีในอนาคตของชาติ"




3



6.02 น. 
8 สิงหาคม 
@หน้าหอพัก 5 , มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์


จากโน๊ตกำหนดการในไลน์ ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นของวันนี้คือพิธีการรับน้องใหม่สุดขลัังและศักดิ์สิทธิ์ นิสิตทุกคนต้องสวมชุดพิธีการแสนสง่าและรองเท้าคัทชูสีดำขลับ น้องปีหนึ่งจะต้องตั้งแถวหน้าหอเพื่อให้รุ่นพี่ปีสองตรวจระเบียบก่อนเข้ายิม ด้วยความที่ฉันสูงเพียง 158 เซนติเมตร...ฉันจึงเป็นคนที่เจ็ดของแถวผู้หญิง 
ฉันไม่ติดขัดเรื่องกฏระเบียบเคร่งครัดอะไรพวกนี้หรอกนะแต่ฉันน่าจะซื้อพลาสเตอร์มาสักสองสามกล่อง โอ้วชิท! เจ็บโว้ย! ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าคัทชูหัวตัดจะเกลียดฉันขนาดนี้ มันกัดเท้าของฉันจนเกิดแผลพุพอง แต่นั่นยังไม่ใช่ที่สุดสำหรับเช้านี้.. ฉันตื่นขึ้นมาตอนตีห้าเพื่อแย่งรูมเมทอาบน้ำแล้วโดนยุงกัดตอนหกโมงเช้า

มันใช่เรื่องมั๊ยถามใจดู

สาระน่ารู้ที่ควรรู้ : เวลาหกโมงเช้าเป็นเวลาที่ยุงตัวเมียภายในมหาวิทยาลัยเริ่มออกหาเลือดหวานหอมจากเหยื่อในชุดนิสิต เรียวขาของชายหญิงจะหมดสวยเพราะเจ้าสัตว์ดุร้ายตัวนี้ ดังนั้นคุณควรฉีดสเปรย์กันยุงก่อนออกมาจากหอ
 
แค่ยุงตัวเล็กๆ ทำไมต้องเล่นใหญ่อย่างกับตัวเองเป็นแวมไพร์ด้วย?
ฉันไม่ชอบแวมไพร์ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่โหดเหี้ยมอำมหิตและกินมูมมามเหมือนหมูตัวอ้วนฉุในโรงนา ต่อให้แวมไพร์หนุ่มจะหล่อเหมือนโรเบิร์ต แพททินสัน(สมัยยังไม่ปล่อยให้ตัวเองหน้าโทรม) หรือทอม ฮิดเดิลตัน ฉันก็ทำใจชอบไม่ลงหรอก

อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งให้ลืมความเจ็บแสบคันไปได้ครู่หนึ่ง นั่นคือชายหนุ่มเรือนผมดำนุ่มสลวยในชุดพิธีการผู้ยืนอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ฉันมองเห็นจีฮุนเป็นคนแรกราวกับสายตาของฉันโฟกัสไปหาเขาเพียงคนเดียว
ปีนี้สาขาภาษาเพื่ออาชีพปีหนึ่งมีนิสิตทั้งหมดแปดสิบหกคน มีผู้ชายแค่ห้าคน 
ได้แก่ จีฮุน , มินฮยอน , ควานลิน , ซองอูและแดเนียล แต่มีสามคนเท่านั้นที่ติดอันดับหนุ่มหล่อน่ากินคือแดเนียล ควานลินและจีฮุน (ผลโหวตไร้สาระนี้ได้มาจากการเม๊าท์มอยของกลุ่มสาวๆ) 

พวกเขาทั้งหกไม่ได้ยืนข้างกันเป็นบอยแบนด์แก๊งค์ไฝว้หรือเรียงลำดับส่วนสูงกันหรอก แค่อยู่ในแถวให้รุ่นพี่รู้ว่าประชากรปีหนึ่ง LCI อยู่กันครบทุกคน ดังนั้นควานลินจึงยืนหน้าสุดของแถวผู้ชาย ส่วนจีฮุนยืนลำดับที่สาม... 

