THE MAN WHO WEAR FRESHMAN T-SHIRT .
เช้าวันแรกที่ มศว องครักษ์
.
หลับเป็นตาย 
.
การขนของขึ้นหอชั้นสามไม่ใช่เรื่องตลก ฉันมาตระหนักเอาเมื่ออาการปวดกล้ามเนื้อเกิดขึ้นไปทั่วร่างกาย เตียงที่นุ่มเหมือนกับขอนไม้ที่ฉันนอนเมื่อคืนคงเป็นหนึ่งในสาเหตุ 
.
8โมงเข้า ข้างล่่างโรงอาหารมีเสียงคนจอแจ ฉันเตรียมตัวอาบน้ำเพื่อที่จะลงไปทานข้าว 
.
ห้องอาบน้ำที่นี้ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมฟักบัวแต่ละห้องถึงเป็นแบบเดียวกันบ้างคนละแบบบ้างกลอนประตูบางห้องก็ปิดไม่ได้  แต่ก็นะอย่าไปหวังคุณภาพที่เกินไปจากที่พักราคาสองพันกว่าบาทต่อเทอมเลย ถึงจะบ่นไปมากแต่ส่วนตัวชอบฟักบัวหัวที่มันติดไปกับพนังมาก เปิดอาบทีกระจายไปเต็มห้องโดนเสื้อผ้าที่เตรียมมาเปลี่ยนก็เปียกไปด้วย แต่ก็ยอมรับว่าอาบสนุกดี
.
ชุดที่ทางกำหนดการบอกให้แต่งคือเสื้อยืดfreshmanกางเกงขายาวรองเท้าทรงและสีสุภาพ 
.
ประเด็นมันอยู่รองเท้า 
ก่อนมาค่ายรุ่นพี่แจ้งบอกว่าต้องใช้รองเท้าสีขาวล้วนทรงสุภาพซึ่ง ฉันไม่มี เงินห้าร้อยบาทก็ได้ถูกจ่ายเป็นค่ารองเท้าสีขาวล้วนซึ่งต่อมาน่าจะกลายเป็นสีเหลืองครีม 
..แต่ 
ต่อมารุ่นพี่แจ้งบอกว่่าเป็นสีสุภาพซึ่งอาจหมายถึงสีขาวหรือดำก็ได้
..ซึ่ง 
ฉันมีผ้าใบสีดำ 
ในใจฉันคิดในทางที่ดีว่าของเรามันมีพื้นเป็นสีอื่นอาจจะไม่สุภาพก็ได้ บอกตัวเองไปอย่างงั้น ปรากฎว่า
.
 วันกิจกรรม 
..ที่นี้มีshop sneakers เหรอ มาหมดเลยทั่ง Adidas Converse Nike และยี่ห้อที่ฉันไม่รู้จักอีกเยอะ 
เราคงตีความหมายคำว่าทรงและสีที่สุภาพผิด ฉันคิดแบบนั้น 
.เวลานัด10โมงครึ่งมาถึง 
พี่สโมสรนิสิตได้พาเราไปยังสนามอะไรซักอย่างที่มี อัฒจันทร์ หันหน้าเข้าศูนย์แพทย์ 

.เวลา 11โมงกว่าๆ เราเริ่มซ้อมโค้ทต่างๆที่จะเอาไว้เล่นโต้กับคนอื่น ตอนนั้นฉันเพิ่งรู้ว่าที่นี้มีวัฒนธรรมแบบนี้ด้วยเอาจริงๆมันก็ดูไร้สาระนะ แต่เล่นไปเล่นมา มันก็สนุกดี
..เรามาพูดถึงการดูแลของสโมสรนิสิตคณะสังคมศาสตร์กันดีกว่า..
ก่อนมาซ้อมเล่นโค้ทถ้าฉันจำไม่ผิดรุ่นพี่บอกว่าจะมีข้าวกลางวันเลี้ยงปรากฎว่า 

..ไหนล่ะ มีแค่ขนมปี๊บและที่น่าโมโหไปกว่านั้นคือ การที่สโมสรนิสิตให้พวกเราดื่มน้ำจากหลอดเดียว เท่าที่เราเห็น เอกของเรา คนในเอกมี145คน แต่บอกเลยว่ามีหลอดไม่ถึง10อันต่อรอบในการให้น้องดื่มน้ำแน่นอน ถามว่าแล้วเราดื่มด้วยไหมตอบเลยว่า ดื่ม เพราะเราทนมาตั้งแต่11โมง จนเรารู้สึกกระหายมากๆจริงๆ เราเลยตัดสินใจดื่มน้ำจากหลอดที่ผ่านปากใครก็ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก ไม่รู้ว่าเขากินอะไรมา หรืิอ เมื่อเช้าได้แปรงฟันมาหรืิอป่าว เขาจะเป็นโรคแล้วมาติดเราหรือป่าว เราไม่มีทางรู้ได้เลย หากมีคนที่เกี่ยวข้องเข้ามาอ่าน เราขอเถอะ ปีหน้าอย่าทำแบบนี้อีกเลย 
.ประมาณสี่โมงเย็นเราต้องไปซ้อมพิธีที่ยิมรวมกับทั้งมหาลัย ระยะไม่ได้ไกลกันมากแต่อารมณ์มันเดือดมาก ณ ตอน นั้น ปกติฉันจะเป็นคนระบายเรื่องที่ไม่ชอบลงทวีตเตอร์ แต่ ณ ตอนนั้นมันไม่มีมือถือ ความคิดในหัวฉันมันจึงเหมือนไม่ได้รับการระบายออก คำว่า "ซิ่ว" มันกลับมาอีกครั้ง 

