ยาพิษ
ฉันร้องไห้ในใจเป็นพันๆครั้ง
พิษใดจะเจ็บเท่าพิษรัก...เจ็บปางตาย
ฉันไม่เคยเข้าใจเวลาในละครมีฉากที่มีคนทำสีหน้าอ้อนวอนต่ออีกคนหนึ่งพร้อมพูดว่า
"คนนี้พี่ขอ ยกเค้าให้พี่เถอะนะ อย่ายุ่งกับเขาเลย พี่ขอ..."
ในตอนนั้นฉันคิดว่า ใจของคนไม่ใช่สิ่งของที่ขอแล้วถ้าเกิดยกให้จะมาเป็นของเราซักหน่อย
พูดอะไรไม่เข้าท่าเลย
แต่ตอนนี้ ตอนที่ฉันเจอกับตัว ฉันเข้าใจแล้ว
ฉันนึกถึงหน้าผู้หญิงคนนั้น ได้ยินเสียงในใจตัวเองเว้าวอนกับเธอว่า
"เราขอเถอะนะคนนี้ เราขอเถอะ"
ความรักทำให้เรายอมเป็นคนน่าสมเพชแบบนี้ได้เลยสินะ
ความรักที่ส่งพิษออกมาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น มันทรมานมาก

ฉันไม่รู้จะทนไปได้อีกเท่าไหร่...
ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดทวีขึ้นสูง ฉันต้องคอยบอกตัวเองว่า ฉันทนไหว ฉันทนพิษบาดแผลไหว

จริงๆฉันไม่รู้จะทนไปได้อีกนานแค่ไหนกับพิษบาดแผลข้างในนี้ที่ยังโดนกระหน่ำยิงซ้ำๆไม่หยุด
ฉันจะทำอย่างไรดี
ฉันทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากร้องไห้ในใจ
เป็นพันๆครั้ง
ฉันรู้แล้วว่าทำไมคนอกหักหลายคนถึงฆ่าตัวตาย
ความรู้สึกที่ให้ร่างกายสูญสลายตายๆไปดีกว่าต้องทนให้ภายในตายทั้งเป็นอยู่แบบนี้
บาดลึก ชอกช้ำ ระทม
ตัดพ้อ โหยหวน เศร้าสร้อย
ความรู้สึกเหมือนรักที่เกิดต่อจากนี้จะไม่มีความหมายลึกซึ้งเท่านี้อีกแล้ว
เพราะหลังจากความเจ็บปวดจะตามมาด้วยความรู้สึกชาๆ
เพราะคงไม่ยอมให้ใครมาทำให้เจ็บได้เท่านี้อีก เราผิดเองที่เปิดใจยอมรับคุณเข้ามา



SHARE

Comments