สองคนนี้สวมชุดพิธีการเหมือนกันแต่ฉันกลับสังเกตบางอย่างในตัวทั้งคู่ที่ต่างกันมาก

ควานลินยืนเล่นโทรศัพท์อยู่กับที่แถมแต่งตัวถูกระเบียบด้วย เขาเงยหน้าคุยกับเพื่อนไม่บ่อย แม้ว่าหน้าตาของหนุ่มไต้หวันคนนี้เหมือนคนรักสนุกแต่สิ่งที่เห็นตอนนี้คือหนุ่มหล่อมาดขรึม 
ส่วนจีฮุนเป็นผู้ชายผอมบางแสนซนสุดไฮเปอร์ที่เดินไปเดินมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องสีดำในมือ เขาปล่อยชายเสื้อนักศึกษาสีขาวออกมาจากกางเกงและไม่สวมเสื้อคลุมสีเทาเหมือนนิสิตชายคนอื่นเพราะร้อน สังเกตได้จากเม็ดเหงื่อตามกรอบหน้าและลำคอของเขา

เฮอะ! ฉันเริ่มสนใจคุณมากขึ้นซะแล้วสิ

หัวใจกู่ร้องก้องกังวานพร้อมกับเร่งจังหวะการสูบฉีดเลือดเมื่อเห็นรอยยิ้มผุดขึ้นมาจากริมฝีปากอิ่มคู่นั้น ฉันลืมความเป็นกุลสตรีไปสักสองถึงสามวินาที ดวงตารีเล็กของฉันมองเห็นกล้ามท้องบางใต้เสื้อเชิ๊ตชุ่มเหงื่อของจีฮุน 
จังหวะนี้มีเพลงเพียงท่อนเดียวของ Wanna One ที่ฉันนึกออก 


"BURN IT UP!" 
เผามันซะ!


ฉันอยากเผาจริงๆนะ เสื้อเชิ๊ตตัวนั้นมันเกะกะมาก
หมอนั่นอาจจะคิดว่าไม่ต้องสวมเสื้อกล้ามหรอกเพราะมีเสื้อคลุมอยู่แล้ว 
มันจะมีสักกี่คนเชียวที่มองเห็นกล้ามท้องบ้าๆนั่น ฉันอาจเป็นคนส่วนน้อยที่ได้เห็นมัน ฉันแสร้งเบือนหน้าคุยกับเพื่อนเพื่อไม่ให้ใครสังเกตได้ว่าฉันมองจีฮุน ฉันอยากลบความคิดสกปรกๆเมื่อกี้ออกไปจากหัวแต่น่าเสียดายที่มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น


6.40 น.
@สนามกีฬา , มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์


OH GOD! FINALLY!

ในที่สุดร่างกายก็ได้สัมผัสกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศเสียที ฉันพักอยู่หอห้าซึ่งเป็นหอพัดลมดังนั้นจึงตื่นเต้นนิดหน่อยเมื่อได้เจอแอร์ ฉันเชื่อว่าทุกคนก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเพราะระยะทางหลายกิโลเมตรกว่าจะไปถึงยิมทำให้ทุกคนร้อนและเหงื่อแตกโซก
กว่าจะเริ่มพิธี… แปดโมงครึ่งนู่นน่ะ

อย่างไรก็ตาม พวกรุ่นพี่แจกอาหารเช้าให้กับพวกเราเพราะรู้ว่าปีหนึ่งไม่มีใครกินข้าวมาก่อนเข้ายิม 

ผ่านไปสักชั่วโมงกว่าๆ ภายในยิมก็เต็มไปด้วยความสนุกของการเล่นโค้ดสันทนาการประจำคณะของตัวเองแต่ความสนุกนั้นอยู่กับพวกเราแค่ครึ่งชั่วโมง เพื่อเข้าสู่พิธีกรรมบายศรีสู่ขวัญซึ่งศักดิ์สิทธิ์มาก ทางมหาวิทยาลัยเชิญท่านโหราจารย์ชื่อดังมาถึงที่นี่ด้วย 


ขลังไปอี๊ก!