.ก่อนเข้าไปข้างในรุ่นพี่เขาก็มาขอโทษเกี่ยวกับเรื่องอาหารกลางวัน ความโมโหของฉันเลยลดลงไปบ้าง ก่อนเข้าไปในยิมทางสภานิสิตหรืออะไรก็ไม่รู้ได้แจกขวดนั้นให้นิสิตทุกคน มันเลยเกิดคำถามในใจว่่า 

..ทำไมพี่ไม่แจกกันตั้งแต่แรกครับ.. 

อยากจะเล่าเรื่องในยิมให้ฟังแต่ก็จำไม่ค่อยได้จำได้แค่สองเรื่อง 

..เรื่องแรก มีคนในคณะเรามีคนแพ้ไก่ ข้าวที่คนแพ้ไก่ได้ คือ ข้าวหมูกรอบ อมก. ฉันอยากแพ้ไก่เลย ณ จุดจุดนั้น ฉันสนใจข้าวหมูกรอบของคนแพ้ไก่จนลืมว่าข้าวของตัวเองเป็นอะไร 

..เรื่องที่สอง การเล่นโค้ทเอาจริงๆ คือถึง
มันจะฟังไม่รู้เรื่องแต่มันก็สนุกดีนะ ส่วนตัวฉันชอบของคณะมนุษยศาสตร์มากเลย โค้ทสวัสดี แล้วก้มหัวค้างไว้ แล้วเงยหน้าพูดคำว่า "ค่า" น่ารักดีรวมถึงผู้หญิงในคณะด้วย 
งานดีอะไรเบอร์นั้น ส่วนคณะวิศวะ นี้มันคนเถื่อนชัดๆแต่ก็เท่ไปอีกแบบ สุดท้ายฉันเชื่อว่าคณะอื่นต้องลำไยสองคณะนี้จีบกันแน่นอน
..
..
สุดท้ายระหว่างทางกลับหอหลังจากงานเลิก มันมีเรื่องที่ตลกมากคือการที่รุ่นพี่บอกให้รุ่นน้อง "เร็วหน่อยน้อง แต่อย่าวิ่ง" ในขณะที่พูด รุ่นพี่กับวิ่งไปด้วยบอกไปด้วย แล้วอีกเรื่องมีรุ่นพี่คณะอะไรซักอย่าง  เหตุเกิดที่หน้าคณะกายภาพบำบัด รุ่นพี่คนนั้นพูดประโยคเดียวกันกับพี่เอกเรา แต่เขาบอกเพิ่มว่า "ระวังสะดุดท่อด้วยน้อง" 
สิ้นสุดคำนั้นรุ่นพี่คนนั้นวิ่งสะดุดท่อหน้าคณะกายภาพบำบัด ฉันแทบจะอดขำไม่อยู่ แต่่ดีที่พี่เขาไม่เป็นอะไรมากเพราะถ้าไม่อย่างนั้นคงขำกันไม่ออก 
..
..
ถึงออคตะมีการเรียกนัดเล็กน้อยถามว่ามีใครขาดเครื่องแบบอะไรอีกไหม นัดหมายตอนเช้าและปล่อยให้กลับหอ 
..ถึงหอฉันอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเล่นมือถือ ลืมบอกอีกอย่างที่นี้ไวฟายแรงมาก ฉันเล่นไปได้ซักพักก็ตระหนักว่าเป็นเวลา5ทุ่มกว่า นัดหมายบอกนัดรวมตีสี่ครึ่ง ฉันตั้งนาฬิกาปลุกตีสาม เตรียมตัวนอน เพื่อรอเจอกับมหกรรมปวดก้นประจำปีที่ยิมรวม มศว องครักษ์ และนี้คือ ค่าย อัตลักษณ์ วันแรกของฉัน



SHARE
Written in this book
SWU and Me
ชีวิต ของ ฉัน ใน ที่ แห่ง นี้ มศว
Writer
alan98
writer
ชายผู้ที่ยังจมปลักอยู่กับความทรงจำ

Comments