เราอยู่บนสแตนด์เดียวกัน
3แถวนี้ลุก! ยืนให้ตรง มองคอคนข้างหน้า ข้างหลังยังไม่ตรง ขยับซ้าย คุยอะไรกันอย่าพึ่งคุย บลาๆๆ~~
เสียงรุ่นพี่สโมสั่งให้ปีหนึ่งจัดแถวบนสแตนด์ 
นี่ก็เป็นเวลา 3 คืนแล้วที่ผมนอนร่วมห้องกับขวัญ ผมรู้แล้วครับว่าเขาเรียนอยู่เอกอะไร อยู่คณะเดียวกันด้วย 3 คืนที่ผ่านมาทำให้ผมสังเกตเห็นอะไรในตัวขวัญหลายๆอย่าง ขวัญไม่ชอบความวุ่ยวาย ขวัญไม่ชอบที่ที่คนเยอะ ขวัญไม่ชอบความเรื่องมาก ขวัญไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยาก และที่สำคัญขวัญมันชอบความเงียบ ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนช่างสังเกตก็วันนี้แหละครับ ฮ่าๆๆ
"ไอ้จีนๆ"
"ห้ะ มีไร" เสียงที่เรียนตะกี้ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนครับเสียงไอ้จินเพื่อนรักผมเอง
"เปลี่ยนที่กับเพื่อนดิ ละขึ้นมานั่งกับพวกกูข้างบนนี่"
"เปลี่ยนได้หรอ พี่เขาจะไม่ว่าหรอ"
"จีน มึงอย่าคนดี บอกให้เปลี่ยนก็เปลี่ยนดิว่ะ เร็วเดี๋ยวพี่เขาก็เห็นหรอก"
ว่าแล้วผมก็ลุกจากที่เพื่อเปลี่ยนที่กับเพื่อนคนอื่นทันที โชคดีครับที่พี่สโมเขาไม่หันมามองทางนี้ไม่งั้นโดนด่าแน่ๆ ^^
"ครบแก็งเลยมึง ดีๆจะได้คุยกันสะดวกๆ" เสียงนี้เป็นเสียงของไอ้โซนครับ ลืมบอกไปแก็งผมมี 4คน มีผม จิน โซน และวี คนอื่นจะชอบเรียกแก็งของพวกผมว่าแก็งลูกเจี๊ยบครับ 555 ชื่อแก็งนี้มาจากไอ้โซนเลยครับมันชอบตุ๊กตาลูกเจี๊ยบตัวเหลืองๆ อ่ะครับ ชอบชนิดที่ว่าโคตรจะคลั่งไคล้ แก้วน้ำลูกเจี๊ยบ รองเท้าลูกเจี๊ยบ กระเป๋าลูกเจี๊ยบ วันดีคืนดีมันหอบตุ๊กตาลูกเจี๊ยบตัวเท่าหมีมันมารับน้องด้วย  
-_-'' บางทีผมก็หนักใจกับเพื่อนตัวเอง อยากจะพามันไปหาหมอดูบ้างเผื่อหมอจะช่วยให้มันเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นกว่านี้

ใครคนนั้นนั่งอยู่ตรงไหนนะ"สวัสดีค๊า/สวัสดีครับ " เสียงพิธีกรที่ทำหน้าที่ดำเนินรายการดังขึ้น
"สวัสดีน้องๆนิสิตชั้นปีที่1ทุกคนเลยนะคะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่งาน...~~"

เสียงให้ยิมดังมาก ดังจนผมต้องเอามือปิดหู ทั้งเสียงพิธีกรและเสียงผู้คนที่กรี๊ดกร๊าดให้กับเล่าดาวเดือนของคณะตัวเอง ซึ่งตอนนี้บนจอโปรเจคเตอร์กำลังฉายภาพผู้เข้าประกวดดาวเดือนทั้งหมด18คณะ/วิทยาวัย
สายตาผมกวาดมองไปรอบๆสแตนด์เชียร์เพื่อหาใครสักคน ใครสักคนที่ผมรู้ดีว่าเขาไม่ชอบอะไรแบบนี้ ใครสักคนที่ไม่ชอบเสียงดัง
ใครคนนั้นนั่งอยู่ตรงไหนนะ
"เฮ้ย จีน ไอ้จีนนน!!"
"ห้ะๆ มีไร"
"มึงมองหาใครอยู่ว่ะ กูสกิดมึงหลายรอบละ ดาวเดือนจะมาละเนี้ย มองหาไรอยู่"
"ป่าวๆ ไม่มีไร นั่นไงดาวเดือนมาล่ะ" ผมว่าพลางสกิดไอ้จินให้ดูบนเวทีที่ตอนนี้ดาวเดือนได้ขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ถึงดาวเดือนจะขึ้นมาสู่บนเวทีแล้ว 
ถึงเสียงกรี๊ดกร๊าดภายในยิมจะดังขึ้นเรื่อยๆ ถึงแสงไฟในยิมจะค่อยๆ ลดลง 
ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงมองหาใครบางคนอยู่.. จนในที่สุดผมก็เห็นเขา เรานั่งห่างไกลกันพอสมควร ผมมองเห็นแต่เพียงแผ่นหลังของเขาเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นสายตาผมมันก็ไม่ได้ละไปมองดาวเดือนที่อยู่บนเวทีเลยซักนิด 
ไม่ใช่ว่าจะเป็นใครก็ได้ผมพยายามไม่ให้ใจตัวเองสั่นตลอดเวลาที่อยู่ในห้องด้วยกัน มันอยากมากนะครับ ผมไม่ได้เป็นเกย์ผมมั่นใจ ผมไม่ได้ชอบใครก็ได้แต่ผมคิดว่าผมชอบขวัญ ดูย้อนแย้งนะครับ 
คนเรามันก็ต้องมีใครสักคนที่เป็นข้อยกเว้น  ในชีวิตของเราไว้บ้าง
จริงไหมครับ ฮ่าๆๆ 
SHARE

Comments