"ขอบอกก่อนว่า... ฉันเป็นหนึ่งในวัยรุ่นไทยซึ่งเสพติดโซเชียลมีเดียมากกว่าการปฏิบัติธรรมตามหลักพุทธศาสนิกชนดังนั้นฉันจึงเป็นปลาทูคอหักตั้งแต่ยี่สิบนาทีแรก"
จีพูดตามตัวหนังสือบนแผ่นกระดาษหน้าที่ 31 จากนิยายเล่มใหญ่ โทรศัพท์เครื่องเดิมยังคงบันทึกเสียงหวานต่อไปพร้อมกับแสดงความยาวในการบันทึกเสียงครั้งนี้ "ไม่แน่ว่าฉันอาจเป็นคนบาปซึ่งเต็มไปด้วยกิเลศก็ได้เพราะตลอดการหลับฟังท่านโหราจารย์สวดนั้น ฉันเอาแต่จินตนาการกล้ามท้องของผู้ชายซึ่งแฟนฉันไม่มี"




16.30 น.


พิธีกรรมทุกอย่างเสร็จสิ้น นิสิตทุกคนถูกปล่อยกลับหอพัก 

ร่างสูงโปร่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรของจีฮุนยืนห่างจากฉันหลายเมตร เขายืนอยู่กับซองอู พวกเขายืนเล่นโทรศัพท์รอเพื่อนในกลุ่มซึ่งกำลังเดินลงบันไดมาจากยิมชั้นสามขณะเดียวกันกลีบปากของพวกเขาก็ขยับไม่หยุดจนกระทั่งผู้ชายอีกสามคนในสาขา LCI ลงมาจนครบ จีฮุนเดินคุยพลางปลดกระดุมเม็ดบนและคลายเนคไทออกขณะเดินไปยังสนามบาสเกตบอล

โอ้! หม่าย! ก๊อต!
หมอนั่นถอดเสื้อออกกันหมดเลย!!

เหมือนเขาตั้งใจอ่อยอะ!

"มึง กลับหอกัน กูเหนียวตัวแล้ว" แอร์ เพื่อนอีกคนในกลุ่มของฉันกล่าวชักชวน ฉันพยักหน้ารับอย่างไม่ปฏิเสธเพราะว่าอย่างน้อยฉันก็ได้เห็นกล้ามท้องของจีฮุนชัดๆก่อนกลับจากค่ายอัตลักษณ์แล้ว
ฉันและเพื่อนๆรีบจ้ำอ้าวจากยิมไปยังหอพักห้าโดยได้รับความเจ็บปวดจากรองเท้าคัทชูหัวตัดตลอดทาง แน่นอนว่่าฉันลืมคิดถึงผู้ชายไปสักพักใหญ่ พวกเราวิ่งแซงกลุ่มนั้นกลุ่มนี้เพื่อให้ไปถึงหอของตัวเองอย่างเร็วที่สุด บางคนยอมถอดรองเท้าของตัวเองเลยทีเดียว ความจริงฉันก็อยากทำแบบนั้นบ้างแต่ฉันเป็นคนซุ่มซ่าม

@ห้อง203 , หอพักห้า 

เมื่อกลับถึงห้อง ฉันถอดรองเท้าคัทชู ปลดเข็มขัดและกระดุมเสื้อออกด้วยมือซ้าย ส่วนมิ้ง.. เพื่อนสนิทคนใหม่และรูมเมทของฉันเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุด
ขัอความในไลน์กลุ่ม LCI เด้งขึ้นมาว่า "เจอกันตรงอ๊อกตะนะ พี่รออยู่"

ฉันหมดโอกาสในการอาบน้ำ ทำได้เพียงเช็ดเหงื่อตามตัว ล้างหน้า ฉีดสเปรย์ดับกลิ่นกาย ข้างนอกนั่นแสงแดดยังคงแผดเผาไม่หยุดหย่อน
ชิ!! ไอ้แดดเวร แกจะให้ฉันลองสนามก่อนลงนรกรึไงวะ? 
ฉันเปิดกระเป๋าเดินทางสีดำของตัวเองแล้วเลือกเสื้อครอปสีขาวและกางเกงยีนส์ขาสั้นสีเข้ม ผิวขาวเหลืองของฉันเข้ากับการแต่งตัวแนวสตรีทที่สุด มันทำให้ฉันโดดเด่นและมีเสน่ห์แม้ว่าระดับหน้าตาของฉันจะอยู่เกรดซีลบก็ตาม

"มึงแต่งตัวเท่ดีว่ะ" มิ้งกล่าวกับฉันขณะเดินออกมาจากห้องน้ำโดยห่อตัวไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่
"ฮ่าๆ ข้างนอกมันร้อนกูไม่อยากใส่กางเกงขายาว" ฉันตอบพลางมัดผมทรง Messy Bun และสอดเท้าเล็กซึ่งเต็มไปด้วยแผลพองเข้าไปในรองเท้าแตะสีน้ำเงิน "ว่าแต่กูแต่งตัวแบบนี้ไม่แรดเกินไปใช่ป่ะ?"
"ไม่หรอก แต่มันชิวไปหน่อยอะ"
"ถ้ากูใส่เสื้อคลุมมันจะเวอร์มาก อารมณ์ประมาณกูไปเดินสนามบิน ทั้งๆที่ตอนนี้อยู่ในทะเลทรายอะ"
"มึงโอเคแล้ว ไปหาพี่ๆกัน"
"LET'S GO!!"



TO BE CONTINUE...

SHARE
Written in this book
S L E E P L E S S
จี - ธนีดา เด็กสาวธรรมดาวัย18ปีคนหนึ่งที่เป็นติ่งเกาหลีแต่ชอบฟังเพลงสากล เจสัน เดรูโล่คือศิลปินคนโปรดของเธอรองลงมาจากวงเกาหลีสองสามวงที่เธอคลั่งไคล้ เธอเป็นนิสิตใหม่ซึ่งเก็บกุมความลับนับล้านไว้ภายในจิตใจ พฤติกรรมที่แสดงออกให้บุคคลอื่นเห็นเป็นเพียงการแสดง ภายใต้รอยยิ้มสดใสคือความหยาบกระด้าง รุนแรงและไม่แคร์โลก วันหนึ่งจีเผลอตกหลุมรักเพื่อนร่วมสาขา เขาเป็นผู้ชายร่างสูงซึ่งอาจตรงสเป็คของใครหลายคนรวมถึงจีด้วย นานวันเข้ายิ่งรู้ตัวว่าไม่สามารถหยุดพร่ำเพ้อถึงเขาได้ เธอจึงได้เขียนนิยายเพื่อส่งต่อให้เพื่อนทุกคน จีใช้เวลาช่วงที่นอนไม่หลับในการบันทึกเสียงของตัวเองเพราะคิดว่าอาจจะทำให้หยุดคิดถึงได้บ้าง แต่มันกลับทำให้แย่ลงเรื่อยๆ...
Writer
GREYSWEATER
romanticism
IMAGINATION IS THE REASON WHY I LIVE.

Comments

Memoney
4 years ago
มาแล้วว รอตั้งนานนะคะ แหมจีจ๊ะเก็บอาการนิสนึงเนอะๆ เห็นกล้ามท้องยังเป็นขนาดนี้555
แต่เราว่ามันไม่แฟร์นะคะต้องอ่อยกลับเข้าใจไหมคะ!5555 อีกอย่างแฟนจีนี่ใครอะอยากรู้ไม่ใช่ผู้ในแก๊งนั้นใช่ปะคะ ถ้าใช่จะพีคมาก ปล.สู้ๆน้า😙
Reply
GREYSWEATER
4 years ago
ขอบคุณค่ะสำหรับกำลังใจ ส่วนแฟนจี... ขออุบไว้ก่อนนะ^^
Reply